Γερμανία: Νίκη των μεταλλεργατών

ΓΕΡΜΑΝΙΑ:

Νίκη των μεταλλεργατών

• Αυξήσεις στους μισθούς και 28 ώρες εργασία την εβδομάδα

Το συνδικάτο των μεταλλουργών της Γερμανίας, IG Metall, πέτυχε την περασμένη εβδομάδα, μετά από πολλές εβδομάδες απεργιών και διαδηλώσεων, την αύξηση των μισθών κατά 4,5%, στο πλαίσιο των συλλογικών συμβάσεων με την εργοδοσία. Ταυτόχρονα, πέτυχαν εργάσιμη εβδομάδα 28 ωρών. Από τις συνέπειες εφαρμογής των μέτρων αυτών θα ωφεληθούν 4 εκατομμύρια περίπου εργαζόμενοι.

Το ισχυρό συνδικάτο των μεταλλεργατών που εκπροσωπεί τους εργαζομένους σε μεγάλες επιχειρήσεις όπως η Ζίμενς, η Ντέμλερ, η Πόρσε κ.λπ. κατόρθωσε να επιβάλει για μια φορά ακόμα τη σφραγίδα του με τη δυναμική του παρέμβαση. Μια παρέμβαση που δεν έγινε αρκετά γνωστή, καθώς επισκιάστηκε από τη διαπραγμάτευση των δύο κομμάτων στη Γερμανία για το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.

Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων

Από τις αρχές Ιανουαρίου, το γερμανικό συνδικάτο πραγματοποίησε σειρά κινητοποιήσεων με στάσεις εργασίας και 24ωρες απεργίες που αγκάλιασαν όλο και περισσότερες επιχειρήσεις. Το διάστημα αυτό συνέχισαν ταυτόχρονα να διαπραγματεύονται με την εργοδοσία, η οποία όχι μόνο απέρριπτε τα αιτήματα των εργαζομένων, αλλά κατέφυγε στη δικαιοσύνη, για να κηρυχθούν παράνομες οι κινητοποιήσεις, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Το συνδικάτο από την πλευρά του κλιμάκωσε τις αντιδράσεις. Αποφάσισε και προειδοποίησε ότι οι 24ωρες απεργίες θα επεκταθούν χωρίς περιορισμούς και σε άλλες επιχειρήσεις, και θα προσλάβουν πανεθνικό χαρακτήρα, αν δεν υπάρξει συμφωνία. Η εργοδοσία μπροστά σ’ αυτή την αποφασιστικότητα των εργαζομένων άρχισε τις ουσιαστικές διαπραγματεύσεις.

Αυξήσεις προς όφελος της οικονομίας

Κάθε δύο χρόνια, οι γερμανοί μεταλλεργάτες έθεταν το αίτημα της αύξησης των μισθών. Διεκδικούσαν αυξήσεις με βάση τους δείκτες αύξησης της παραγωγής και της παραγωγικότητας, καθώς και το κέρδος των επιχειρήσεων. Μέσα από τη διαδικασία αυτή θα έπρεπε και οι εργαζόμενοι που είναι πάντα αυτοί που παράγουν τον πλούτο, να έχουν τα δικαίωμα να απολαύσουν τους καρπούς του.

Εξάλλου, η συμμετοχή των εργαζομένων στη διανομή του παραγόμενου πλούτου μέσω της αμοιβής της εργασίας είναι και προς όφελος της ίδιας της οικονομίας, όπως αποδείχθηκε τα προηγούμενα χρόνια, υποστηρίζει το συνδικαλιστικό κίνημα. «Γιατί βασική κινητήρια δύναμη για την οικονομική ανάπτυξη, ήταν η ιδιωτική κατανάλωση, λόγω της αύξησης της αγοραστικής δύναμης» υποστηρίζει η IC Metall.

Οι γερμανοί εργοδότες συζητούσαν για αυξήσεις των μισθών από 2-4%. Ήταν, όμως, εντελώς αρνητικοί στη μείωση της διάρκειας της εβδομαδιαίας εργασίας σε 28 ώρες. Το αίτημα αυτό πόλωσε την κατάσταση, γιατί αποκρυσταλλώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τις αντιθέσεις κεφαλαίου και εργασίας και δημιούργησε εντάσεις. Ήταν αδιανόητο για την εργοδοσία να δοθεί η δυνατότητα στους εργαζόμενους να επιλέξουν με τη δική τους βούληση τις 28 ώρες εργασίας την εβδομάδα, και να επιστρέψουν στο 35ωρο, αν θελήσουν, μετά από δύο χρόνια. Οι εργοδότες αρνήθηκαν τη λύση αυτή και πρότειναν, αντίθετα, οι εργαζόμενοι οικειοθελώς να αυξήσουν τις ώρες εργασίες πέρα από το 35ωρο στις 40 ώρες. Για τα συνδικάτα η λύση αυτή δεν μπήκε καν σε συζήτηση, γιατί είναι αρκετά εκτεταμένη η ευελιξία της εργασίας. Ήδη το 57% των εργαζομένων δηλώνουν ότι εργάζονται περισσότερες ώρες από τις κανονικές, ιδιαίτερα το Σάββατο και την Κυριακή.

