Ένας θεατρικό έργο – ύμνος στη διαφορετικότητα, που έχει παιχτεί σε περισσότερες από 50 χώρες, αποσπώντας πολλαπλά θεατρικά βραβεία. Μια σύγχρονη ιστορία που προτείνει την ανθρώπινη τρυφερότητα ως βασικό όπλο αντίστασης στις θηριωδίες του παρελθόντος αλλά και τις αγκυλώσεις του παρόντος.
Ο ηλικιωμένος Γκρην και ο νεαρός Ρος που τους έφερε κοντά ένα επιπόλαιο ατύχημα, θα διανύσουν όλη την ανθρώπινη διαδρομή από το ξεκαρδιστικό γέλιο ως τα πιο λυτρωτικά δάκρυα συγκίνησης. Μαζί θα καταργήσουν την απόσταση που τους χωρίζει και θα γίνουν –με έναν τρόπο βαθύ και αμετάκλητο– συγγενείς.
Το βραβευμένο έργο του Τζεφ Μπάρον, «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην», σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη, με τους Γιώργο Κωνσταντίνου και Αποστόλη Τότσικα, παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Αργώ.
Με αφορμή το ανέβασμα της παράστασης, ο σπουδαίος ηθοποιός Γιώργος Κωνσταντίνου μιλά στην Εποχή για το έργο, την προσωπική του διαδρομή αλλά και την αλήθεια του στο θέατρο.
Το έργο «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Αργώ. Κατά ποιο τρόπο ο νεαρός Ρος «αλλάζει» τη σκέψη του κ. Γκρην;
Δεν την αλλάζει ακριβώς. Είναι ένας συμβιβασμός που γίνεται μεταξύ του Γκρην και του Ρος, επειδή και οι δύο έχουν πρόβλημα, το οποίο δεν το εκφράζουν απόλυτα. Κάποια στιγμή αυτό βγαίνει στην επιφάνεια. Είναι δύο αντίθετοι χαρακτήρες στη σκέψη, στα ήθη, στα έθιμα και την ιδιαιτερότητά τους. Ο Γκρην έχει ριζώσει στα ήθη και στα έθιμα και κατά κάποιον τρόπο έχει απαρνηθεί την κόρη του. Αυτοί οι δύο, λοιπόν, έχοντας αυτά τα προβλήματα, κάποια στιγμή ο ένας βρίσκει στον άλλον την κατανόηση. Δεν ξέρω αν ο Γκρην πραγματικά κατανοεί την ιδιαιτερότητα του Ρος, το κάνει όμως γιατί βλέπει ότι ο Ρος στην ουσία τον έχει συμπαθήσει πάρα πολύ και προσπαθεί να του πει το λάθος που κάνει: το ότι κατά κάποιο τρόπο απομάκρυνε την κόρη του. Αυτοί οι δύο άνθρωποι βρίσκουν έναν κοινό παρονομαστή και στο τέλος αυτή η κατανόηση τους φέρνει κοντά.
Το έργο αποτελεί έναν ύμνο στη διαφορετικότητα. Μπορούμε να πούμε ότι ως κοινωνία αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα;
Κάποιοι την έχουν αποδεχθεί, κάποιοι άλλοι όχι. Ακόμα και τώρα στην εποχή μας υπάρχουν άνθρωποι που δεν την αποδέχονται. Αυτό μπορεί να το καταλάβει κανείς διαβάζοντας και τα σχόλια στο διαδίκτυο. Ο Γκρην είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει αποδεχτεί τη διαφορετικότητα και δεν θέλει να το κάνει. Όμως, ο μοχλός που λέγεται Ρος ξεσηκώνει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του προς την κόρη του και τότε καταλαβαίνει ότι πρέπει να είναι πιο επιεικής.
Όσον αφορά την υποκριτική, πότε αποφασίσατε ότι είναι αυτό που θέλετε να ακολουθήσετε;
Όταν πήγα στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν, γνωρίζοντας τι σημαίνει θέατρο. Παρόλο που οι γονείς μου ήταν ηθοποιοί, όπως και πολλοί συγγενείς μου, ήταν κάτι που –το έχω ψάξει πολλές φορές μες στο μυαλό μου– δεν με είχε επηρεάσει. Δεν καταλάβαινα την ουσία του να παίζεις πάνω στη σκηνή και ο κόσμος από κάτω να βλέπει και να χειροκροτεί. Δεν τους είχα δώσει βάση. Όταν αποφάσισα και μπήκα στη σχολή και είχαμε έναν δάσκαλο όπως είναι ο Κουν, ο οποίος μας δίδαξε τη δύναμη και την ομορφιά του θεάτρου, τότε ακριβώς, το 1955 μπήκε στις φλέβες μου το θέατρο και από τότε έγινε εξάρτηση.
