«Να σας θυμίσω, κύριε Μητσοτάκη, για να θυμούνται οι παλιότεροι, αλλά και να μαθαίνουν οι νεότεροι, ότι η εθνική αντίσταση αναγνωρίστηκε το 1982. Το ΕΑΜ είναι κομμάτι της εθνικής μας αντίστασης, δεν είναι κάτι που πρέπει να μας διχάζει, αλλά να μας ενώνει. Να σας θυμίσω ότι εκτροπή τότε επέλεξε η παράταξή σας. Διότι ο αείμνηστος Ευάγγελος Αβέρωφ, επικεφαλής της παράταξής σας τότε, αποχώρησε από τη διαδικασία στη Βουλή όταν ψηφιζόταν η αναγνώριση της εθνικής αντίστασης, με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτό θέλετε να μιμηθείτε; Εκεί γυρνάτε, στην εποχή του μετεμφυλιακού διχασμού, της αντιπαράθεσης και του μίσους;».
Αυτή την απάντηση έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας από το βήμα της Βουλής, την Τρίτη, στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος, με αφορμή μια διασκευή του ύμνου του ΕΑΜ που ακούστηκε στη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στη Θεσσαλονίκη, εγκάλεσε την αξιωματική αντιπολίτευση ότι επιλέγει να θυμίζει, όπως είπε, «τις χειρότερες στιγμές της ελληνικής ιστορίας και τους εμφύλιους διχασμούς, που αυτός ο τόπος πλήρωσε πολύ ακριβά».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι ανιστόρητος, όπως επιεικώς του καταλογίζεται. Είναι ο πολιτικός εκφραστής του ιστορικού αναθεωρητισμού, της βεβιασμένης ιδεολογικής αναζωπύρωσης του διχαστικού κλίματος, με στόχο το αποκλεισμό της Αριστεράς από τη διακυβέρνηση, τον οποίο απεργάζεται θεσμικά ο κ. Βορίδης. Ως τέτοιος, ο Κυρ. Μητσοτάκης απλώς αναπαράγει το think tank που συντάσσει τις ομιλίες του, με γνώμονα, αυτή τη φορά, να μετατοπιστεί στο περιθώριο της πολιτικής αντιπαράθεσης η συνταγματική εκτροπή που συνιστά το σκανδάλο των υποκλοπών και η εν εξελίξει σκανδαλώδης επιχείρηση συγκάλυψής του. Εξ ού και ηθελημένα αποσιωπά ο κ. Μητσοτάκης την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης το 1982. Και, κατ’ επέκταση, το εξίσου ιστορικής σημασίας γεγονός ότι ήταν επί πρωθυπουργίας του ιδρυτή του κόμματος, του οποίου βρίσκεται σήμερα αυτός επικεφαλής, που, και με τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ και στις δύο εκφάνσεις του, θεσμοθετήθηκε το 1974, «με δύο άρθρα και 209 λέξεις» (ν.δ. 59/1974), μια δημοκρατική τάξη λυτρωμένη από τον θεσμοθετημένο εμφύλιο διχασμό.
Ψιλά γράμματα αυτά για τον Κυρ. Μητσοτάκη. Ας ασχοληθεί μαζί τους η επιλεκτική πληροφόρηση. Υπάρχουν πάντα οι υπογραφές που κοσμούν τη λίστα Πέτσα –επικουρούμενες από διαρροές από το Μαξίμου. Διαρροές όπως αυτή που ισχυρίζεται ότι «τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων που φτάνουν [εκεί] το τελευταίο διάστημα δείχνουν πως ένα μεγάλο ποσοστό ελλήνων πολιτών δεν αποδέχεται τους όρους ‘‘Αριστερά, Κέντρο, Δεξιά’’, που αποτελούν διαιρετικές τομές στο πολιτικό σύστημα εδώ και δεκαετίες».
