Οι περισσότεροι και οι περισσότερες που αποχαιρετήσαμε σήμερα τον σ Αλέκο Φλαμπουράρη έχουν να πουν κάτι γι’ αυτόν, κι αυτό λέει πολλά για τον σύντροφο που χάσαμε. Από τους παλιούς και τις παλιές του ΚΚΕ Εσωτ. (ήταν σαν σύναξη/προσκλητήριο απομάχων, να μετρηθούμε ξανά αυτή τη φορά με άσπρα μαλλιά, να προσέξουμε τις δυσκολίες κάποιων, να αναθαρρήσουμε με τα καλά νέα άλλων…..) μέχρι τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ-ΚΣ. Μια διαδρομή η οποία, όπως μας θύμισε ωραία ο Παύλος Κλαυδιανός, ξεκίνησε αγωνιστικά από το Γράτς ως φοιτητής, ενώ ο Νίκος Βούτσης μας θύμισε τους 77, τον Νίκο Μπανιά, την εσωκομματική πάλη για το «Κ» και τον ρόλο του Αλέκου στη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέξης Τσίπρας άρχισε την ομιλία του με ένα χαρακτηριστικό του Αλέκου που άγγιξε και μένα: ο Αλέκος αποζητούσε την πολυκοσμία, τις κοινωνικές σχέσεις, κολυμπούσε σαν το ψάρι με την ίδια άνεση στα κομματικά ακτίφ όσο και στις κοσμικές δεξιώσεις. Γιατί ήξερε πολλούς και πολλές ο Αλέκος, από όλους τους πολιτικούς χώρους, και το πλήθος σήμερα στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, ήταν η απόδειξη.
Δεν αποζητούσε μόνο την πολυκοσμία, αλλά την δημιουργούσε. Και ένα απτό παράδειγμα ήταν τα φεστιβάλ ΑΥΓΗΣ-ΘΟΥΡΙΟΥ στη Νέα Σμύρνη που είχε την ευθύνη. Στις προετοιμασίες για το στήσιμο του Φεστιβάλ, ότι παλαβή ιδέα είχαμε – η Αννη Βρυχέα, ο Κώστας Γαβρόγλου, η Βουβούλα Σκούρα, ο Δαμιανός Ζαφείρης, η Ντίνα Βαΐου, η αφεντιά μου και πολλές/οι άλλες/οι – ο Αλέκος με τις γνωριμίες του μας τις υλοποιούσε, όπως τον γερανό για να σηκώσει την ομπρέλα με τα λαμπιόνια καλύπτοντας την κεντρική πλατεία, που είχε φανταστεί η Αννη. Και όταν μέσα στην τρέλα της προετοιμασίας «υπερβάλλαμε εαυτούς» στην κριτική του «υπαρκτού» και γινόταν θέμα με την ηγεσία, ο Αλέκος ανελάμβανε να μεσολαβήσει, να βρει μια λύση.
Να μια περίπτωση: στήναμε τα διεθνή περίπτερα 3-4 όλα-κι’ όλα, της Ρουμανίας, της Γιουγκοσλαβίας, της Βόρειας Κορέας και μιας χώρας από Λατ Αμερική, αν θυμάμαι καλά. Είχαν μεγάλες φωτογραφίες των ηγετών, βιομηχανίες και χωράφια με χαρούμενους εργάτες, κάποια προϊόντα. Στη Βορ Κορέα όμως ήταν και 4 μικρά κιβώτια, τα δυο με τόμους των απάντων του Κιμ Ιλ Σουγκ (στα αγγλικά) και τα άλλα δυο με μικρά αγαλματάκια μόνο το μπούστο του Κιμ, τα οποία έπρεπε να τα μοιράσουμε στον κόσμο. Γελώντας, συζητούσαμε τι να τα κάνουμε και πάνω στην ώρα νάσου ο Κώστας Ζουράρης που μας έδωσε τη λύση: να τα στήσουμε όλα στο έδαφος, να βρούμε πλαστικούς κρίκους και όπως στα πανηγύρια ο κόσμος να τους πετά και σε κάθε επιτυχία να παίρνει το αγαλματάκι και ένα τόμο δώρο. Περιττό να σας πω οτι έγινε χαμός, που όμως δεν κράτησε πολύ. Γιατί οι υπεύθυνοι των διεθνών σχέσεων του κόμματος απαίτησαν όχι μόνο να τα μαζέψουμε αλλά να υποστούμε και συνέπειες γιατί εκθέσαμε το κόμμα. Και τότε ο Αλέκος έτρεξε να σβήσει τη φωτιά, μας δικαιολόγησε και μεσολάβησε για να αποσοβηθούν τα χειρότερα. Το κλασσικό του Αλέκου «έλα μωρέ μην κάνεις έτσι» που μας τσάντιζε, στην ηγεσία είχε πιάσει τόπο.