Αντιλαμβάνομαι ότι ο Κουν ήταν ένας άνθρωπος που σας καθόρισε καλλιτεχνικά. Υπάρχουν άλλα πρόσωπα που σας έχουν καθορίσει ως καλλιτέχνη;
Δεν νομίζω. Από εκεί και μετά ισχύει ότι και με τα μεγάλα πουλιά, όπως ο αετός, που ανοίγουν τα φτερά τους και πετούν μόνα τους. Όταν έφυγα από το Θέατρο Τέχνης, μετά από τέσσερα χρόνια, πέταξα μόνος μου, αλλά επειδή είχα πάρει τις ρίζες, τα μαθήματα και είχα αγαπήσει το θέατρο. Τότε, δεν υπήρχαν ευκολίες όπως σήμερα που μπορεί να είσαι «τίποτα» καλλιτεχνικά και να σε πάρουν στην τηλεόραση σε κάποιο σίριαλ και μετά να γίνεις «κάποιος». Έπρεπε μόνος σου να γίνεις δημιουργός και να μπορέσεις να κάνεις πράγματα. Πάλεψα πάρα πολύ. Μελέτησα, διάβασα, έπαιζα ακόμα και μπροστά στον καθρέφτη για να καταλάβω τι κάνω. Προσπαθούσα να μπω στο βάθος των ρόλων και περπάτησα μόνος μου. Δεν είχα κανένα άλλο στήριγμα. Δεν αναφέρομαι σε σκηνοθέτες που μου έδωσαν μια ευκαιρία στον κινηματογράφο, όπως ο Σακελλάριος, ο Τζαβέλλας, ο Δαλιανίδης, άνθρωποι που μου εμπιστεύτηκαν πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες και με βοήθησαν πραγματικά. Από εκεί και έπειτα έπρεπε ο ίδιος να εξελίξω το ταλέντο μου και βγήκα κερδισμένος.
Θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφος. Ποιο μέσο αγαπάτε περισσότερο;
Η σύζυγός μου είναι το θέατρο, η ερωμένη μου η τηλεόραση. Για τον κινηματογράφο μπορώ να πω ότι, ενώ οι λίγες ταινίες που έκανα έγιναν κλασικές, τον καιρό εκείνο δεν μπορούσα να καταλάβω την αξία τους και τι έμελλε να γίνει αργότερα. Όταν έκανα το «Ξύπνα Βασίλη», το «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» και όλες αυτές τις ταινίες που έκανα, μου άρεσε ο κινηματογράφος. Από παιδί είχα μεγάλο πάθος με τον κινηματογράφο. Έβλεπα πάρα πολλές ταινίες. Πραγματικά μου άρεσε πολύ, μόνο που όλο μου αυτό το πάθος με τον κινηματογράφο, έμεινε ανεκπλήρωτο. Δεν πρόλαβα να κάνω πολλές ταινίες.
Για ποιο λόγο;
Τον καιρό εκείνο οι ηθοποιοί που μεσουρανούσαν ήταν λίγο τυποποιημένοι. Έκαναν το ίδιο πράγμα. Ο Βέγγος έτρεχε, ο Χατζηχρήστος ήταν ο βλάχος. Ήταν λίγο πολύ τυποποιημένοι ηθοποιοί και ο κόσμος τους έμαθε να είναι έτσι. Εγώ άλλαζα από έργο σε έργο. Γινόμουν άλλος άνθρωπος σε κάθε ταινία. Αυτό δεν άρεσε πολύ στον κόσμο, γιατί χάνονταν. Τους είχε μείνει ο Αντωνάκης από το «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα». Θα ήθελαν στις άλλες ταινίες να ήμουν σαν τον Αντωνάκη και εγώ αντίθετα ήμουν στην άλλη άκρη. Το αποτέλεσμα ήταν ότι μου έκλεισαν οι πόρτες και με άφησαν απ’ έξω κι έτσι δεν έφτασα να μεγαλουργήσω στον κινηματογράφο. Παρόλο που τις υπηρέτησα πάρα πολύ καλά και τις έκανα με πολλή αγάπη, πολύ κέφι και αλήθεια. Οι ταινίες που έπαιξα έγιναν κλασικές και σήμερα συνεχίζουν να κάνουν ρεκόρ.
Όσον αφορά το θέατρο ποιο είδος αγαπήσατε και αγαπάτε ακόμη;
Όταν ξεκίνησα και για μερικά χρόνια αργότερα, δεν είχα ιδιαίτερη αγάπη για κάποιο συγκεκριμένο είδος, έπαιζα ό,τι μου ερχόταν στα χέρια. Έπαιζα με απόλυτη τιμιότητα ακόμα κι όταν δε μου άρεσε αυτό που έκανα, το υπηρετούσα φανατικά. Ήταν αυτό που μου χάρισε ο κόσμος. Γιατί ξέρει ότι κάθε φορά που θα με δει, θα του προσφέρω αλήθεια. Δεν θα δείξω ότι δε μου αρέσει αυτό που παίζω. Δεν μου αρέσει να μαρκάρω και να μη νιώθω αυτό που παίζω και να βλέπεις ένα ψυχρό πράγμα στη σκηνή. Ό,τι έπαιζα το έπαιζα με την ψυχή μου. Στον δρόμο της καριέρας μου ανακάλυψα ότι μου αρέσουν πάρα πολύ τα έργα που έχουν συναισθηματισμό και ανατροπές. Πιο πολύ μου πάνε αυτά τα έργα. Έργα που έχουν κάτι να μας πουν.
Μετάφραση: Τζεφ Μπάρον και Κώστας Γάκης, σκηνοθεσία – μουσική σύνθεση: Κώστας Γάκης, σκηνογραφία: Αντώνη Χαλκιάς, ενδυματολογία: Μάριος Ράμμος, φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος.
Ερμηνεύουν: Γιώργος Κωνσταντίνου και Αποστόλης Τότσικας.
Παραστάσεις: Τετάρτη στις 8μμ, Πέμπτη έως Σάββατο, στις 9μμ, Κυριακή, στις 7μμ, στο Θέατρο Αργώ (Ελευσινίων 13-15, Μεταξουργείο).
