Τα ανεπίλυτα κοινωνικά προβλήματα μαζί με τον καταλυτικό ρόλο των Τεμπών φαίνεται να προκαλούν έντονους τριγμούς και ανακατατάξεις στο κομματικό πεδίο. Η δημοσκοπική φθορά της κυβέρνησης είναι εμφανής, αλλά ακόμα δεν έχει αναδειχθεί ένας ισχυρός αντίπαλος πόλος. Ο Γιώργος Βασιλειάδης μιλά στην «Εποχή» για το κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ για συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων που θα απαντά στην «ανάγκη της κοινωνίας για πολιτική αλλαγή».
Η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να διαχειριστεί την κρίση που έχει ξεσπάσει από το ζήτημα των Τεμπών, χρησιμοποίησε την κλασική τακτική του ανασχηματισμού, παρουσιάζοντας νέα προβλήματα. Ταυτόχρονα, προσπαθεί να παρακάμψει την Προανακριτική Επιτροπή και να παραπεμφθεί ο Χρ. Τριαντόπουλος απευθείας στο δικαστικό συμβούλιο. Πώς κρίνετε τη στάση της και σε τι κατάσταση βρίσκεται, κατά τη γνώμη σας, η κυβέρνηση;
Όσον αφορά τον ανασχηματισμό, να πω πως με αυτόν τον τρόπο δεν αλλάζει η πραγματικότητα και η καθημερινότητα των πολιτών, καθώς δεν ανασχηματίζονται οι πολιτικές. Και το πρόβλημα αυτή τη στιγμή της κυβέρνησης και της χώρας είναι πολιτικό. Χρειαζόμαστε άλλες πολιτικές. Χρειαζόμαστε να στρίψουμε αριστερά και σύγκρουση με τους νεοφιλελεύθερους μονοδρόμους. Χρειαζόμαστε ένα άλλο μοντέλο άμεσα. Επομένως καμία παρελκυστική τακτική δεν μπορεί να αλλάξει την ανάγκη της κοινωνίας για πολιτική αλλαγή. Ως προς το ζήτημα των Τεμπών, η κυβέρνηση αυτή μας έχει συνηθίσει, από την πρώτη μέρα που ανέλαβε, να κάνει το Σύνταγμα και κάθε διαδικασία κουρελόχαρτο. Αυτό κάνει και με την υπόθεση Τριαντόπουλου, όχι για να βοηθήσει και να επιταχύνει τις διαδικασίες, αλλά για να ρίξει ακόμα περισσότερο σκοτάδι στην εθνική τραγωδία. Ο λαός, όμως, δεν πείθεται πια από τέτοιες τακτικές και απαιτεί φως, δικαιοσύνη και πολιτική αλλαγή.
Παρά, όμως, τη δημοσκοπική κάμψη της ΝΔ, δεν φαίνεται προς το παρόν να αναδεικνύεται και ένας ισχυρός αντίπαλος πόλος. Για την ακρίβεια, πέραν της αύξησης των ποσοστών της Ζ. Κωνσταντοπούλου και του Κ. Βελόπουλου, τα υπόλοιπα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζουν επίσης πτώση. Γιατί συμβαίνει αυτό και πώς προτίθεται να το αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ;
Όσο δεν αναδεικνύεται εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό, τόσο αυτή η πολιτική κατάσταση θα βαίνει σε αδιέξοδο. Επομένως, ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι να θέσει την πολιτική ατζέντα και πολιτικά προτάγματα, όπως και να πάρει κάθε πρωτοβουλία ώστε να δημιουργηθεί ένα μεγάλο μέτωπο όχι απλά απέναντι στον Μητσοτάκη ή την κυβέρνηση, αλλά απέναντι στη Δεξιά, τις πολιτικές της και το κυρίαρχο πολιτικό μοντέλο. Αυτή είναι η μόνη λύση αν θέλουμε να απαλλαγούμε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Το δήλωσε και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Σ. Φάμελλος, την Τετάρτη στο Dnews, πως πρέπει να σχηματιστεί ένα κοινό ψηφοδέλτιο και ένα προγραμματικό πλαίσιο συμπόρευσης. Σε ποιες δυνάμεις συγκεκριμένα απευθύνεται αυτό το κάλεσμα και πώς θα μπορούσε να υλοποιηθεί;
Απευθύνεται σε όλες τις δυνάμεις που έρχονται σε ρήξη με τα αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού, σε όλες τις δυνάμεις που αμφισβητούν τους μονοδρόμους που οδηγούν το μέλλον της κοινωνίας σε αβεβαιότητα, σε όλο τον προοδευτικό κόσμο. Προφανώς και πρωτίστως, το κάλεσμα απευθύνεται στη Νέα Αριστερά, στις οικολογικές δυνάμεις, στη σοσιαλδημοκρατία και στο ΠΑΣΟΚ, συμφωνώντας όμως σε ένα ελάχιστο πρόγραμμα που απαιτείται για την κοινωνική και πολιτική αλλαγή.
