Όταν αποφυλακίστηκε ο Νίκος Ρωμανός, τον Ιούλιο του 2019, είχα δηλώσει σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου: “Κάνω έκκληση: Να αφήσουμε τον Νίκο να ζήσει.” Για να δούμε γιατί… Από τον Δεκέμβριο του 2008 έως τον Νοέμβριο του 2024 έχουν περάσει 16 χρόνια. Ήταν 15 και τώρα είναι 31.
Δεκέμβριος 2008: 15 χρονών πεθαίνει στην αγκαλιά του ο φίλος του, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, που τον είχε προσκαλέσει για την ονομαστική του εορτή στην αρχή της εφηβείας του. 15 χρονών. Μία εφηβεία που από μόνη της έχει θυμό, πόσο μάλλον όταν ξεκινά με αυτόν τον τρόπο. Όλα ανάποδα στη ζωή του.
Το 2013 συλλαμβάνεται στο Βελβεντό. Είναι η εποχή που ο μετέφηβος Νίκος θα σώσει τον κόσμο… Όλοι σε αυτήν την ηλικία το ίδιο πιστεύουμε. Και βρίσκεται στη φυλακή.
Τον θυμάμαι στο γραφείο μου την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε στο σχολείο όταν ήρθε να εγγραφεί στη Β Λυκείου. «Κύριε Πέτρο» μου είπε, «παραδοθήκαμε για να μην κινδυνέψει η ζωή του ομήρου. Είχαμε μεγάλη ευθύνη, αφού εμείς ήμασταν υπεύθυνοι για τον όμηρο». Είχε ανάγκη να μου εξομολογηθεί αυτό το γεγονός. Ήταν η ομολογία ενός νέου ενώπιον του δασκάλου του, ότι η ανθρώπινη ζωή οποιουδήποτε έχει μεγάλη αξία στον κώδικα ηθικής του συνομιλητή μου.
Αγωνίστηκε μέσα στη φυλακή. Ολοκλήρωσε το Λύκειο, πήρε απολυτήριο, έδωσε Πανελλήνιες εξετάσεις με επιτυχία, αγωνίστηκε με τη ζωή του κάνοντας απεργία πείνας και δίψας, προκειμένου να του δοθεί η άδεια να παρακολουθήσει τη σχολή του, μέχρι την αποφυλάκισή του πέρασε περίπου 20 μαθήματα, ποτέ δε δημιούργησε, ή συμμετείχε σε κάποια διένεξη, αλλά το σημαντικότερο για εμένα, ωρίμασε. Δεν ήταν πλέον ο οργισμένος έφηβος και ο μετέφηβος που είχα πρωτογνωρίσει. Ήταν ένας νέος ενήλικας που όμως δεν είχε την ευκαιρία να ζήσει. Να πραγματοποιήσει τα όνειρά του.
Από τον Ιούλιο του 2019, μετά την αποφυλάκισή του και μέχρι σήμερα, δεν έδωσε κανένα δικαίωμα ούτως ώστε να υποψιαστεί, έστω, κάποιος την πιθανή εμπλοκή του σε οποιαδήποτε έκνομη ενέργεια. Από τότε, έχουμε συναντηθεί αρκετές φορές για καφέ, ή γεύμα και έχω ακούσει τα όνειρα του Νίκου. Στην τελευταία μας συζήτηση, Οκτώβριος του 2024, μου εξομολογήθηκε ότι θέλει να δημιουργήσει έναν εκδοτικό οίκο αν κατάφερνε να δημιουργήσει ένα αρχικό κεφάλαιο. Και μετά από λίγες ημέρες, Νοέμβριος του 2024, συλλαμβάνεται για ένα αποτύπωμα σε μία σακούλα.
Τότε, είχα γράψει ότι τη σακούλα την είχα δώσει εγώ. Με δύο βιβλία μέσα. Τίτλοι; «Ο κόσμος που ονειρεύομαι» και «Εμπιστοσύνη στους Θεσμούς». Αποτύπωμα σε μεταφερόμενο αντικείμενο. Ξέρω και ξέρετε ότι μόνο αυτό δεν είναι ικανό να καταδικάσει τον Νίκο. Όλοι οι προηγούμενοι σε παρόμοιες περιπτώσεις έχουν αθωωθεί. Αν υπήρχε κάτι άλλο θα είχε διαρρεύσει. Άρα…
Άρα να μη περιμένει τη δίκη από το κελί του. Να αποφυλακιστεί σήμερα.
Έκανε λάθος ο δικαστικός λειτουργός; Ναι, έκανε. Μπορεί όμως και πρέπει, με μία δεύτερη απόφαση να διορθώσει το λάθος, είτε ο ίδιος, είτε το αμέσως επόμενο όργανο. Ξέρετε, έχω γνωρίσει δικαστικούς λειτουργούς που τιμούν το λειτούργημά τους. Κάνω έκκληση σε αυτούς τους λειτουργούς να διορθώσουν το «λάθος» της δικαιοσύνης. Γιατί ο Νίκος πρέπει επιτέλους να ζήσει.
Το σημερινό κείμενο το γράφω για έναν και μόνο λόγο. Για να ζητήσω από όλους μας, δικαστικούς και πολίτες που υπερασπίζονται τον Νίκο, να του δώσουμε την ευκαιρία να ζήσει, να εκπληρώσει τα όνειρά του και μετά… Μετά ο ίδιος ας αποφασίσει τους αγώνες που θέλει να κάνει για το καλό της κοινωνίας. Του το χρωστάμε. Όλοι μας.
Υ.Γ. Τη Δευτέρα, η ΚΕΜ (Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών), διόρθωσε μία αστοχία της. Ο Κώστας Τζανέτος είναι στον Κορυδαλλό προκειμένου να παρακολουθήσει τα εργαστήρια της Σχολής του, μετά από απεργία πείνας. Με το καλό να ακολουθήσει η διόρθωση στην απόφαση του Νίκου.