Μείωση των ωρών εργασίας

Το συνδικάτο είχε κάνει μεγάλη καμπάνια με το σύνθημα «Η ζωή μου, ο χρόνος μου. Ξανασκέφτομαι το χρόνο εργασίας». Με τον τρόπο αυτό οι εργαζόμενοι θέλουν να εκφράσουν τη θέλησή τους να έχουν τη δυνατότητα για περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να οργανώσουν την ιδιωτική τους ζωή, να αναπνεύσουν.

Σύμφωνα με μια δημοσκόπηση το 82% των ερωτηθέντων εξέφρασε την προτίμησή του να εργάζεται για ένα χρονικό διάστημα λιγότερες ώρες. «Γιατί ο χρόνος είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχουμε», υποστηρίζει ο πρόεδρος της IG Metall, Γιόργκ Χόφμαν, και συνεχίζει: «για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η ευελιξία της εργασίας ήταν ένα προνόμιο της εργοδοσίας (αυτή καθορίζει πότε, πως κ.λπ.) Στο εξής θα έχουν οι εργαζόμενοι να επιλέξουν οι ίδιοι το μειωμένο χρόνο εργασίας για την υγεία τους, τη φροντίδα της οικογένειάς τους.»

Η εργοδοσία, που συνέχισε να αντιδρά στο μέτρο, τελευταία στιγμή εξέφρασε το φόβο της ότι έτσι θα υπάρξει έλλειψη εργατικών χεριών. Το συνδικάτο απέρριψε αυτό το επιχείρημα ως αβάσιμο, υποστηρίζοντας ότι στη Γερμανία υπάρχουν ακόμα μεγάλες δυνατότητες να αξιοποιηθούν. Σήμερα, βρίσκονται στην ανεργία πάνω από 2,6 εκατομμύρια άνθρωποι και εκατοντάδες χιλιάδες απασχολούνται σε καθεστώς μικροεργασίας (mini-jobs) ή με συμβάσεις πρόσκαιρης εργασίας. Οι περισσότεροι από αυτούς θα ήθελαν μια κανονική εργασία, εκτιμά το συνδικάτο.

Τα ευρωπαϊκά συνδικάτα

Αυτή η συμφωνία θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία από τα συνδικάτα της Γερμανίας. Σηματοδοτεί την κοινωνική άνοιξη και μια αλλαγή αυτής της χρονιάς. Οι εργαζόμενοι της αεροπορικής εταιρείας Λουφτχάνσα, προκήρυξαν δύο απεργίες με συνέπεια να παραλύσουν οι αερομεταφορές και προκήρυξαν άλλες δύο 24ωρες για τον Απρίλιο. Επίσης, ακολουθούν τα Γερμανικά Ταχυδρομεία αυτή την εβδομάδα. Οι εργαζόμενοι της Amazon έχουν προκηρύξει απεργία, διεκδικώντας από τη γιγάντια εταιρεία διανομής, την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων.

Η αγωνιστική κινητοποίηση των γερμανών μεταλλεργατών έχει αναμφισβήτητα την επίδρασή της και έξω από τα σύνορα της χώρας. Η γαλλική εφημερίδα «Λε Παριζιέν» αναρωτήθηκε αν μπορούμε να μιλάμε για «ένα νέο γερμανικό μοντέλο» Τα ευρωπαϊκά συνδικάτα, ιδιαίτερα στη Γαλλία και το Βέλγιο, είχαν στραμμένη την προσοχή τους, σύμφωνα με τις δικές τους ανακοινώσεις, στην πορεία και την έκβαση του αγώνα των γερμανών συναδέλφων τους.

Η γαλλική CGT χαιρετίζει, μεταξύ άλλων, τη νίκη των γερμανών εργαζομένων που με τον αγώνα τους κατάφεραν να αποσπάσουν αυξήσεις και να μειώσουν το χρόνο εργασίας στις βιομηχανίες μετάλλου. «Η μείωση του χρόνου εργασίας είναι το πιο δίκαιο και αποτελεσματικό μέτρο, ώστε να δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις εργασίας για όλους και όλες (…) Και από την άλλη να ξεφύγουν όσοι εργάζονται σε πρόσκαιρες θέσεις εργασίας από το καθεστώς αυτό», αναφέρει σε ανακοίνωσή της και καταλήγει: «οι μεταλλεργάτες της Γερμανίας μας δείχνουν το δρόμο.»

Μ. Κ