Φαίνεται ότι, πραγματικά, το έχουν λάβει το μήνυμα η ηγεσία της ΝΔ και η κυβέρνησή της, δεν είναι σχήμα λόγου. Αλλιώς δεν εξηγείται αυτή η κίνηση απελπισίας με την επιστολή Τριαντόπουλου προς την προανακριτική επιτροπή της Βουλής, με την οποία ζητάει να παραπεμφθεί στο δικαστικό συμβούλιο απ’ ευθείας.
Ο πρωθυπουργός επαίνεσε την κίνησή του ως γενναία πράξη, που αποδεικνύει την πίστη του ίδιου στην αθωότητά του και επιβεβαιώνει την πρόθεση της κυβέρνησης να μη συγκαλύψει το παραμικρό. Στην πραγματικότητα είναι ένας προμελετημένος ελιγμός, με τον οποίο και οι δύο επιχειρούν να αποφύγουν τη δημόσια προανακριτική διαδικασία της Βουλής και να την αντικαταστήσουν με τη μυστική του δικαστικού συμβουλίου. Το αναμενόμενο κέρδος θεωρείται ότι θα είναι η απόσυρση για ένα διάστημα της υπόθεσης του μπαζώματος από τη δημοσιότητα και η αποφυγή της τροφοδότησης των ρεπορτάζ με επικίνδυνες καταθέσεις κατά τη διαδικασία της καταργούμενης ουσιαστικά προανακριτικής επιτροπής.
Καθεστωτική κίνηση απελπισίας
Γιατί πρόκειται για κίνηση απελπισίας; Διότι μπορεί η κυβέρνηση με αυτό τον ελιγμό να αποκομίσει ίσως κάποια πρόσκαιρα επικοινωνιακά οφέλη, παθαίνει όμως μια πολύ πιο διαρκή πολιτική βλάβη: πείθει έτσι και τους πιο δύσπιστους ότι βαθιά της επιθυμία είναι να κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο στο σκοτάδι της συγκάλυψης πτυχές της υπόθεσης, που δεν πρόκειται να δουν το φως της δημοσιότητας με τη μεταμφίεση του Τριαντόπουλου κυριολεκτικά σε Ιφιγένεια, όπου ο θεός/πρωθυπουργός τη σώζει πάνω στο θυσιαστήριο αρπάζοντάς τη μέσα σ’ ένα σύννεφο. Είναι τόσο σίγουροι ότι το παιχνίδι δεν γυρίζει πια, που τα παίζουν όλα για όλα.
Δεν είναι μόνο οι καταγγελτικές ανακοινώσεις όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης που το πιστοποιούν, είναι και οι επερχόμενες δημοσκοπήσεις, που σίγουρα θα καταγράψουν καταφατικές απαντήσεις σε συντριπτικά ποσοστά στο ερώτημα αν με αυτή την κίνηση επιχειρεί η κυβέρνηση μία ακόμα συγκάλυψη. Καθώς δεν υπάρχει άνθρωπος απλώς υποψιασμένος, που να μη θεωρεί ότι η κίνηση αυτή εκεί αποσκοπεί. Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση προτιμάει τα ενδεχόμενα πρόσκαιρα επικοινωνιακά οφέλη. Την ανεπανόρθωτη βλάβη την έχει ήδη υποστεί.
Ουσιαστικές διαφορές
Το πόσο αβέβαιη είναι για τα αποτελέσματα της κίνησης αυτής η κυβέρνηση, φαίνεται και από το γεγονός κανείς από τους εκλαϊκευτές της γραμμής του Μαξίμου δεν έχει ρίξει στην πιάτσα το «επιχείρημα» ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση κάτι ανάλογο έκανε, όταν η εμπλοκή πολιτικών προσώπων στο σκάνδαλο Νοβάρτις έφερε τον σχετικό φάκελο σε προανακριτική της Βουλής: παρέπεμψε την υπόθεση αμέσως στη δικαστική εξουσία.
