Γιατί πάντα νικάει ο Παναγόπουλος;

Απρ 20, 2026 – 16:04

—

Βασίλης Ρόγγας

Φαίνεται πως ο πιο σταθερός πόλος στο πλέγμα εξουσίας είναι ο συνασπισμός που κυβερνάει τη ΓΣΕΕ από το 2006. Ο Γιάννης Παναγόπουλος είναι αμετακίνητος εδώ και 20 χρόνια. Αν ο συσχετισμός δύναμης δεν αλλάζει, παρόλο που σε αυτά τα 20 χρόνια άλλαξε παντού αλλού τουλάχιστον δύο με τρεις φορές, τότε ο θεσμικός συνδικαλισμός ελάχιστη σχέση έχει με την κοινωνική και πολιτική κίνηση. Δηλαδή είναι αναντίστοιχος με τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων.
Εξ αυτού προκύπτουν κι άλλα. Αφενός ο συνασπισμός εξουσίας της ΓΣΕΕ είναι κραταιός γιατί μπορεί με συγκεκριμένες μανούβρες- σφραγίδες – εκβιασμούς – κανακέματα – υποσχετικές και λυσσαλέο gatekeeping να βαστάει τα κεκτημένα του, ό, τι κι αν συμβαίνει στα άλλα πεδία της ζωής μας. Αφετέρου όμως, όσοι τον αντιπαλεύουν, από τα δεξιά από τα αριστερά, συναινετικά ή συγκρουσιακά, αδυνατούν να τον ανατρέψουν. Δεν είναι μόνο που 20 χρόνια ο Παναγόπουλος τα καταφέρνει, είναι και που 20 χρόνια όλοι οι υπόλοιποι δεν μπορούν.
Το ΠΑΣΟΚ είναι το κόμμα που κυβερνάει συνδικαλιστικά πολύ πριν τον Παναγόπουλο. Το ΠΑΣΟΚ και ο συνασπισμός εξουσίας του Παναγόπουλου κυβερνούν και τώρα αυτόν τον χωρίς σύνδεση με την εργασία και την κοινωνία συνδικαλισμό. Προφανώς αυτό έχει οφέλη για το κόμμα του κ. Ανδρουλάκη, παρά τον ορυμαγδό που σηκώθηκε εναντίον του προέδρου της ΓΣΕΕ με τα ενδεχόμενα σκάνδαλα που αποκαλύφθηκαν. Αυτό το συνδικαλιστικό προσωπικό επιτελεί λειτουργίες απολύτως απαραίτητες για την αναπαραγωγή του κόμματος ή/και της κοινωνικής του εμβέλειας. Αν στο ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να βρουν τι τους φταίει κι έχει κολλήσει η βελόνα, ας σκεφτούν περισσότερο πόσο μισητό κοινωνικά είναι αυτό το απαραίτητο συνδικαλιστικό προσωπικό.
Ο Παναγόπουλος και η συμμαχία του επιτελούν λειτουργίες απολύτως απαραίτητες για μια συναινετική θεσμικά διαδικασία διαπραγμάτευσης για συμβάσεις και μισθούς με την εκάστοτε κυβέρνηση, ενώ είναι το απαραίτητο άλλοθι αδράνειας ή αναποτελεσματικότητας για όσους δεν τον νικάνε. Ο παντοδύναμος πρόεδρος είναι έτσι ο ιδανικός σάκος του μποξ: οι κυβερνήσεις εύκολα δεν έχουν κόστος εφόσον κάνει τα ελάχιστα δυνατά και οι άλλες παρατάξεις έχουν δικαιολογία για τις συλλογικές ήττες της εργατικής τάξης χωρίς να έχουν εκείνες κόστος.
Κάθε πιθανότητα συνδικαλιστικής ανάτασης περνάει από άλλους δρόμους από αυτούς που περπατάνε οι αντίπαλοι του Παναγόπουλου. Καλές πρακτικές σε κάθε τομέα που χρειάζεται (δράση, επικοινωνία, διεύρυνση και συμπερίληψη, αιτήματα, ενδομαδική ενδυνάμωση, εξωστρέφεια και μέτρηση στόχων) υπάρχουν, υπάρχουν υποδείγματα που λειτουργούν και εδώ αλλά κυρίως αλλού. Ωστόσο είναι αδύνατον να τα υλοποιήσουν οι παρούσες αντίπαλες του Παναγόπουλου ηγεσίες γιατί εντάσσονται κι αυτές στο περίφημο gatekeeping, στο αλώνι που εκείνες εξουσιάζουν.
Τίποτα δεν γίνεται χωρίς πραγματικούς εργαζόμενους. Κι αυτοί δεν ασχολούνται. Κακό του κεφαλιού τους γιατί για όσα αρνητικά συμβαίνουν δεν φταίνε μόνο όσοι κυριαρχούν αλλά και όλοι όσοι δεν δρουν.