ΓΑΛΛΙΑ: ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΕΜΑΝΟΥΕΛ ΜΑΚΡΟΝ
Θα επιφέρει αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού;
Η Γαλλία, έξι μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές, βρίσκεται κατά κάποιο τρόπο σε μια προεκλογική περίοδο. Όλα, σχεδόν, τα κόμματα έχουν καθιερώσει τις προκριματικές εκλογές για την ανάδειξη του υποψήφιου τους που θα διεκδικήσει την προεδρία της χώρας.
Σήμερα, Κυριακή, ένα μέρος των γάλλων ψηφοφόρων της κεντροδεξιάς, γύρω στις 710.000 μέλη και φίλοι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, θα βρεθούν στις κάλπες για να εκλέξουν το δικό τους υποψήφιο. Οι επικρατέστεροι από τους επτά υποψήφιους (έξι άνδρες και μια γυναίκα), φέρονται να είναι ο Αλέν Ζιπέ με 34% και ο Νικολά Σαρκοζί με 30%. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι και ο πρώην πρωθυπουργός, Φρανσουά Φιγιόν, έχει αποκτήσει μια δυναμική 20% και δεν αποκλείεται να είναι ο ένας από τους δύο που θα διεκδικήσουν την προεδρία. Στην περίπτωση αυτή, με αντίπαλό του τον Αλέν Ζιπέ έχει μεγάλη πιθανότητα να επικρατήσει στο β’ γύρο των προκριματικών, καθώς προηγείται με 54% έναντι 46% του Ζιπέ.
Η υποψηφιότητα Μακρόν
Πιο ενδιαφέρον γεγονός, όμως, από τις εκλογές στην κεντροδεξιά, για τα μίντια της χώρας, είναι η ανακοίνωση του νέου πολιτικού άνδρα Εμανουέλ Μακρόν ότι θα είναι υποψήφιος για να διεκδικήσει την προεδρία. Βέβαια, η απόφασή του αυτή δεν έχει καμία σχέση με τις προκριματικές του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Γιατί όπως έχει δηλώσει ο ίδιος προέρχεται από την αριστερά, αλλά δεν επιθυμεί να είναι υποψήφιό της. Θεωρεί ότι τα πολιτικά κόμματα είναι αγκυλωμένα και ξεπερασμένα. Συνεπώς «με την υποψηφιότητά του θέλει να έρθει σε ρήξη, να ανατρέψει το πολιτικό σύστημα, το οποίο πνέει τα λοίσθια», όπως αναφέρει ο Σερζ Ραφ στο «Nouvelle obs», και προσθέτει: «ο Μακρόν έρχεται σαν “ένας πρωτοπόρος ανιχνευτής” να καυτηριάσει τους αρχαϊσμούς του συστήματος». Το άρθρο αυτό δεν είναι το μοναδικό, είναι όμως ενδεικτικό της προβολής που τυγχάνει.
Ολάντ και Βαλς
Παρ’ όλα αυτά, ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ παραμένει ψύχραιμος, και προετοιμάζεται να ριχτεί στον αγώνα για την επανεκλογή του, παρά τα αρνητικά μηνύματα των δημοσκοπήσεων, και όχι μόνο, που λαμβάνει καθημερινά, πως δεν πρόκειται να περάσει στο β’ γύρο. Ο πρωθυπουργός του, Μανουέλ Βαλς, παραμένει πιστός μέχρι να δώσει και αυτός την παραίτησή του, όπως αναφέρουν σχολιαστές.
Σ’ αυτό το παζλ να προσθέσουμε και την υποψηφιότητα της Μαρίν Λεπέν του Εθνικού Μετώπου, η οποία δεν έχει, ασφαλώς, ανάγκη από προκριματικές, έτσι έχει την άνεση να σχεδιάσει τα επόμενα βήματά της. Γι’ αυτό παραμένει ήρεμη, ενισχύοντας όμως τα επιχειρήματα της κατά των μεταναστών, των ξένων γενικώς, καθώς και των Βρυξελλών. Εκτιμάει ότι η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ λειτουργεί υπέρ της. Οι υποψήφιοι της κεντροδεξιάς αντιμετωπίζοντας αυτή την πραγματικότητα, μετατοπίζονται όλο και περισσότερο δεξιότερα. Ιδιαίτερα, ο Νικολά Σαρκοζί ο οποίος υιοθετεί αυτούσια τα επιχειρήματα της Λεπέν για να κερδίσει του ψηφοφόρους της.
Να σημειώσουμε ότι δεν έχει ξεμπερδέψει με τις κατηγορίες που τον επιβαρύνουν, όπως η υπόθεση Πυγμαλίων και η χρηματοδότηση του προεκλογικού αγώνα το 2007 από τον Καντάφι.
