Καθώς έχουμε μπει για τα καλά στην προεκλογική περίοδο και τα κόμματα έχουν ξεδιπλώσει την προεκλογική τους τακτική, θα προβώ σε μερικές παρατηρήσεις επί της τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Το 2015
Τον προηγούμενο Ιούλιο έγραφα με αγωνία ότι ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε λάθος που απέφευγε τη συζήτηση για το 2015, με το σκεπτικό να μην ανακινηθεί το αντιΣΥΡΙΖΑ συναίσθημα. Το αντιΣΥΡΙΖΑ συναίσθημα, όμως, συντηρήθηκε. Για την ακρίβεια, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, η ΝΔ και το ΜΕΡΑ25 προσπαθούν να πλήξουν τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ από διαφορετικές σκοπιές για τα πεπραγμένα του το 2015, ενώ πολλοί νέοι και νέες που θέλουν να φύγει ο Μητσοτάκης δηλώνουν ότι στις πρώτες εκλογές θα ψηφίσουν ΚΚΕ ή ΜΕΡΑ25. Αποδείχθηκε, δηλαδή, ότι κακώς ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αμυντική στάση σε αυτό το ζήτημα. Ούτε το 2015 ξεχάστηκε ούτε έπαψε να αποτελεί κορυφαία στιγμή στη σύγχρονη ελληνική ιστορία ούτε έπαψε να δομεί νεανικές ταυτότητες. Η στρατηγική της λήθης δεν έπαψε ποτέ να πλήττει την αξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ. Τελικά «παλέψαμε και μας νίκησαν, αλλά συνεχίζουμε» ή «κάναμε λάθος και δεν θα επαναληφθεί»; Η προσπάθεια του Τσίπρα να τα βάλει με τη ρητορική περί «κωλοτούμπας» ήρθε αργά και είναι ακόμα αρκούντως αμυντική απέναντι σε επιθέσεις που κακοποιούν τα γεγονότα.
Η αμυντική ρητορική
Η αμυντική αυτή ρητορική παρατηρείται και σε άλλα μείζονα ζητήματα. Ο σκοπός είναι να μην τρομάξουν τα μετριοπαθή κοινά και να αποσοβηθούν οι κατηγορίες περί «έξαλλης αντιπολίτευσης». Η πολιτική ευπρέπεια και ο πολιτικός πολιτισμός είναι απαραίτητα στοιχεία μιας ανεπτυγμένης δημοκρατίας, αλλά η αμυντική στάση απέναντι στο πολιτικό θράσος που επιδεικνύουν τα υπόλοιπα κόμματα μπορεί να ερμηνευθεί ως σημάδι ενοχής. Η ΝΔ κραυγάζει σε όλους τους τόνους ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν «η χειρότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης», ότι η «διαπραγμάτευση του 2015 κόστισε 100 δισ.» και ότι «αν κυβερνούσε αυτά τα χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα θα ήταν χειρότερα». Για μικροκομματικούς λόγους σιγοντάρουν και το ΚΚΕ και το ΜΕΡΑ25, προσπαθώντας να πείσουν ότι οι δύο διεκδικητές της εξουσίας δεν έχουν διαφορές. Μοιάζουν με αυτούς που τους πνίγει το δίκιο. Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν αντιμετωπίζει με αυτοπεποίθηση αυτή τη ρητορική δίνει την εντύπωση ότι οι φορείς της κάποιο δίκιο θα έχουν για να λένε ό,τι λένε.
