Μετά τη λήξη του Eurogroup της περασμένης Πέμπτης ένα πράγμα είναι βέβαιο: όλες οι πλευρές είναι αποφασισμένες να δώσουν το πράσινο φως για την ολοκλήρωση της τελευταίας αξιολόγησης, τη λήξη του προγράμματος προσαρμογής και μια συμφωνία για την ελάφρυνση του χρέους ως τις 21 Ιουνίου ή το αργότερο στις 12 Ιουλίου.
Αυτό έδειχνε η έκφραση ικανοποίησης από την πλευρά όλων των παραγόντων για το κλείσιμο της τεχνικής συμφωνίας και τα θετικά βήματα που έχουν γίνει από την ελληνική πλευρά, τόσο στο πεδίο των δημοσιονομικών στόχων όσο και στο πεδίο της οικονομίας. Γι’ αυτό οι έπαινοι δεν έλειψαν. Αυτό που έλειψε, ήταν η αποσαφήνιση της εικόνας που αφορά την ελάφρυνση του χρέους και τη συγκεκριμενοποίηση της μορφής της μεταμνημονιακής παρακολούθησης.
Η αβεβαιότητα οφείλεται στο γνωστό λόγο: στις διαφορές ως προς τη συμμετοχή του ΔΝΤ και το ρόλο του, οι οποίες περιπλέκονται, καθώς υπάρχει αντιφατικότητα στις διαθέσεις απέναντί του όλων των παραγόντων που εμπλέκονται. Όλοι επιθυμούν μια θετική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους από την πλευρά του ΔΝΤ. Το Ταμείο, όμως, την εξαρτά από την ελάφρυνση του χρέους. Το Βερολίνο θέλει τη συνέχιση της παρουσίας του ΔΝΤ, αλλά για την ελάφρυνση του χρέους δεν φαίνεται να καίγεται, παρότι η εποχή Σόιμπλε στο υπουργείο Οικονομικών φαίνεται πως έχει τελειώσει. Η ελληνική πλευρά επιθυμεί την ελάφρυνση του χρέους για πολλούς λόγους και για να γίνει φθηνότερος ο δανεισμός από τις αγορές, αλλά ξέρει ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ το οποίο την ευνοεί, έκανε πάντοτε δυσκολότερη τη ζωή της.
Η λύση αυτής της δύσκολης εξίσωσης δεν είναι ανέφικτη, αντίθετα όλοι δείχνουν να την επιθυμούν. Η συνθετότητά της, όμως, δεν αφήνει περιθώρια για ασφαλείς προβλέψεις ως προς το τελικό ισοζύγιο
στο περιεχόμενό της.
•
