Τα συνδικάτα αρνούνται να γυρίσουν σελίδα. Θα συνεχίσουν τον αγώνα τους κατά του νεοφιλελευθερισμού και του αυταρχισμού που βαθαίνει και οξύνει την κοινωνική κρίση.
Ο χειμώνας και η άνοιξη του 2023 θα παραμείνουν έντονα χαραγμένα στη μνήμη και την ιστορία των Γάλλων για τις εργατικές συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις κατά της «εμβληματικής» συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης Μακρόν. Στις κινητοποιήσεις αυτές συμμετείχε ένα πολύ μεγάλος μέρος των εργαζομένων, των συνταξιούχων και της νεολαίας που έβλεπαν πως με τη μεταρρύθμιση αυτή θα επηρεαστεί η ζωή τους, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά.
Η ενότητα των συνδικάτων
Η κυβέρνηση Μακρόν – Μπόρν επικαλέστηκε λόγους οικονομικούς και, μάλιστα, μίλησε για την ανάγκη διάσωσης του συνταξιοδοτικού συστήματος. Τα επιτελεία των συνδικάτων και οι επιστημονικές συλλογικότητες όπως η ATTAC, η οποία τάχθηκε στο πλευρό των εργαζομένων, απέδειξαν πως το συνταξιοδοτικό σύστημα δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο. Αντίθετα, κινδυνεύει από τις οικονομίες – περικοπές, μειώσεις των εισφορών που επιβλήθηκαν. Από αυτές επωφελούνται οι επιχειρήσεις και ιδιαίτερα οι μεγάλες οι οποίες αντί να επενδύουν, όπως υποστηρίχτηκε, μοίραζαν μετοχές. Αυτή η πολιτική είναι που οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση και τελικά στη φτωχοποίηση. Η ενότητα των συνδικάτων ανέδειξε αυτές ακριβώς τις αλήθειες τις οποίες υπερασπίστηκαν τα συνδικάτα και αποτέλεσαν την αφετηρία των μαζικών, μαχητικών και επαναλαμβανόμενων κινητοποιήσεων, που ξεκίνησαν από τον Γενάρη του 2023 μέχρι και τις αρχές του Ιούνη. Η κοινή συμπόρευση των κεντρικών συνδικαλιστικών οργανώσεων CGT, CFDT, FO, SOLIDARITE, καθώς και της εργαζόμενης νεολαίας, έδωσε ώθηση και στήριξη στις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις όλο αυτό το διάστημα.
Αρνητής του διαλόγου ο Μακρόν
Η κυβέρνηση Μακρόν – Μπόρν, παρά τις τεράστιες κινητοποιήσεις, έχοντας απέναντί της τη νεολαία, τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, τις αρνητικές μετρήσεις της κοινής γνώμης και τις έγκυρες επιστημονικές απόψεις, επέμενε και επιμένει στην πολιτική της. Αρνήθηκε και απέφυγε κάθε προσπάθεια ουσιαστικού διαλόγου με τα συνδικάτα όπως αυτά ζητούσαν. Παρέκαμψε τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, αρχικά με τον περιορισμό του χρόνου των συζητήσεων των άρθρων στο κοινοβούλιο, κάνοντας χρήση του νόμου 47.1 και, τελικά, έκανε χρήση του 49.3 προκειμένου να επιβάλει τη μεταρρύθμιση, χωρίς την ψήφισή της από τη Βουλή. Την ίδια τακτική ακολούθησε και μετά την επιβολή του νόμου, όταν μια ομάδα 20 ανεξάρτητων και αδέσμευτων βουλευτών –εκλεγμένων κυρίως από την περιφέρεια– γνωστή ως ομάδα LIOT, κατέθεσε πρόταση νόμου στη Βουλή για την ακύρωση της μεταρρύθμισης και κυρίως του άρθρου που αναφέρεται στην αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, από τα 62 στα 64 χρόνια. Η πρόταση αυτή θα έπρεπε να συζητηθεί στη Βουλή στις 8 Ιουνίου, δυο ημέρες μετά την 14η μεγάλη κινητοποίηση των συνδικάτων, κατά την οποία πήραν μέρος πάνω από 200.000 διαδηλωτές. Τα συνδικάτα με την κινητοποίηση αυτή έστειλαν ακόμη ένα μήνυμα προς την κυβέρνηση, εκφράζοντας την ανάγκη μιας δημοκρατικής διεξόδου από το αδιέξοδο που έχει δημιουργήσει η πολιτική Μακρόν – Μπόρν. Όμως, η κυβέρνηση προτίμησε και πάλι να ακολουθήσει την τακτική φίμωσης της αντιπολίτευσης, κάνοντας χρήση του άρθρου 40 του Συντάγματος και με διάφορα τεχνάσματα απέκλεισε κάθε συζήτηση.
