«Νικί»
Η Νικί ντε Σεν Φαλ (1930-2002) υπήρξε διάσημη εικαστικός, ζωγράφος, γλύπτρια και σκηνοθέτρια. Επηρεασμένη από το ρεύμα της τέχνης του περιθωρίου, δηλαδή από την τέχνη που δημιουργούν άνθρωποι εκτός των καλλιτεχνικών κύκλων, η Νικί που η ζωή της δεν ήταν καθόλου εύκολη -νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρείο, υπέστη βία από σύζυγο και εραστή, ενώ πολύ αργότερα εξομολογήθηκε δημόσια ότι στα 11 της χρόνια είχε βιαστεί από τον πατέρα της- εντάχθηκε στο κίνημα των Νέων Ρεαλιστών και καθιερώθηκε ως πρωτοπόρος στον χώρο της τέχνης.
Στην ταινία «Νικί» (Niki) η Σελίν Σαλέτ βιογραφεί τη ζωή της Νικί, στα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του 1950. Ήταν τότε που μετακόμισε με τον σύζυγο και την κόρη της από τις ΗΠΑ στο Παρίσι σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από όσα τη βασάνιζαν. Όμως παρά την αγάπη του συζύγου της δεν θα καταφέρει να βρει την ηρεμία της, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να νοσηλευτεί σε ψυχιατρείο. Κάποια στιγμή θα βρει καταφύγιο στην τέχνη και θα αρχίσει να δημιουργεί αναζητώντας τον δρόμο της. Όμως ο δρόμος αυτός δεν ήταν εύκολος.
Η Σελίν Σαλέτ επέλεξε να αφηγηθεί εκείνα τα δύσκολα χρόνια της πολυσχιδούς καλλιτέχνιδας πριν γνωρίσει την επιτυχία. Και φαίνεται πως περισσότερο την ενδιαφέρει να αναδείξει τη Νικί ως θύμα της πατριαρχίας αφού κακοποιήθηκε από τον πατέρα της, τον δεύτερο σύζυγό της, τον εραστή της, ακόμη κι από τον ψυχολόγο της ο οποίος κατέστρεψε το γράμμα στο οποίο ο πατέρας της της ζητούσε συγνώμη που την κακοποίησε σεξουαλικά. Η ταινία είναι η κραυγή μιας γυναίκας που τελικά θα καταφέρει να βρει έκφραση μέσα από την τέχνη αποδομώντας με το έργο της τα καλλιτεχνικά πρότυπα. Η καθαρή φεμινιστική ματιά της Σαλέτ λειτουργεί λυτρωτικά, η ταινία δεν έχει ως θέμα την καλλιτέχνιδα και το έργο της αλλά τον άνθρωπο και τον δρόμο που ακολούθησε μέσα από τις αντιξοότητες ενός αυστηρά αρσενικού κόσμου!
Μια μπάντα που άφησε εποχή
«Εδώ μιλάνε για λατρεία»
Οι Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες, εν συντομία Κόρε. Ύδρο., είναι, ή μάλλον ήταν, ένα συγκρότημα από την Κέρκυρα που με την εμφάνισή του έφερε επανάσταση στη μουσική σκηνή της ελληνικής ίντι ποπ/ροκ μουσικής!
Ο σκηνοθέτης -που δεν είναι σκηνοθέτης, όπως υποστηρίζει-, Βύρων Κριτζάς, με το ντοκιμαντέρ «Εδώ μιλάνε για λατρεία» επιχειρεί να αναβιώσει την ιστορία του συγκροτήματος και να διερευνήσει τις σκέψεις και τις σχέσεις των μελών του. Έχοντας ως κύριο πρόσωπο τον Παντελή Δημητριάδη, ο Κριτζάς ξεκινά από τη χρονιά ίδρυσης των Κόρε. Ύδρο., το 1993. Μαθαίνουμε για τον όρο Κερκυραϊσμός (ή Κορφισμός και Κολοκυθοκορφισμός) που είναι μια πολιτιστική αυταρέσκεια που έχουν οι Κερκυραίοι κι από εκεί ξεδιπλώνεται η συναρπαστική πορεία αυτών των νέων παιδιών που σύντομα κατέκτησαν τη μουσική σκηνή της χώρας. Βλέπουμε εκείνη η φλόγα, τη δημιουργική νεανική τρέλα, την αυθεντική ένταση να γίνονται στίχος, μουσική και ρυθμός.
