Για ένα συλλογικό, επιθετικό μποϊκοτάζ

Κάλεσμα να ενωθούν οι φωνές ενάντια στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026
 
Περισσότεροι αγώνες, περισσότερα κέρδη, περισσότεροι αποκλεισμένοι άνθρωποι. Μετά τη Ρωσία και το Κατάρ, το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026, που φιλοξενείται σε μεγάλο βαθμό σε Ηνωμένες Πολιτείες που βρίσκονται στα πρόθυρα του φασισμού, συνεχίζει την παράδοση μιας FIFA που αποστασιοποιείται όλο και περισσότερο από το λαϊκό πάθος. Αν πρόκειται να υπάρξει μποϊκοτάζ, αυτό μπορεί να προέλθει μόνο από τους οπαδούς του ποδοσφαίρου. Τα παραπάνω υποστηρίζει ο  Γιαν Ντέι-Χέλε σε άρθρο του στο Dialectik Football.  
O συγγραφέας του Άτλαντα του Λαϊκού Ποδοσφαίρου αναφέρει ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA δεν περίμενε την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες (μετά το 1994) για να καθιερωθεί ως πρωταρχικός χώρος για πολυεθνικές εταιρείες και ένα ισχυρό εργαλείο για το ξέπλυμα αθλητικών αγώνων. Ήταν σύμβολο του αθλητικού καπιταλισμού πριν και θα παραμείνει και μετά. Για τους διοργανωτές και όλους όσοι επωφελούνται από τη διοργάνωση, το ποδόσφαιρο είναι απλώς δόλωμα. Διαφημίζεται ως η πιο δημοφιλής διοργάνωση, αλλά όλο και λιγότερο γίνεται λόγος για το να αφήσουμε το κοινό να πλησιάσει πολύ κοντά του. Οι λόγοι για να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, ακόμη και από μακριά, είναι πολυάριθμοι. Ο Ντόναλντ Τραμπ σκοπεύει να το χρησιμοποιήσει αυτό ως έναν τρόπο για να ξεπλύνει την αχαλίνωτη βία του, καθώς και ως μια διαφημιστική επίδειξη της ρατσιστικής ιδεολογίας του. Η βαρβαρότητα του τραμπισμού λειτουργεί τόσο εντός των συνόρων των ΗΠΑ, με το κυνήγι μεταναστών από την ομοσπονδιακή αστυνομία της ICE, όσο και στο εξωτερικό, με πολυάριθμους ιμπεριαλιστικούς στρατιωτικούς ελιγμούς.
Από τη πλευρά της η FIFA, ποτέ δεν έκρυψε πραγματικά τις τάσεις της προς τα αυταρχικά καθεστώτα, είτε φιλελεύθερα είτε φασιστικά. Θυμόμαστε τα λόγια του πρώην Γενικού Γραμματέα Ζερόμ Βαλκ, ο οποίος είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα λόγω του σκανδάλου FIFAgate, επαινώντας τον Πούτιν. Λίγους μήνες πριν από την έναρξη της διοργάνωσης, έχουν ακουστεί κάποιες φωνές κατά της αντικοινωνικής πολιτικής τιμολόγησης και κατά των περιορισμών στις θεωρήσεις που αφορούν την Αϊτή, το Ιράν, την Ακτή Ελεφαντοστού και τη Σενεγάλη. Για να ακολουθήσετε την ομάδα σας μέχρι το τέλος της διοργάνωσης, θα πρέπει να πληρώσετε τουλάχιστον 6.000 ευρώ, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα αεροπορικά εισιτήρια και τα έξοδα διαμονής. «Σχεδόν πέντε φορές περισσότερα από όσα στο Κατάρ», σημειώνουν οι Football Supporters Europe (FSE).
