Το άρθρο που ακολουθεί, εδώ συντομευμένο, γράφτηκε στις 16 Μαρτίου 2015 και κάπου θα «παράπεσε», αφού δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Ύστερα από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, έκρινα ότι η δημοσίευσή του θα έδινε την πραγματική εικόνα, στα ανώτερα στελέχη και την ελίτ του Κόμματος, των όσων ζούσαμε εμείς, τα απλά μέλη, στις Ο.Μ., όπου η «διάσπαση» είχε από καιρό συντελεστεί.
Της Τζίνας Πολίτη
Ως μέλος της Ο.Μ. Παγκρατίου, άντεξα ως τις 7 Απριλίου οπότε και έστειλα την παρακάτω επιστολή στη Γραμματέα της Οργάνωσης: «Αρνούμενη να συμμετέχω σε ένα εσωστρεφές, άγονο παιχνίδι εσωκομματικής «αντιπολίτευσης», που παραλύει κάθε θετική δράση προς τα έξω, σας πληροφορώ ότι παύω να είμαι μέλος της ΟΜ Παγκρατίου. Σας παρακαλώ να με διαγράψετε από τη λίστα σας και να ανακοινώσετε την παραίτησή μου στα μέλη της Οργάνωσης».
Προ ημερών, πληροφορήθηκα ότι οι «σύντροφοι» στο Παγκράτι «ήρθαν στα χέρια» κι ότι το νεοπαγές κόμμα Λαϊκή Ενότητα, όπως είχε γίνει και με τη ΔΗΜΑΡ, κράτησε για τον εαυτό του τα γραφεία!
Μεθοδευμένη εκμετάλλευση
«Δεν γνωρίζω ποιοι φαεινοί εγκέφαλοι είχαν την έμπνευση να «κατεβάσουν» στις Γενικές Συνελεύσεις των Ο.Μ., ως θέμα προς «ζύμωση», τις σχέσεις εξουσίας μεταξύ κυβέρνησης/κόμματος. Ένα θεωρητικό θέμα που χρονολογείται από το 18ο αιώνα και συνεχίζεται ως στις μέρες μας, με πλούσια βιβλιογραφία…. Όπως αποδείχτηκε, ο «προβληματισμός», ως μόνο στόχο, είχε τη μεθοδευμένη εκμετάλλευση του θέματος, προκειμένου να ασκηθεί κριτική στην κυβέρνηση, και ιδιαίτερα στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος προβαίνει σε κρίσιμες αποφάσεις ερήμην του κόμματος.
Η τακτική που ακολουθείται, είναι να δοθεί η εντύπωση ότι η δυσαρέσκεια και ο συνακόλουθος «αναβρασμός», ξεκινάει αυθόρμητα από «τα κάτω», ενώ όσοι και όσες γνωρίζουμε από συστάσεως του κόμματος πρόσωπα και πράγματα, αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά πως η «γραμμή» έρχεται καθοδηγούμενη από «τα πάνω» με μόνο στόχο την επιτυχία εσωκομματικών μηχανορραφιών που θέτουν σε πράξη γνωστές συνιστώσες και τάσεις! Έτσι, σύντροφοι άσχετοι με το θέμα, προβαίνουν στις Ο.Μ., σε φλογέρες εκθέσεις ιδεών νηπιαγωγείου και κατεβάζουν «ψηφίσματα», προκειμένου να στρέψουν τα βέλη κατά του Προέδρου. Εκτοξεύονται, λοιπόν, εναντίον του διάφορες καταγγελίες: ότι αυθαιρετεί, ότι δεν συγκαλεί τα κομματικά όργανα, ώστε να ληφθούν από κοινού αποφάσεις και άλλες τέτοιες βαρύτατες κατηγορίες1…. Είναι κρίμα, χίλιες φορές κρίμα, να παίζουμε –εν αγνοία μας; – το παιχνίδι των αντιπάλων μας, να συμβάλουμε, μαζί με το Eurogroup, τους Ντράγκι, Μέρκελ, Σουλτς και το αδυσώπητο εσωτερικό μέτωπο, ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει «παρένθεση» και να χαθεί μια για πάντα η ελπίδα για μια Ευρώπη της αξιοπρέπειας, μια Ευρώπη των λαών.