Πολύς θόρυβος για ένα πρόγραμμα
Οι υποψήφιοι της κεντροδεξιάς είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν τις απόψεις τους για τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, καθώς και για το ζήτημα της Ευρώπης στις τρεις συζητήσεις που πραγματοποίησαν μεταξύ τους στην τηλεόραση. Από τις συζητήσεις αυτές, όμως, δεν βγήκε τίποτα καινούργιο, ακούστηκαν τα ίδια για την «ασφάλεια των πολιτών», την «ταυτότητα» και την «προστασία των συνόρων» κ.λπ. Για τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, με κάποιες αποχρώσεις, συμφωνούσαν όλοι ότι πρέπει να καταργηθεί το 35ωρο, να αυξηθούν οι ώρες εργασίας. Να γίνουν απολύσεις εργαζομένων, ώστε να μειωθεί ο αριθμός τους στο δημόσιο τομέα. Μέχρι που μπορεί να φθάσει αυτή η μείωση; Τουλάχιστον 300.000 να απολυθούν μέσα στην 5ετία, υποστήριξε ο Ν. Σαρκοζί. Ο Φρ. Φιγιόν υποστήριξε ότι χρειάζεται να φύγουν 500.000 υπάλληλοι. Έτσι θα μπορέσουν να μειωθούν οι επιβαρύνσεις των επιχειρήσεων και βέβαια οι φόροι. Με λίγα λόγια, οι προτάσεις αυτές διέπονται από κοινή αντίληψη αφαίρεσης εισοδημάτων από τα κατώτατα εισοδήματα προς όφελος των ανώτερων. Γιατί έτσι θα γίνουν επενδύσεις και θα διασφαλιστεί η ανάπτυξη…
Εντυπωσιακό, πάντως ήταν ότι απ’ όλες τις συζητήσεις έλειπαν τα ευρωπαϊκά ζητήματα, δηλαδή το σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας, οι πολιτικές λιτότητας, το μέλλον της Ευρώπης. Ίσως γιατί δεν είχαν διαφορετικές πολιτικές προτάσεις. Έτσι, όμως, αφήνουν ελεύθερο χώρο δράσης στην Λεπέν να προωθήσει τις θέσεις της για την αποχώρηση της Γαλλίας από την ΕΕ.
Το στοίχημα Μακρόν
Η υποψηφιότητα του Μακρόν μέσα σε αυτό το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο κέρδισε τη δημοσιότητα. Προκάλεσε ποικίλες και έντονες αντιδράσεις μέσα το Σοσιαλιστικό Κόμμα, γιατί θεωρείται άλλη μια ακόμα διάσπαση στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς. Ο Εμανουέλ Μακρόν, όμως, δεν αντιμετωπίζει τέτοιο πρόβλημα. Επιδιώκει να απευθυνθεί σε ευρύτερες δυνάμεις, πέρα από την αριστερά και τη δεξιά. Η φιλοδοξία του είναι να συναντηθεί ως αντισυστημικός υποψήφιος σε όλες τις σύγχρονες δυνάμεις που βρίσκονται σε όλους τους πολιτικούς χώρους.
Ο κ. Μακρόν, που έκανε το πρώτο πολιτικό βήμα ως σύμβουλος του Φρ. Ολάντ, ο οποίος το 2014 του ανέθεσε το υπουργείο Οικονομίας και Βιομηχανίας, έδειξε τις ικανότητές του με τους νόμους υπέρ του κεφαλαίου και κατά του κόσμου της εργασίας. Τον Απρίλιο του 2016 ίδρυσε το πολιτικό κίνημα «Εμπρός» και τον Αύγουστο εγκατέλειψε την κυβέρνηση. Από τότε μέχρι την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του, κυκλοφορούσαν οι πληροφορίες ότι θα είναι υποψήφιος και μετά ακολουθούσαν οι διαψεύσεις. Αυτή η φιλολογία για την υποψηφιότητά του, κράτησε τους δύο τελευταίους μήνες. Τελικά, στις αρχές της εβδομάδας που πέρασε, δήλωσε από το λαϊκό προάστιο Μπομπινί την οριστική του απόφαση να διεκδικήσει την προεδρία. Με την απόφασή του αυτή, ο Εμανουέλ Μακρόν επιθυμεί να αποδείξει ότι είναι ένας «ισχυρός και υπεύθυνος πολιτικός άνδρα». Μπροστά του, όμως, έχει να αντιμετωπίσει πολλές προκλήσεις. Πέρα από την ισχυρή στήριξη που του παρέχουν οικονομικοί κύκλοι, τα μίντια και ορισμένοι παράγοντες που παρακολουθούν την Κίνησή του, θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να διαμορφώσει μια στέρεη, ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση για να αντιπαρατεθεί με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και να πείσει τους ψηφοφόρους.
Οι αντισυστημικές προσπάθειες
Στο παρελθόν και άλλοι είχαν επιχειρήσει να δημιουργήσουν κινήσεις αντισυστημικές μέσα από το χώρο του κέντρου και της αριστεράς, όπως ο Φρ. Μπαϊρού και ο Μισέλ Ροκάρ, χωρίς όμως να έχουν αποτελέσματα. Τέτοιες κινήσεις «μεταρρυθμιστικές» έγιναν και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως οι Ciudadanos στην Ισπανία και η «Επιλογή Πολιτών» του Μάριο Μόντι στην Ιταλία, οι οποίες δεν κατάφεραν σημαντικά αποτελέσματα, αναφέρει ο Ρομαρίκ Γκοντίν στην εφημερίδα «La tribune». Και ο αρθρογράφος συνεχίζει: «Θα τα καταφέρει ο Μακρόν καλύτερα από τα τρία άλλα εγχειρήματα στις ευρωπαϊκές χώρες; Τίποτα δεν είναι αδύνατο. Οι τρεις όμως περιπτώσεις έδειξαν ότι οι προκλήσεις των τριών “μεταρρυθμιστικών” κινημάτων ήταν μεγάλες και συνεπώς ήταν αδύνατο να πετύχουν». Το επόμενο χρονικό διάστημα θα είναι πολύ κρίσιμο, θα βρεθεί μπροστά σε τεράστιες δυσκολίες. Δυσκολίες που μπορεί να οδηγήσουν στην αναδιαμόρφωση του πολιτικού τοπίου, μάλλον όχι όπως επιθυμεί ο Μακρόν. Το ερώτημα είναι, ωστόσο, αν οι δυνάμεις της εναλλακτικής αριστεράς θα μπορέσουν να βγουν ενισχυμένες μέσα από αυτήν την αναδιάταξη δυνάμεων.
Μ. Κοβάνης