Οι προγραμματικές αιχμές
Τα πρώτα διαδικτυακά και τηλεοπτικά σποτ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι εστιασμένα στις αρνητικές πλευρές της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Καλώς. Απέναντι στην κυβερνητική προπαγάνδα που ωραιοποιεί σε γελοίο βαθμό της πραγματικότητα που βιώνουμε, είναι απαραίτητο να διαδίδονται αδιαμεσολάβητα κάποια αποδομητικά μηνύματα. Ωστόσο, η αρνητική διαφήμιση εκλαμβάνεται σαν αδυναμία να προταθεί μία εναλλακτική. Είμαι βέβαιος πως οι προγραμματικές αιχμές θα αναδειχθούν στην πορεία. Όμως, δεν υπάρχει χρόνος για τέτοιου είδους τακτική. Από τώρα οι πολίτες πρέπει να εξοικειωθούν με το πρόγραμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που συνιστά την εναλλακτική στο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της ΝΔ. Προφανώς και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί το ρεύμα «να φύγει ο Μητσοτάκης», αλλά δεν θα τα καταφέρει αν δεν εμπεδωθούν στο κοινωνικό σώμα μερικά επιχειρήματα υπέρ της επιστροφής ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Πρέπει τόσο η κοινωνία όσο και τα υπόλοιπα κόμματα να συζητούν (θετικά ή αρνητικά) για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και να γνωρίζουν άπαντες βασικά σημεία του: 880 ευρώ βασικός μισθός, αυξήσεις 10% στους δημοσίους υπαλλήλους, επιστροφή της 13ης σύνταξης και των αναδρομικών στους συνταξιούχων, προσλήψεις στα σχολεία και τα νοσοκομεία, μείωση των έμμεσων φόρων, κατάργηση των νόμων Κεραμέως και Χατζηδάκη, ανάκτηση του δημοσίου ελέγχου στη ΔΕΗ.
Είναι και θέμα χρημάτων
Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μηδένισε τα χρέη του. Αφού δεν το εκμεταλλεύτηκε διόλου επικοινωνιακά, θέλω να πιστεύω ότι ο λόγος που έγινε κάτι τέτοιο θα φανεί τώρα. Με την επένδυση όσων χρημάτων χρειαστούν ώστε να εξασφαλιστεί η ορατότητα του πολιτικού και προγραμματικού λόγου του κόμματος, σε όλα τα ΜΜΕ, συμβατικά και νέα. Κοντολογίς, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αυτή τη φορά πρέπει να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη.
Εργαλειακή ψήφος
Και κάτι για την τακτική των αριστερών ψηφοφόρων. Σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας θα αποφασίσει τι θα ψηφίσει με εργαλειακό τρόπο. Για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα ψηφιστεί από πολλά άτομα για να φύγει ο Μητσοτάκης. Άλλα άτομα, όμως, δεν θέλουν να μπουν στη λογική του μικρότερου κακού. Όμως, το να ψηφίζεις ΚΚΕ, αν και το θεωρείς σταλινικό και διαμόρφωσες την πολιτική σου ταυτότητα ενάντια σε ό,τι αυτό εκφράζει, είναι εξίσου εργαλειακό. Ομοίως, το να ψηφίζεις ΜΕΡΑ25, αν και παλιότερα κατήγγειλες τον αρχηγισμό, την υποβάθμιση των συλλογικών διαδικασιών και γενικά απεχθάνεσαι το ναρκισσισμό των πολιτικών, είναι επίσης εργαλειακό. Προσωπικά, κατανοώ την επιθυμία αυτών των ατόμων να μείνουν πιστοί/ες στην ταυτότητά τους, παραβαίνοντας έστω κάποιες από τα αξίες τους. Ψηφίζουν αριστερά, όχι κεντροαριστερά. Αξίζει, ωστόσο, να αναρωτηθούν αν το ατομικό τους ταυτοτικό αίτημα μπορεί να υπερτερεί ενός συλλογικού πολιτικού αιτήματος να φύγει μια νεοφιλελεύθερη και αυταρχική κυβέρνηση που έχει καταστήσει τη χώρα μπανανία. Η διατήρηση αυτής της Δεξιάς στην εξουσία δεν αντισταθμίζεται από τη διατήρηση της ταυτοτικής Αριστεράς. Η επίδραση της μίας και της άλλης δεν είναι συγκρίσιμες.