Με δύο ουσιαστικές διαφορές. Πρώτον, ότι δεν το είχαν ζητήσει οι ελεγχόμενοι και, δεύτερον, η πλειοψηφία εκείνης της προανακριτικής πήρε τη συγκεκριμένη απόφαση προς όφελος των ελεγχομένων που τους υπερασπιζόταν η αντιπολίτευση. Δεν ευλογούσε τα γένια της, δηλαδή. Ενώ στην προκείμενη περίπτωση, Γιάννης/Μαξίμου κερνάει και Γιάννης/Τριαντόπουλος πίνει.
Ένα επιχείρημα, ωστόσο, που προσπαθεί να αξιοποιήσει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, προκειμένου να στηρίξει τον ελιγμό της, είναι ότι ο ελεγχόμενος υφυπουργός της ζήτησε ο ίδιος την παραπομπή του απ’ ευθείας στο δικαστικό συμβούλιο και δεν μπορούσε παρά να συναινέσει. Αν δεν το έκανε, είτε θα αναγκαζόταν να παραπέμψει έναν αθώο, κατά τη γνώμη της, ή να αρνηθεί το αίτημά του επιβαρύνοντάς τον με την υποψία ότι δεν τον θεωρεί αθώο.
Και ο συγκεκριμένος ισχυρισμός, ωστόσο, πάσχει από το μόνιμο πρόβλημα: αποδεικνύει την έφεση της κυβέρνησης της ΝΔ να αξιοποιεί κάθε φορά το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο αλά καρτ. Στην προκείμενη περίπτωση σπεύδει να ικανοποιήσει το αίτημα του ελεγχόμενου και τον στέλνει στον προβλεπόμενο από τον νόμο δικαστή του. Όταν, όμως, ο πρώην υπουργός Υποδομών Χρ. Σπίρτζης, την επομένη της τραγωδίας των Τεμπών, ζήτησε να αξιοποιηθεί αντίστοιχη νομοθετική πρόβλεψη, ώστε να τεθεί στην κρίση της δικαστικής εξουσίας παρακάμπτοντας τις διαδικασίες που προβλέπονται για υπουργούς, η νομοθετική πρόβλεψη δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ.
Η εξήγηση είναι πολύ απλή. Στην περίπτωση Τριαντόπουλου η ικανοποίηση του αιτήματός του απαλλάσσει την κυβέρνηση από τον κίνδυνο να συνδεθούν και άλλα πρόσωπα με εκείνον ή να επιδεινωθεί η κατηγορία που τον βαραίνει στη διάρκεια της προανακριτικής διαδικασίας της Βουλής. Ενώ με την περίπτωση Σπίρτζη συμβαίνει το αντίθετο. Αν γίνει δεκτό το αίτημά του, τότε υπάρχει σοβαρότατος κίνδυνος να απαιτηθεί να εξεταστούν και οι ευθύνες του επόμενου υπουργού Υποδομών, του Κ. Αχ. Καραμανλή.
Από την οργή στην πεποίθηση
Όλα αυτά, και πολλά άλλα πιθανότατα, περνούν πια καθημερινά από το μυαλό εκατομμυρίων ανθρώπων, που δικαιολογημένα δεν έχουν καμιά διάθεση να καταπιούν αμάσητη την κυβερνητική προπαγάνδα. Αυτό είναι για την ώρα το «κέρδος» από τον ελιγμό της κυβέρνησης. Προφανώς, όμως, δεν έχει άλλη επιλογή. Τι να κάνει, να λάβει πραγματικά και με ειλικρίνεια το μήνυμα; Προτιμάει να τα παίξει όλα για όλα, όπως θα έκανε κάθε απελπισμένος ελπίζοντας ότι θα αποφύγει τελικά αυτό που όλα δείχνουν πως είναι αναπόφευκτο.
Γιατί αυτό είναι το μήνυμα που έρχεται από παντού, από τις πρωτόγνωρες κινητοποιήσεις, από την ηρεμία, την αποφασιστικότητα που τις διακρίνει και η οποία δείχνει τη σιγουριά όσων συμμετέχουν για τη βασική επιλογή τους, καθώς η οργή μετατρέπεται σε πεποίθηση ότι, με αυτούς στην κυβέρνηση, τίποτα από όσα είναι άμεσα απαιτητά δεν πρόκειται να γίνει.