Μετά τις καταχρήσεις που διαπράχθηκαν στο όνομά του στη Βραζιλία το 2014 και την απαράδεκτη μεταχείριση των εργαζομένων στο Κατάρ, το Παγκόσμιο Κύπελλο μάς δίνει έναν ακόμη λόγο να σηκωθούμε. Όχι για να χειροκροτήσουμε τα αστέρια της FIFA, τα οποία θα έκαναν καλά να δείξουν περισσότερο θάρρος, αλλά για να δείξουμε την άρνησή μας να το ανεχθούμε αυτό. Οι συνήθεις καθησυχαστικές κοινοτοπίες σχετικά με την απολιτική φύση του αθλητισμού αναμφίβολα θα επικαλεστούν ως απάντηση στην κριτική για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026. Αυτό είναι το κύριο επιχείρημα όσων υποστηρίζουν το status quo.
Οι εκκλήσεις για μποϊκοτάζ είναι το απολύτως απαραίτητο. Αλλά η κινητοποιητική δύναμη αυτού του είδους των εκκλήσεων είναι περιορισμένη. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022, αν και επικρίθηκε έντονα, δεν προκάλεσε, ωστόσο, ένα μαζικό κίνημα άρνησης, με εξαίρεση τη Γερμανία. Εκεί, το μποϊκοτάζ κέρδισε έδαφος στις μεγάλες ενώσεις οπαδών, οι οποίες αξιοποίησαν την καθιερωμένη παρουσία τους για να προτείνουν μια εναλλακτική ατζέντα. Μεταφέρεται αυτό το σενάριο και αλλού; Αυτό είναι ένα από τα βασικά ζητήματα των επόμενων εβδομάδων.  Το ζήτημα του μποϊκοτάζ έχει προκύψει αρκετές φορές στην ιστορία, με ποικίλους βαθμούς υποστήριξης. Το 1978, μια επιτροπή για το μποϊκοτάζ του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Αργεντινή, η COBA, προσπάθησε να ευαισθητοποιήσει το κοινό για τα εγκλήματα της δικτατορίας του Βιντέλα και των βασανιστών του. Ο αντιδραστικός τύπος κατηγορούσε ήδη την πρωτοβουλία ότι «ανάμειξε τον αθλητισμό με την πολιτική».
Πίσω από τις ολοένα και πιο έντονες εκκλήσεις για μποϊκοτάζ, δεν θα υπάρχει τίποτα να περιμένουμε από τις κυβερνήσεις. Ούτε από τη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FFF), τον Ντιντιέ Ντεσάν ή τον Εμπαπέ. Ο καθένας θα πει ότι δεν είναι ρόλος του καν να ασκεί κριτική. Ο προπονητής της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ, Μαουρίτσιο Ποτσετίνο, επέπληξε έντονα τον παίκτη του, Τίμοθι Γουεά, επειδή κατήγγειλε τις υψηλές τιμές των εισιτηρίων, εξηγώντας ότι ο ρόλος του ήταν να παίζει ποδόσφαιρο, όχι να εκφράζει τη γνώμη του.
Η καταδίκη αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου μπορεί, και πράγματι πρέπει, να λάβει τη μορφή μιας τεράστιας διεθνούς κινητοποίησης ενάντια στα πολεμοχαρή καθεστώτα και τον σύμμαχό τους, τη FIFA. Σε τοπικό επίπεδο, όπου είναι δυνατόν, ας αρνηθούμε συλλογικά να δούμε το ποδόσφαιρο να ομαλοποιεί τα αποικιοκρατικά και ιμπεριαλιστικά εγκλήματα. Αλλά ακόμα πιο σημαντικό, ας εκμεταλλευτούμε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο για να γιορτάσουμε το ποδόσφαιρο των καταπιεσμένων και να δημιουργήσουμε χώρους για να μοιραστούμε και να χτίσουμε μαζί ένα πραγματικά λαϊκό ποδόσφαιρο. Ένα ποδόσφαιρο χωρίς FIFA, για τον λαό και από τον λαό.