(φωτογραφία από τη σελίδα facebook του Στέφανου Κασσελάκη)
Πρόεδρος ενός ακόμη Κινήματος, με μια ακόμη «σύγχρονη προοδευτική πρόταση» εξελέγη τις προάλλες, κατά την πρώτη συνεδρίαση του Εθνικού του Συμβουλίου, ο Στέφανος Κασσελάκης, με το θεαματικό ποσοστό 96,84%.
Mέχρις εδώ, όλα καλώς καμωμένα. Τέτοια ποσοστά έβλεπε άλλωστε στο παρελθόν ο Αλέξης Τσίπρας, τέτοια ποσοστά θα έβλεπαν και οι Κωνσταντοπούλου-Βαρουφάκης εάν έκαναν εσωκομματικές εκλογές. Όπως καλώς καμωμένη είναι και η «προοδευτική πρόταση», έχουμε εξάλλου κι άλλες, παρόμοια ηχηρές.
Καλώς καμωμένο είναι και το σχέδιο-πρόταση να σπάσουμε τους τεχνολογικούς κολοσσούς, γροθιά τρόπον τινά στην τεχνοφεουδαρχία. Όπως επίσης, αν και αντιφατικό με το αμέσως προηγούμενο, να βγούμε από το νεοφιλελευθερισμό και να μεταβούμε στο «συμμετοχικό καπιταλισμό».
Τούτο δε το τελευταίο, το βαρύγδουπο, ακούγεται πιο ενδιαφέρον από τα υπόλοιπα, προτείνεται δε από έναν πολιτικό-γκόλντεν μπόι. Η ιδέα του «συμμετοχικού καπιταλισμού» έρχεται από το παρελθόν, όταν αντιπροτάθηκε στις ιδεοληψίες Φρίντμαν όπως τούτες αποτυπώθηκαν στην εμπράγματο πολιτική του Ριγκανοθατσερισμού. Πρότειναν, έτσι, οι υποστηρικτές του μια μεσοβέζικη λύση, ότι δηλαδή οι εταιρείες οφείλουν να μην κόπτονται μοναχά για τα συμφέροντα των επενδυτών αλλά να νοιάζονται και για κείνα των εργαζομένων, των πελατών και της κοινωνίας ολόκληρης. Να έχουν, κοντολογίς, έναν πιο δυναμικό ρόλο εντός των κοινωνιών.
Η αντίφαση είναι προφανής όσο και επικίνδυνη: πώς θα μπορούσε να νοηθεί η «συμμετοχή» όταν οι από πάνω σχεδιάζουν και οι από κάτω απλώς εφαρμόζουν; Επιπλέον, η περίπου αγιοποιημένη προβολή των υπερπλούσιων στην κοινωνία, ως κοινωνικός εταίρος, υπήρξε η συνθήκη που ευνόησε την εμπλοκή των επιχειρηματιών στην πολιτική και οδήγησε όχι σε δικαιότερα αλλά σε σκοτεινότερα ιστορικά μονοπάτια – από τον Μπερλουσκόνι στον Τραμπ κ.ο.κ. Διότι στον καπιταλισμό, αν δεν στοχεύεις, φαντασιακά έστω, στην ανατροπή του, αν δεν μεταρρυθμίζεις την ίδια του τη δομή, με έμφαση στο ρόλο του κράτους και του Δημοσίου, όσο και να τον φτιασιδώνεις, καπιταλισμός –που διαρκώς ισχυροποιείται– παραμένει. Που, πάντα, σε κάθε εποχή, εδράζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Και όσο και να διαβαθμίζεται η βαρβαρότητά του ανά ιστορικές περιόδους, εάν τον επικαλείσαι ως προτεινόμενο μοντέλο των κοινωνιών, τη Δεξιά εκπροσωπείς. Και στηρίζεις την εκμετάλλευση.
Ο Στέφανος της Ελλάδος, όπως κάποτε αυτοαποκαλούνταν, θα παρέμενε, σε μιαν άλλη ιστορική στιγμή, στα αζήτητα της Ιστορίας. Δεν θα εγγραφόταν καν στα κατάστιχά της, όπως τόσοι και τόσοι που επίσης «πρόκοψαν» και πλούτισαν στο Αμέρικα. Σήμερα όμως το –βαθιά επικίνδυνο– ανθρωπολογικό μοντέλο που εκπροσωπεί, ακόμη και τώρα που κατέπεσε από το βάθρο του, παραμένει άξιο επισήμανσης. Κυρίως διότι οι συνθήκες που το εξέθρεψαν παραμένουν αναλλοίωτες, οι δε άνθρωποι που, αφρόνως, τον έβγαλαν από την αφάνεια, επίσης παραμένουν στα πολιτικά πράγματα. Διεκδικώντας νέους, μεσσιανικού τύπου, ρόλους.
Η άλλη, εξίσου σοβαρή, παράμετρος, είναι η γοητεία που εξακολουθεί να ασκεί ο συγκεκριμένος ανθρωπότυπος στο λαό. Η υποχώρηση των ιδεών της Αριστεράς, η ηγεμονική θέση εκείνων της αντίπερα όχθης, φέρουν «αστέρες» στο προσκήνιο. Κι αν δεν τους φέρνουν, και μόνο η ρητορική περί της έλλειψης «χαρισματικών» αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.
Στο ΚΙΔΗ, με «πετυχημένο» μπίζνεσμαν πρόεδρο και «πετυχημένο» νέο επιστήμονα γραμματέα, η ανάθεση της εκπροσώπησης των πτωχών πλην τίμιων στα «βαριά βιογραφικά» είναι εδώ για να πιστοποιήσει την απουσία της εργατικής τάξης από τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Και την ασέβεια προς αυτήν. Και τον υφέρποντα ρατσισμό.
Μόνο στο ΚΙΔΗ; Όχι φυσικά. Κάθε κόμμα που σέβεται τον εαυτό του μοστράρει τις «αριστείες» του. Τους «προκομμένους» του. Τις «πετυχημένες του». Ακόμη κι όταν δεν διαθέτουν την ανάλογη καταγωγή, δύναται να γίνουν επί της ουσίας γενίτσαροι της αστικής τάξης αφού αποδέχονται όλα τα πολιτισμικά κομφόρ που αυτή επιβάλλει.
Λιγάκι σοβαρότεροι/ες, λιγάκι εξυπνότεροι/ες από τον Στέφανο, μιμούνται πάντως τα φερσίματα της ηθικής που οι από πάνω επέβαλαν: οι άνθρωποι δεν κρίνονται από την προσφορά τους στην κοινωνία αλλά από την ικανότητά τους να λαμβάνουν από αυτήν όσα περισσότερα μπορούν.
Ο Στέφανος Κασσελάκης έφυγε –όπως έφυγε– από το ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Το έθος και το ήθος όμως που τον έφερε εκεί παραμένει. Καθεστωτικά. Με την εμμονή στις «αριστείες», την καταστρατήγηση των εργασιακών σχέσεων –ΜΜΕ, απολύσεις Κασσελάκη, κ.ο.κ.–, τη μουγκαμάρα για τις ίδιες τις ιδέες της Αριστεράς, όχι μοναχά για το μετασχηματισμό της κοινωνίας αλλά και για απλούστερα, όπως οι εξοπλισμοί.
Ο αναστοχασμός για τις συνθήκες που επέφεραν το μελανότερο συμβάν στη μεταπολιτευτική Αριστερά δεν πρέπει να κλείσει εδώ.