Αντιδράσεις των συνδικάτων
Η πολιτική αυτή της κυβέρνησης προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις των συνδικάτων που τονίζουν πως η κυβέρνηση με την άρνηση της συζήτησης της πρότασης νόμου ακύρωσε τη δυνατότητα για την εξεύρεση μια διεξόδου από την κρίση. «Με την πολιτική της η κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα μετά την οικονομική, την κοινωνική, την πολιτική και δημοκρατική κρίση, σε μια κρίση θεσμών», υπογραμμίζει η CGT. Η Αριστερά (NUPES) κατέθεσε εκ νέου πρόταση μομφής στην κυβέρνηση, χωρίς να καταφέρει να συγκεντρώσει τις αναγκαίες 280 ψήφους στη Βουλή. Η κυβέρνηση διασώθηκε, όμως ορισμένοι θεωρούν ότι βρίσκεται σε αναστολή και ότι ο Μακρόν θα προχωρήσει σε ανασχηματισμό, διευρύνοντας την πλειοψηφία του με το βλέμμα στραμμένο στα δεξιά του. Ταυτόχρονα, άφησε να διαρρεύσει ότι στο πλαίσιο του «νέου ξεκινήματος» που έχει εξαγγείλει, θα φέρει το νομοσχέδιο με τίτλο “France Τravail” (Γαλλία Εργασία) για την «εξάλειψη της ανεργίας». Όμως, τα συνδικάτα θεωρούν πως πρόκειται για πρόταση μείωσης των επιδομάτων στις ευάλωτες ομάδες και ταυτόχρονα προσφοράς σχεδόν δωρεάν εργασίας των νέων σε κοινωφελείς οργανισμούς. Επίσης, στοχεύει να θέσει στο δημόσιο διάλογο το μεταναστευτικό, υιοθετώντας αρκετές από τις θέσεις της άκρας δεξιάς – την οποία υποτίθεται πως εκλέχτηκε στο β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών για να αντιμετωπίσει. Η Σοφί Μπινέτ, γ.γ. της CGT, έθεσε το ερώτημα «ποια πολιτική υπηρετεί σήμερα ο Μακρόν;». Τα συνδικάτα εκφράζουν ριζικά αντίθετες απόψεις και δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να παραιτηθούν ούτε να «γυρίσουν σελίδα» όπως επιδιώκει η κυβέρνηση. Θα συνεχίσουν να αρνούνται την εφαρμογή του νόμου για το συνταξιοδοτικό, θέτοντας στο δημόσιο διάλογο τα ζητήματα των μισθών, των συνθηκών εργασίας και της ισότητας μεταξύ ανδρών – γυναικών στην εργασία.
Εάν όλα αυτά συμβαίνουν στη Γαλλία, μια χώρα μεγάλη που θέλει να παίξει βασικό ρόλο στις ευρωπαϊκές εξελίξεις, μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς τι περιμένει τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και ιδιαίτερα αυτές του νότου. Φαντάζεται κανείς, τι μπορεί να συμβεί και στη χώρα μας με τον επίδοξο «κυβερνήτη», θαυμαστή και αντιγραφέα της πολιτικής του Μακρόν; Ας μη χάσουμε και στην Ελλάδα την ευκαιρία να κάνουμε πράξη το μήνυμα της ενότητας και της κοινής συμπόρευσης των γαλλικών συνδικάτων, στο κοινωνικό και το πολιτικό επίπεδο. Διαφορετικά θα πρέπει να θυμηθούμε τον Ισπανό φιλόσοφο που είπε ότι ο λαός που ξεχνάει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει….
