«Μαίρη, Μαριάννα, Μαρία…»
Μετά τη «Μαρία» του Πάμπλο Λαραΐν (με την Αντζελίνα Τζολί) και τη σειρά «Η Μαρία που έγινε Κάλλας» της Όλγας Μαλέα, που αναφέρονται σε περιόδους της ζωής της Μαρίας Κάλλας, ήρθε η ώρα να προβληθεί στους κινηματογράφους και το ντοκιμαντέρ των Βασίλη Λούρα και Μιχάλη Ασθενίδη «Μαίρη, Μαριάννα, Μαρία: Τα άγνωστα ελληνικά χρόνια της Κάλλας». Να θυμίσω βέβαια ότι είχαν προηγηθεί το 2002 ο Φράνκο Τζεφιρέλι με το «Κάλλας για πάντα» (μυθοπλασία) και το 2017 ο Τομ Βολφ με το «Maria by Callas: Η Μαρία Κάλλας εξομολογείται» (ντοκιμαντέρ).
Οι δύο σκηνοθέτες επιχειρούν να φωτίσουν τα χρόνια που η Κάλλας έρχεται στην Ελλάδα από τις ΗΠΑ το 1937 -σε ηλικία 14 ετών- και κάνει τα πρώτα της βήματα στον χώρο της όπερας. Χρόνια δύσκολα αφού σύντομα οι Γερμανοί θα μπουν στην Αθήνα, ενώ η ίδια έχει να αντιμετωπίσει την κακοποιητική συμπεριφορά του περιβάλλοντος εξαιτίας της εμφάνισής τους και της ξενικής προφοράς που έχει στα ελληνικά της. Βέβαια πίσω από όλα αυτά κρυβόταν και η ζήλεια για το ταλέντο της. Κατάφερε όμως να ξεπεράσει τις δυσκολίες χάρη στη δασκάλα της, την Ελβίρα ντε Ιντάλγκο, η οποία της στάθηκε στα δύσκολα και χάρη στην τόλμη που επέδειξε και τη σκληρή δουλειά. Γιατί δεν ήταν μόνον ταλαντούχα αλλά επιπλέον διέθετε πάθος και ήταν πολύ μελετηρή.
Η ταινία είναι βασισμένη σε μια ιδέα του Βασίλη Λούρου, ο οποίος έκανε τη σχετική έρευνα και έγραψε το σενάριο. Τα όσα περιγράφονται στην ταινία είναι πολύ καλά ταξινομημένα και, επιπλέον, αρκούντως εμπεριστατωμένα χάρη στο πλούσιο αρχειακό υλικό. Οι Λούρος και Ασθενίδης χρησιμοποίησαν υλικό από παλαιότερες συνεντεύξεις ανθρώπων που μίλησαν για την Κάλλας αλλά και από καινούργιες που πάρθηκαν για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ, έτσι ώστε να δίνεται ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο της διάσημης ελληνίδας σοπράνο. Κι όλα αυτά πλαισιώνονται από κινηματογραφημένο ή ηχογραφημένο υλικό από εμφανίσεις της Μαρίας Κάλλας ή από άλλα στιγμιότυπα της ζωής της.
Νομίζω ότι ο Μιχάλης Ασθενίδης και ο Βασίλης Λούρας έκαναν εξαιρετική δουλειά. Προσεγγίζουν την προσωπικότητα της «ηρωίδας» τους με σεβασμό, διακριτικότητα κι αγάπη, προσφέροντας έτσι στο κοινό μια ταινία, που χάρη στον σκηνοθετικό της ρυθμό, συνδυάζει τη γνώση και τις πληροφορίες με την απόλαυση.
Πειράματα με το χρόνο
«Αγαπούσε τα λουλούδια περισσότερο»
Μέσα σε ένα παλιό αρχοντικό, τρία αδέλφια έχουν στήσει ένα παράξενο μηχάνημα και πειραματίζονται με τη διάσταση του χρόνου. Πρόκειται για μια χρονομηχανή την οποία προσπαθούν να τελειοποιήσουν για να πάνε στο παρελθόν και να επαναφέρουν στη ζωή τη νεκρή μητέρα τους. Ξαφνικά εμφανίζεται ο πατέρας τους, ένας εκκεντρικός τύπος που τους αναστατώνει και το πείραμα ξεφεύγει από τον έλεγχο δημιουργώντας αλλόκοτες καταστάσεις.
Αλλόκοτη είναι, ούτως ή άλλως, η ταινία του Γιάννη Βελσεμέ «Αγαπούσε τα λουλούδια περισσότερο». Μόνο και μόνο το γεγονός ότι «πρωταγωνιστεί» μια χρονομηχανή αρκεί από μόνο του για να χαρακτηριστεί ως τέτοια. Από εκεί και πέρα όμως έχουμε μια ιδιαίτερη δουλειά, με μια εξίσου ιδιαίτερη σκηνοθετική προσέγγιση που δεν περνά αδιάφορη.
Εντυπωσιακά -και αρκούντως προσεγμένα και επιμελημένα- σκηνικά, δημιουργούν την απαραίτητη για το θέμα μπαρόκ ατμόσφαιρα. Γυρισμένη σε κλειστό χώρο, με «πεπαλαιωμένη» -επιτρέψτε μου τον όρο- φωτογραφία και χρήση ευρυγώνιων φακών που δίνουν ιδιαίτερες διαστάσεις στον χώρο, η ταινία αποτελεί μια επιτυχημένη και πρωτότυπη κωμωδία επιστημονικής φαντασίας. Που κι αν ακόμη σας ξενίσει θεματικά, δεν υπάρχει περίπτωση να μην σας εντυπωσιάσει το οπτικό αποτέλεσμα. Νομίζω ότι η ταινία του Βελσεμέ δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη καθώς αποτελεί μια ιδιαίτερη και νέα πρόταση για τον ελληνικό κινηματογράφο.
Στράτος Κερσανίδης
Επειδή μας ρωτάτε τον λόγο που δεν έχουμε κριτικά σημειώματα από πολλές αξιόλογες ταινίες, σας απαντάμε: «Επειδή η στήλη κατοικοεδρεύει στη Θεσσαλονίκη, όπου δεν γίνονται δημοσιογραφικές προβολές. Έτσι βλέπουμε τις ταινίες μόνον μέσω συνδέσμων που όμως δεν μας στέλνουν όλες οι εταιρείες διανομής».
