Σε λιγότερες από πενήντα μέρες θα διεξαχθούν οι δημοτικές εκλογές και το πολιτικό τοπίο έχει αρχίσει να διαμορφώνεται. Αυτές οι εκλογές είναι κρίσιμες για την καθημερινότητα των πολιτών. Οι πόλεις βρίσκονται σήμερα στην πρώτη γραμμή της αντιμετώπισης των μεγάλων προβλημάτων της υγείας, της παιδείας, της αλληλεγγύης και της οικολογικής μετάβασης. Είναι κρίσιμες όχι μόνο για τις τοπικές κοινωνίες, αλλά και για την πολιτική ζωή της χώρας. Για αυτό στις μεγάλες πόλεις οι υποψήφιοι δήμαρχοι έχουν μια καθαρή πολιτική ταυτότητα. Με βάση τα αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών είναι γνωστό ότι σε 17 δήμους ηγείται η Δεξιά (Ρεπουμπλικάνοι), σε 14 το Σοσιαλιστικό Κόμμα, σε 8 οι Οικολόγοι, σε 2 το ΚΚΓ και σε 1 ο Εθνικός Συναγερμός.
Το πολιτικό διακύβευμα, βέβαια, δεν περιορίζεται μόνο στις μεγάλες πόλεις και αυτό είναι γνωστό από τους στόχους που θέτουν οι παρατάξεις. Ο Εθνικός Συναγερμός στοχεύει να εδραιώσει την παρουσία του στις αγροτικές και τις προαστιακές περιοχές. Οι δυνάμεις της Αριστεράς επιδιώκουν να ενισχύσουν την ενότητά τους στις εκλογικές περιφέρειες που ιστορικά έχουν μεγάλη εκλογική δύναμη. Ιδιαίτερα το ΚΚΓ που είναι τρίτη δύναμη στην αυτοδιοίκηση και έχει συμβάλει ουσιαστικά στο 90% των δήμων προκειμένου να συγκροτηθούν ψηφοδέλτια της Αριστεράς. Πέρα, όμως, από το τοπικό επίπεδο είναι δυνατό να αντληθούν και πολιτικά συμπεράσματα. Οι ακροκεντρώοι του πρώην πρωθυπουργού, Φρανσουά Μπαϊρού, έχουν μετατοπιστεί στα δεξιά και υποστηρίζουν στο Παρίσι τη νυν υπουργό Πολιτισμού που παρουσιάζεται ως εκπρόσωπος του Ντόναλντ Τραμπ. Την ίδια προτίμηση εκφράζει και ο Εμμανουέλ Μακρόν, ενώ ο πρώην πρωθυπουργός Γλαμπριέλ Ατάλ στηρίζει τον γιο του Σαρκοζί στην πόλη Μεντόν, ο οποίος δεν έχει αποκλείσει συνεργασία με τον Εθνικό Συναγερμό. Πρόκειται προφανώς για μια απαράδεκτη στάση. Στην Αριστερά, με λίγες εξαιρέσεις, τα κόμματα της οποίας διοικούσαν πολλούς δήμους, ανανέωσαν τη συμμαχία τους – εξαιρουμένης της Ανυπότακτης Γαλλίας που δεν είχε καμία πρόθεση να συνεργαστεί εκτός από την πόλη του Σαιν Ντενίζ, στην οποία συμμάχησε με το ΚΚΓ.
Προς το παρόν η αριστερή συμμαχία φαίνεται να κερδίζει την υποστήριξη των πολιτών, καθώς αυτοί ίσως θέλουν να δώσουν ώθηση στην ενότητα της Αριστεράς.
Οι λίστες της Ανυπότακτης Γαλλίας
Οι υποψήφιοι δήμαρχοι της Ανυπότακτης Γαλλίας φαίνεται πως δεν συγκεντρώνουν την προτίμηση των ψηφοφόρων που ανήκουν στην επιρροή του Ζαν Λυκ Μελανσόν. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε πόλεις όπου υπάρχει ο κίνδυνος μετατόπισης στη Δεξιά ή ακόμη και στην Άκρα Δεξιά, όπως στο Παρίσι και τη Μασσαλία. Οι δημοσκοπήσεις σε αυτές τις πόλεις, με κάθε επιφύλαξη, δείχνουν ότι οι προσκείμενοι στον Μελανσόν χάνουν έδαφος, καθώς καταγράφουν 11% και 14% αντίστοιχα. Ίσως αυτά τα ποσοστά να ανησύχησαν την ηγεσία της Ανυπότακτης Γαλλίας, καθώς ο συντονιστής της προσπάθησε να αλλάξει την αφήγηση του κόμματος λέγοντας ότι εάν το κόμμα του αναδειχτεί πρώτη δύναμη ανάμεσα στις αριστερές λίστες, θα προτείνει τη συγχώνευση με αυτές στον δεύτερο γύρο. Στην περίπτωση που άλλο αριστερό ψηφοδέλτιο έρθει πρώτο, εναπόκειται σε αυτό εάν θέλει τη συνεργασία ή όχι. Αυτή η τοποθέτηση αποκλίνει από εκείνη που είχε εκφραστεί όταν σχηματιζόταν τα ψηφοδέλτια και μάλιστα ο Μελανσόν είχε κηρύξει τον πόλεμο κατά των συγκεκριμένων δημάρχων.