Ανελέητος ανταγωνισμός
Έτσι, αντί η δράση των Ο.Μ. να στραφεί προς τα έξω, να βρει τρόπους να επικοινωνήσει στον κόσμο που μας ψήφισε, το δυσχερέστατο έργο που έχει αναλάβει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στις διαπραγματεύσεις με τα νεοφιλελεύθερα τσακάλια, προκειμένου, στο μέτρο του δυνατού, να επιφέρει ρωγμές στο ισχυρό μπλοκ της λιτότητας, που επιβάλλεται με ιδιαίτερη σκληρότητα εδώ στην Ελλάδα, καθώς και στην προσπάθεια που καταβάλλει, προκειμένου να επαναφέρει στο προσκήνιο, την υποταγμένη στις ορέξεις της Αγοράς, πολιτική εξουσία, βλέπουμε να επαναλαμβάνεται το ίδιο σενάριο του ανελέητου εσωκομματικού ανταγωνισμού!
Δυστυχώς, το υποκείμενο της Αριστεράς δεν έμεινε αλώβητο από το εγωτικό, ανταγωνιστικό πρότυπο υποκειμενικότητας του Καπιταλισμού…. Έτσι, βλέπουμε διάφορα προβεβλημένα στελέχη και διανοουμένους του κόμματος, επειδή δεν πέτυχαν τους προσωπικούς τους στόχους στις εκλογές, τώρα να αρθρογραφούν και να καταφέρονται κατά της κυβέρνησης στα τηλεπαράθυρα!
Σύντροφοι και συντρόφισσες, ο διάλογος και οι αντιπαραθέσεις πρέπει να καταλήγουν σε θετικές προτάσεις δράσης και όχι σε παραλυτική εσωστρέφεια. Ο κατεξοχήν στόχος του αγώνα μας πρέπει να είναι ο εξής ένας: Να αποδείξουμε στον πανίσχυρο κ. Σόιμπλε ότι δεν χρειάζεται να «λυπάται» τον ελληνικό λαό, επειδή ψήφισε μια «ανεύθυνη κυβέρνηση»! Με το Δαβίδ και όχι με το Γολιάθ!»
Αυτά έγραφα το Μάρτιο. Έτσι, η διάσπαση δεν με εξέπληξε καθόλου, ούτε καν η πλήρης καταπάτηση του «Κώδικα Δεοντολογίας». Ύστερα από αυτό το «μπακαλίστικο» υπολογισμό που ζήσαμε πρόσφατα στη Βουλή –πόσοι θα ψηφίσουν «ναι» πόσοι «όχι» πόσοι «παρών» – και το θρίαμβο της λογικής αντίφασης: «στηρίζω αλλά καταψηφίζω», ήρθε η «επαναστατική» στιγμή οι πρώην «σύντροφοι», ως «γνήσιοι» αριστεροί, όχι μόνο να ρίξουν την κυβέρνηση, αλλά αφού έχασε τη «δεδηλωμένη», στη συνέχεια να κατηγορήσουν τον Τσίπρα ότι «διέσπασε» το Κόμμα, επειδή με την προκήρυξη των εκλογών ακύρωσε την απόφαση της Κ. Επιτροπής να πάμε το Σεπτέμβρη σε Συνέδριο! Ούτε ο Σαίξπηρ δεν θα μπορούσε να επινοήσει μια τέτοια δαιμόνια πλοκή!
Διάσημοι διανοούμενοι και πολιτικοί της Αριστεράς, στηρίζουν ένθερμα τις δύσκολες αποφάσεις, που αναγκάστηκε να πάρει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να μην χρεοκοπήσει η χώρα και βρεθεί εκτός Ευρώπης. Το πρόβλημα, όπως πάντα, προήλθε από «μέσα». Και τώρα, στις εκλογές που έρχονται, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να καταχωρηθεί ως «παρένθεση», ως «η πρώτη και τελευταία αριστερή Κυβέρνηση στην Ευρώπη». Και η χώρα, να ξαναπέσει στα χέρια αυτών, που επί 40 χρόνια τη λήστευαν και την διέφθειραν! Τις ευθύνες θα επιμερίσει, στο μέλλον, η Ιστορία.
1. Προσθέτω εδώ αυτή την υποσημείωση με το εξής ερώτημα: στη διάρκεια της οκτάμηνης διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ πόσες φορές συνεδρίασε η Κεντρική. Επιτροπή; Πόσες η Πολιτική Γραμματεία; Πόσες τα υπόλοιπα κομματικά όργανα και πόσες τα κυβερνητικά; Αν απαντηθεί αυτό το ερώτημα θα δούμε ότι διαχρονικά, σε σχέση με όλα τα άλλα ευρωπαϊκά κόμματα και τις κυβερνήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέχει το ρεκόρ Γκίνες!