Οι πρωταγωνιστές θυμούνται αφηγούνται, εξομολογούνται. Ιδίως ο Παντελής και λιγότερο ο εσωστρεφής και σιωπηλός Αλέξανδρος Μακρής, που ο σκηνοθέτης αποκαλεί «μουσική ιδιοφυία». Ακολουθούμε τα βήματα της επιτυχίας του συγκροτήματος μέχρι το Γενάρη του 2014 που διαλύθηκε. Η δημιουργική σχέση του Παντελή και του Αλέξανδρου είχε κορεστεί και όλα έφτασαν στο τέλος.
Ένα ιδιαίτερο ντοκιμαντέρ, που μπορεί να είναι μουσικό αλλά ο Βύρων Κριτζάς «βλέπει» πάνω απ’ όλα τα μέλη, τους ανθρώπους που συγκρότησαν τους Κόρε. Ύδρο. Και τους εξετάζει ως προσωπικότητες με τις ιδιαιτερότητες που μπορεί να έχει ο καθένας. Ιδίως ο Παντελης, που είναι ο πρωταγωνιστής, γίνεται πολύ εξομολογητικός, ξεγυμνώνεται μπροστά στην κάμερα.
Από εκεί και πέρα υπάρχει πολύ καλός σκηνοθετικός ρυθμός, ο Κριτζάς δεν αφηγείται επίπεδα αλλά με κορυφώσεις και αναδεικνύει ιδανικά τον καλλιτεχνικό έργο, δηλαδή τα τραγούδια των Κόρε. Ύδρο. Ενός πρωτοποριακού συγκροτήματος που αποενοχοποίησε την ιδιαιτερότητα και έφερε έναν ιδιαίτερο ήχο στην ελληνική μουσική σκηνή.
Η ταινία τιμήθηκε με τον Αργυρό Αλέξανδρο στο τμήμα New comers και με το Βραβείο Κοινού στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Υπέρβαση αγάπης
Ο Στέλιος, δάσκαλος μουσικής σε ένα ορεινό χωριό, ζει μοναχικά παρέα με την αγαπημένη του σκυλίτσα, τη Μαρία. Έχει βαρεθεί το κρύο και την υγρασία του βουνού κι ονειρεύεται να ξαπλώσει πλάι στη θάλασσα και να τον κάψει ο ήλιος. Όμως η αναπάντεχη εξαφάνιση της Μαρίας θα ανατρέψει την καθημερινότητά του. Αναζητώντας τη στο δάσος θα αντικρίσει ένα παράξενο πλάσμα που μοιάζει με κορμό δέντρου. Τρομαγμένος φεύγει τρέχοντας αλλά η εικόνα του πλάσματος θα τον ακολουθεί. Θαρρείς και κινείται παράλληλα με μια άλλη διάσταση όπου, πιθανόν, να βρίσκεται η σκυλίτσα του.
Οι «Μαλδίβες» του Ντανιέλ Μπόλντα είναι μια πολύ καλογυρισμένη ταινία με όμορφη, σχεδόν απτή, ανάγλυφη ασπρόμαυρη φωτογραφία. Ο σκηνοθέτης βάζει στο επίκεντρο της αφήγησής του τη σχέση ανάμεσα στο Στέλιο και τη Μαρία, τη σχέση του ανθρώπου με τον σκύλο. Μια έντονη σχέση που έρχεται να υπογραμμίσει τη μοναχικότητα του δάσκαλου και την ανάγκη του για πραγματική συντροφιά. Κι όταν αυτή η σχέση «σπάσει» και χαθεί η Μαρία, θα εισβάλλει μέσα του ένας αλλόκοτος κόσμος. Κινούμενος πλέον στα όρια της πραγματικότητας και ενός φανταστικού υπερβατικού κόσμου είναι σαν να καταφέρνει να κοιτάξει από την «άλλη πλευρά».