Ο Ν. Ανδρουλάκης, όμως, εμφανίστηκε και πάλι αρνητικός και πρόταξε την αυτόνομη πορεία. Χωρίς το ΠΑΣΟΚ, μπορεί να υπάρξει ευρύτερο μέτωπο ή θα αφορά την επανένωση των κομματιών του ΣΥΡΙΖΑ που διασπάστηκαν το προηγούμενο διάστημα; Το κάλεσμα αφορά και εξωκοινοβουλευτικά αριστερά κόμματα; Θα βλέπατε ένα μέτωπο της Αριστεράς αντί της Κεντροαριστεράς;
Απευθυνόμαστε σε οποιονδήποτε αμφισβητεί τους μονοδρόμους. Ο μεγάλος κριτής είναι ο ελληνικός λαός, ο οποίος απαιτεί συναινέσεις και ένα ευρύτατο μέτωπο απέναντι στα αδιέξοδα που βιώνει ο ίδιος από τις πολιτικές της Δεξιάς. Επομένως, ο κ. Ανδρουλάκης θα κριθεί, και θα κριθεί πολύ αυστηρά από τον ιστορικό του μέλλοντος. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως κάνει πάντα από το 2018, επιδιώκει τις μεγαλύτερες δυνατές συσπειρώσεις. Δεν είναι κάτι που λέμε τώρα, αποτελεί συνειδητή επιλογή του χώρου μας. Κάθε δύναμη, λοιπόν, της Αριστεράς και της προοδευτικής παράταξης θα αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στον λαό και την ιστορία.
Σας προβληματίζει η άποψη που εξέφρασε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ότι το άθροισμα των κομμάτων οδηγεί σε μείωση των ακροατηρίων τους; Ή αλλιώς, ότι λόγω των αναγκαίων συμβιβασμών που θα γίνονταν σε ένα μέτωπο, πιθανά «παραδοσιακοί» ψηφοφόροι του κάθε κόμματος να απομακρύνονταν;
Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει. Η πραγματικότητα είναι ότι έχουμε μια κυβέρνηση, η οποία οδηγεί τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία στα βράχια. Οποιαδήποτε δικαιολογία με μαθηματικούς τύπους ή με αμπελοφιλοσοφίες, είναι έξω από αυτή την πραγματικότητα και κατώτερη των περιστάσεων.