Μια ισχυρή προσδοκία
«Η μικρή υπεροχή που παρουσιάζουν οι ενωτικές λίστες της Αριστεράς δεν αρκεί και δεν επιτρέπει κανέναν εφησυχασμό», αναφέρει η Καθρίν Τρικό και συνεχίζει: «η Αριστερά δεν έχει κερδίσει ακόμα». Η ενότητα της Αριστεράς ανταποκρίνεται σε μια ισχυρή προσδοκία που συνεχίζει να υπάρχει και να εκδηλώνεται σε κάθε περίπτωση. Οι διαφορές, όμως, και οι διαιρέσεις βαραίνουν αρνητικά και έχουν συνέπειες όταν τα κόμματα και τα μέλη τους επιμένουν σε διχαστικές πολιτικές. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι συντελείται μια μικρή ανασυγκρότηση της Αριστεράς, καθώς υπάρχει και μια αχτίδα ελπίδας ότι μπορεί να βγει κερδισμένη από αυτή την εκλογική διαδικασία.
Αριστερά: προκριματικές
Το μήνυμα αυτό της ενότητας φαίνεται πως έλαβαν οι ηγεσίες των κομμάτων της Αριστεράς που πραγματοποίησαν συνάντηση το περασμένο Σάββατο για να διερευνήσουν τη δυνατότητα μια κοινής υποψηφιότητας για τις προεδρικές εκλογές, την άνοιξη του 2027. Στη συνάντηση αυτή πήραν μέρος η Λούσι Καστέτ, που είχε προταθεί για την πρωθυπουργία από το Νέο Λαϊκό Μέτωπο το 2024, οι βουλευτές Κλεμαντίν Οντέν, Φρανσουά Ρουφέν, προερχόμενοι από την Ανυπότακτη Γαλλία, ο Ολιβιέ Φορ του Σοσιαλιστικού Κόμματος και η Μαρίν Τοντελιέ των Οικολόγων. Οι κομμουνιστές που μετέχουν σε όλες τις άλλες ενωτικές διαδικασίες δεν προσήλθαν στη συνάντηση, καθώς, όπως αποφάσισαν στο Συνέδριό τους, οι προεδρικές εκλογές είναι κατεξοχήν πολιτικές, στις οποίες θα έχουν την ευκαιρία να παρουσιάσουν το δικό τους πρόγραμμα. Φυσικά, στον δεύτερο γύρο θα συνταχθούν με την υπόλοιπη Αριστερά. Ο δηλωμένος στόχος των ηγεσιών της Αριστεράς είναι να προσεγγίσουν έως και δυο εκατομμύρια ψηφοφόρους για να επιλέξουν τον κοινό υποψήφιο.
Η Αριστερά στον β΄ γύρο
Όλοι επιμένουν στην επείγουσα ανάγκη όχι μόνο να είναι παρούσα η Αριστερά στον δεύτερο γύρο αλλά και να νικήσει τον Εθνικό Συναγερμό. Κανείς στην Αριστερά δεν το αμφισβητεί. Αλλά πώς θα συμβεί αυτό όταν οι δυο που έχουν ήδη δηλώσει την υποψηφιότητά τους, ο Ζαν Λυκ Μελανσόν και ο Ραφαέλ Γκλούξμαν, δεν θέλουν να συμμετάσχουν σε αυτή τη διαδικασία την οποία θεωρούν απάτη, δεδομένης της έκτασης των διαφωνιών τους; Επομένως, ποιο το νόημα αυτής της πρότασης που προήλθε από τον χώρο των συνδικαλιστών; Η απάντηση των ηγεσιών είναι ότι θα μπουν και οι προτάσεις της Ανυπότακτης Γαλλίας και του Γκλούξμαν μαζί με κάθε άλλη πρόταση και οι ψηφοφόροι του Νέου Λαϊκού Μετώπου θα αποφασίσουν με την ψήφο τους. Το κλειδί όπως επισημαίνουν είναι η μεγάλη συμμετοχή.
Τέλος, προκειμένου να μην υπάρχουν αυτές οι συγκρούσεις και η πολεμική στους κόλπους της Αριστεράς, χρειάζεται «να αναγνωρίσουμε ότι οι αποκλίσεις εντός της Αριστεράς οφείλονται στις βαθειά ριζωμένες κουλτούρες της. Όλοι όμως πρέπει να επικαιροποιήσουν τα οράματα και τις αναλύσεις τους. Διαφορετικά ποιος θα πειστεί ότι η Αριστερά μπορεί να επικρατήσει στον δεύτερο γύρο;». Και, επισημαίνουν ότι «ο Ζαν Λυκ Μελανσόν και ο Φρανσουά Ολάντ μας παίζουν ένα πολύ βρώμικο παιγνίδι. Η ευθύνη τους είναι να συμβάλουν στην ενότητα της Αριστεράς γιατί είναι και ο μόνος τρόπος να ενώσουμε την Αριστερά και τη χώρα». Καταλήγοντας, η Κάθριν Τρικό αναρωτιέται: «Θα καταφέρουν οι πέντε να κερδίσουν το στοίχημα της ενότητας; Θα το δούμε. Τουλάχιστον αξίζει να δοκιμάσουν μια διέξοδο με αξιοπρέπεια».
Φωτογραφία: Arnaud Vigne / Pexels