Αλλά αν, από τις αριθμητικές αποτιμήσεις οι οποίες, υποτίθεται, αντλούνται από τα εν λόγω «ποιοτικά δημοσκοπικά στοιχεία» προκύπτει ότι «οι πολίτες που επιλέγουν τι θα ψηφίσουν χωρίς τα στερεοτυπικά ιδεολογικά κριτήρια» συμποσούνται στους 2.033.000, τότε προς τι τόσος ζήλος να απαξιωθεί ιδεολογικά η προσήλωση του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία στο δίλημμα «Δημοκρατία ή Αυταρχισμός»;
Προς τι η ανησυχία που υποκρύπτεται στην παρατήρηση ότι το σύνθημα «Δημοκρατία ή Μητσοτάκης» που ανέβασε ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του στο Περιστέρι –αμετακίνητος στην υπεράσπιση της συνταγματικής νομιμότητας, στην εναντίωση στις προσπάθειες της κυβέρνησης το σκάνδαλο των υποκλοπών να μην αποτυπωθεί στην ετυμηγορία της κάλπης– «παραπέμπει σε διαχωρισμούς που ανάγονται στις αρχές του περασμένου αιώνα, όπου η ‘‘δημοκρατική παράταξη’’ είχε αντίπαλο τη ‘‘συντηρητική’’»;
Μήπως επειδή οι «1.781.057 ψήφοι του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2019» μπορεί στις επόμενες εκλογές να υπερκεράσουν –ως απάντηση στην παραβίαση του συντάγματος και την προσβολή της δημοκρατίας ελέω κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και μηντιακής υπεροπλίας– τα 2.033.00 των πολιτών που, υποτίθεται, «επιλέγουν να ψηφίσουν χωρίς ιδεολογικά κριτήρια», δηλαδή χωρίς δημοκρατικές ευαισθησίες;
Αν περιμένετε απάντηση από τις υπογραφές του κοσμούν τη λίστα Πέτσα, θα απογοητευτείτε. Οι δικές τους δημοκρατικές ευαισθησίες αρχίζουν και τελειώνουν στην έγνοια τους αν στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων εντός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης τηρούνται οι δημοκρατικοί κανόνες. Η απόφαση, λένε, που ανακοίνωσε ο Αλέξης Τσίπρας από το Ζάππειο στις 30 Ιανουαρίου, δηλαδή το κόμμα να απέχει μέχρι τις εκλογές από όλες τις ψηφοφορίες στη Βουλή, με εξαίρεση τη νομοθετική ρύθμιση για τους νεοναζί της Χ.Α., πάρθηκε ερήμην των θεσμοθετημένων οργάνων του κόμματος, με αποτέλεσμα αρκετά στελέχη να προβληματίζονται, χωρίς ωστόσο να αμφισβητούν δημόσια την απόφαση του προέδρου, αν ήταν ορθή και επωφελής για τη δημόσια εικόνα του κόμματος.
Καλοδεχούμενες. Θα απαντηθούν, υποθέτουμε, στην Κεντρική Επιτροπή και την Πολιτική Γραμματεία, που αναμένεται να συγκληθούν άμεσα. Όπου, υποθέτουμε, θα τεθεί προς απάντηση το ερώτημα της, ας πούμε, «κοινή συναινέσει εσωκομματικής νομιμοποίησης» της άτυπης (συγκροτημένης, κατά πληροφορίες, από «Γέφυρα», «πλειοψηφία», «Ομπρέλα» και «πρώην ΠΑΣΟΚ») διαδικτυακής τετράδας στελεχών ειδικευμένων στην «παραγωγή ιδεών», που «ετοιμάζει εισηγήσεις και προτάσεις τις οποίες παρουσιάζει τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα στον πρόεδρο».
Θα ξέρουν όλοι τότε από πού εκπορεύτηκε η απόφαση που ανακοίνωσε από το Ζάππειο ο Αλέξης Τσίπρας, ζητώντας τη διάλυση της Βουλής και την άμεση διεξαγωγή εκλογών, μέχρι τις οποίες «ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία δεν θα νομιμοποιεί το νομοθετικό έργο μιας κυβέρνησης της εκτροπής». Από πού ξεκίνησε η έκκληση στα «δημοκρατικά κόμματα, τους κοινωνικούς φορείς, την αυτοδιοίκηση, τα συνδικάτα, να παραμερίσουν τις όποιες διαφορές και να δημιουργήσουν ένα συμπαγές τείχος προστασίας της δημοκρατίας». Το κάλεσμα «στους δημοκρατικούς πολίτες να πάρουν την υπόθεση της δημοκρατίας στα χέρια τους, με την πεποίθηση ότι η δημοκρατία υπάρχει και ζει όσο η υπεράσπισή της είναι υπόθεση του κάθε πολίτη».
Παρακινδυνευμένη ή όχι, η απόφαση της αποχής από τις ψηφοφορίες στη Βουλή υπαγορεύτηκε από τον ορατό κίνδυνο το σώμα των πολιτών να εθιστεί μεθοδευμένα στη φαλκίδευση της δημοκρατίας. Η αποχή θα καλεί κάθε φορά σε επαγρύπνηση.