Υπάρχουν και πιο βαθιές πολιτικές ρίζες για ένα τέτοιο μέτωπο ή έρχεται σαν συγκυριακή, δημοσκοπική ανάγκη; Από την άποψη πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαφορές με τις δυνάμεις που απευθύνεται σε σημαντικά σημεία, πχ με το ΠΑΣΟΚ για το άρθρο 16, με τη Νέα Αριστερά για τις στρατιωτικές δαπάνες. Πώς θα γεφυρωθούν αυτές οι διαφορές;
Είναι προφανές πως υπάρχουν διαφορές και κανείς δεν θέλει να τις κρύψει. Αυτή τη στιγμή, όμως, σ’ αυτή την κρίσιμη συγκυρία για την κοινωνία, αν δεν προτάξουμε αυτά που μας ενώνουν και την ανάγκη του λαού για ένα καλύτερο αύριο, αλλά προτάξουμε διαχωριστικά ζητήματα και γραμμές, τότε πώς υπηρετούμε τις λαϊκές ανάγκες και πώς αμφισβητούμε στην πράξη τον νεοφιλελεύθερο μονόδρομο; Η λύση είναι μία: διάλογος, κοινές δράσεις, κοινές πρωτοβουλίες και συμπόρευση. Από εκεί και μετά, ορισμένα πράγματα μας τα λύνει η ίδια η ζωή. Ακόμα και αν υπάρχει, για παράδειγμα, διαφωνία για τις στρατιωτικές δαπάνες, είναι η ώρα να ανοίξουμε τη συζήτηση για το ποια Ευρώπη θέλουμε, το βάθος της ευρωπαϊκής ενοποίησης και να θέσουμε το ζήτημα στον δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Όταν μιλάμε για την επιβεβλημένη ευρωπαϊκή πολιτική για την ασφάλεια, εννοούμε μόνο τα όπλα; Ή μήπως εννοούμε την ασφάλεια και την ευημερία των πολιτών που την εξασφαλίζουν ο αξιοπρεπής μισθός, οι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, το ισχυρό κοινωνικό κράτος, η δημόσια Παιδεία και Υγεία, η στήριξη των δημόσιων υποδομών και μεταφορών; Αυτά είναι τα ζητήματα που ανοίγονται, και ως προοδευτικός χώρος και ως Αριστερά πρέπει να έχουμε θέση, άποψη και πρωτοβουλίες. Να είμαστε στην πρώτη γραμμή.
Για αυτούς τους τομείς, λοιπόν, ποιες προτάσεις θα έθετε ο ΣΥΡΙΖΑ στο τραπέζι διαλόγου με τις άλλες δυνάμεις;
Νομίζω πως από τα πρώτα ζητήματα που θα πρέπει να συζητήσουμε, είναι το γενικό πρόβλημα των θεσμών στη χώρα και η τήρηση του Συντάγματος. Από εκεί και πέρα, είναι τα θέματα της εργασίας (συλλογικές συμβάσεις και διαπραγματεύσεις, εργασιακά δικαιώματα, μισθοί), της φορολόγησης, της οικονομικής ανάπτυξης, ποιους αφορά και για ποιους σχεδιάζεται, και της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Δεν νομίζω ότι σ’ αυτά σημεία υπάρχουν κομβικές και δομικές διαφορές μεταξύ μας, παρά τις τυχόν επιμέρους διαφορετικές αντιλήψεις. Είναι ζητήματα που μπορεί να βρεθεί κοινός τόπος και μια ελπίδα στους πολίτες ότι υπάρχει εναλλακτική.
Διακινούνται, επίσης, δημοσιογραφικά σενάρια όσον αφορά τη δημιουργία ενός νέου φορέα της Κεντροαριστεράς, όπου ο Α. Τσίπρας θα διαδραμάτιζε ηγετικό ρόλο. Αληθεύουν; Και πώς συνομιλούν με την πρόταση Φάμελλου για κοινό ψηφοδέλτιο; Πρόκειται για το ίδιο σενάριο; Στην περίπτωση του κοινού ψηφοδελτίου οι δυνάμεις θα κρατούσαν την κομματική τους οργάνωση και αυτονομία ή θα επρόκειτο για ενιαίο φορέα;
Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, ο καθένας θα σταθεί ενώπιον των ευθυνών του. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι η μεγαλύτερη προσωπικότητα της Αριστεράς στην Ελλάδα και από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, ο λόγος του έχει βαρύνουσα σημασία, η θέση του και η παρουσία του έχει βαρύνοντα ρόλο. Από εκεί και πέρα, το κύριο ζητούμενο δεν είναι να κάνουμε σενάρια, αλλά να πετύχουμε τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση για ανατροπή των πολιτικών της Δεξιάς, για αμφισβήτηση του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου, για έναν άλλον κόσμο, που και είναι εφικτός και θα γίνει.
