Σήμερα, Σάββατο 22 του Μάρτη, συνδικάτα της Γαλλίας και κοινωνικές, ανθρωπιστικές οργανώσεις και κινήματα έχουν καλέσει σε κινητοποιήσεις – διαδηλώσεις τους πολίτες στο Παρίσι και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Γαλλίας.
Η ημέρα αυτή γιορτάζεται με πρωτοβουλία του ΟΗΕ κάθε χρόνο για να τιμηθεί η μνήμη των 69 νεκρών που έπεσαν από τα πυρά της αστυνομίας στη Νότια Αφρική το 1960, διαδηλώνοντας κατά της πολιτικής του απαρτχάιντ. Δεν είναι μόνο ημέρα μνήμης, είναι ημέρα αντίστασης και αγώνα κατά του ρατσιστικού λόγου και της πολιτικής που εφαρμόζεται στη Γαλλία, αλλά και γενικότερα. Είναι επίσης ημέρα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό που δοκιμάζεται σκληρά και απειλείται με ξεριζωμό και γενοκτονία σε βάρος του.
Όσοι εκφέρουν σήμερα τον εθνικιστικό λόγο επιδιώκουν, όπως συμβαίνει στη Γαλλία, να διχάσουν τον λαό και τους εργαζόμενους με βάση τη χώρα καταγωγής, το χρώμα του δέρματος, τη θρησκεία κλπ. Ασφαλώς, πρόκειται για μια παλιά συνταγή της Άκρας Δεξιάς, όπως και οι πολιτικές αναζήτησης θυμάτων, αποδιοπομπαίων τράγων δηλαδή, για να τους φορτώσουν με ευθύνες, κυρίως τους ξένους, σε περιόδους κρίσης, μεγάλων δυσκολιών και ανόδου του φασισμού.
Ακροδεξιά και κράτος
Η διαπλοκή ανάμεσα στην Άκρα Δεξιά και το κράτος είναι έκδηλη. Είναι, άλλωστε, πολύ πρόσφατη η φράση του πρωθυπουργού Φρανσουά Μπαϊρού που δήλωσε πως ανησυχεί γιατί «η χώρα έχει πλημμυρίσει από τους ξένους», φράση που δανείστηκε από την Ακροδεξιά για να αμφισβητήσει το δικαίωμα των μεταναστών «με χαρτιά ή όχι», καθώς και των παιδιών τους που γεννούνται στη Γαλλία. Σε αυτή την απαράδεκτη πολιτική του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, τα συνδικάτα απαντούν με επιχειρήματα όπως, για παράδειγμα, αναφέρουν ότι «το κοινωνικό ντάμπινγκ δεν το δημιουργούν οι μετανάστες, αλλά η άρνηση του κράτους να αναγνωρίσει τα δικαιώματά τους. Οι εργαζόμενοι αυτοί αποτελούν μέρος ενσωματωμένο στην εργατική τάξη της χώρας μας και επομένως πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα». Τα συνδικάτα είναι πεπεισμένα πως έτσι υποστηρίζουν και τα δικά τους δικαιώματα, τη συνδικαλιστική δράση κλπ. Σήμερα, οι επιθέσεις κατά των μεταναστών οδηγούν με ταχύτατους ρυθμούς σε μια εκτροπή από τη δημοκρατία και γενικής επίθεσης κατά των δικαιωμάτων των ντόπιων και των ξένων. Τα παραδείγματα είναι πολλά και αναφέρουμε χαρακτηριστικά την άρνηση του υπουργείου Εργασίας να επαναφέρει την εβδομάδα των 39 ωρών, να μειώσει τον χρόνο συνταξιοδότησης στην ηλικία των 62 ετών – αυτό δηλαδή που είχε δεχτεί ο πρωθυπουργός να συζητήσει με τα συνδικάτα, να δεσμευτεί για τη μη μείωση του προσωπικού στα νοσοκομεία και τις δημόσιες υπηρεσίες. Από την άλλη, φυσικά αρνείται να αυξήσει τη φορολογία των μεγάλων εισοδημάτων.
Στο πλαίσιο αυτό και με το βαρύ κλίμα κατά των ξένων, ανοίγει διάπλατα η πόρτα για την αμφισβήτηση του κράτους δικαίου και των θεμελιωδών δικαιωμάτων για όλους και για όλες. Με τον ρατσιστικό τους λόγο, οι υπουργοί της κυβέρνησης και των αρχηγών των κομμάτων που τη στηρίζουν, κυρίως του Εθνικού Συναγερμού, απενοχοποιούν τη βία και ενθαρρύνουν τους οπαδούς τους να επιτίθενται κατά συνδικαλιστών, δικηγόρων και δικαστών, όπως συνέβη πρόσφατα στο Παρίσι και τη Λυών. Τα συνδικάτα δηλώνουν ότι δεν θα αφήσουν έτσι αυτή την κατάσταση και ότι θα συνεχίσουν τον αγώνα για ίσα δικαιώματα σε όλους.
Ειρήνη – δημοκρατία
Αυτή η κινητοποίηση στο Παρίσι, αλλά και τις Βρυξέλλες και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, παίρνει μια άλλη διάσταση. Έρχεται να ενισχύσει το κίνημα κατά του ρατσισμού, αλλά και αυτό της δημοκρατίας και της ειρήνης «μετά την εμφάνιση της διεθνούς Άκρας Δεξιάς και με την εκλογή του Τράμπ», όπως εκτιμά η CGT, η οποία εκφράζει την αλληλεγγύη της στα αμερικανικά συνδικάτα και τους εργαζόμενους που αγωνίζονται στο πλευρό των συναδέλφων τους, οι οποίοι απολύθηκαν μαζικά από την εργασία τους –και μάλιστα βίαια– μετά τις εντολές του Έλον Μασκ. Η παρουσία του Μασκ δίπλα στον Τράμπ δεν είναι τυχαία. Συμβολίζει τη συμμαχία των δισεκατομμυριούχων με την Ακροδεξιά κατά των εργαζομένων. Το δίδυμο αυτό επιθυμεί και επιδιώκει να επιβάλει μια νέα τάξη απορρυθμίζοντας τα δικαιώματα, το περιβάλλον και τις δημόσιες υπηρεσίες. Έχει προκαλέσει ένα σοκ, το οποίο έχει ήδη συνέπειες και στην Ευρώπη. Συγκεκριμένα, στη Γαλλία επιχειρείται η αμφισβήτηση των ευρωπαϊκών οδηγιών στα εργατικά δικαιώματα και το περιβάλλον. Στο σοκ αυτό έρχεται να προστεθεί και η προσπάθεια της Κομισιόν για τον αχαλίνωτο επανεξοπλισμό των χωρών της Ευρώπης, με την απόσπαση τεράστιων πόρων –πάνω από 800 δισ. ευρώ– από τον προϋπολογισμό της ΕΕ, γεγονός που συνεπάγεται σκληρή λιτότητα, ανεργία και δραματική μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων. Πρόκειται για το εφεύρημα της γερμανικής, της γαλλικής και άλλων ελίτ της Ευρώπης περί της «οικονομίας του πολέμου». Στο πλαίσιο αυτό προετοιμάζεται και η μετατροπή μεγάλων βιομηχανιών, όπως της Volkswagen που ετοιμάζεται να παράγει τανκς και όχι αυτοκίνητα. Για την αναχαίτιση της διεθνούς Άκρας Δεξιάς και των ανάλγητων πολιτικών που επιχειρούν να εφαρμόσουν οι εκφραστές της, η CGT προτείνει την ενότητα δράσης των συνδικάτων και τη σύγκλιση των αγώνων των κοινωνικών κινημάτων στην Ευρώπη και όχι μόνον. Προς την κατεύθυνση αυτή έχει ήδη αρχίσει επαφές με την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία, καθώς και τη Διεθνή Συνομοσπονδία Συνδικάτων, με την επιδίωξη να αναληφθεί μια μεγάλη πρωτοβουλία μέχρι την 1η Μαΐου.
