Μεσάνυχτα Τρίτης προς Τετάρτη ολοκληρώθηκε η μαραθώνια συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με την εισήγηση του νεοεκλεγέντος προέδρου του κόμματος, Στέφανου Κασσελάκη –στην οποία περιλαμβάνεται η πρόταση για τη διεξαγωγή Συνεδρίου στις 23-25 Φεβρουαρίου 2024 και, ενδιαμέσως, 13 περιφερειακών συνεδρίων από τον Νοέμβριο μέχρι τον Ιανουάριο– να υπερισχύει με σχετική πλειοψηφία. Επί συνόλου 42 μελών της Πολιτικής Γραμματείας, είκοσι ψήφισαν υπέρ της εισήγησης, δέκα ψήφισαν κατά και οκτώ έριξαν λευκή ψήφο. Από την ψηφοφορία απείχαν τρία μέλη της ΠΓ, ο Γιάννης Ραγκούσης, ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος και ο Στέφανος Τζουμάκας, που είχαν και αυτοί ασκήσει κατά τη συνεδρίαση σκληρή κριτική στους χειρισμούς της νέας ηγεσίας.
Η πρόταση, ως εισήγηση της Πολιτικής Γραμματείας πλέον, θα τεθεί προς συζήτηση και απόφαση στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, που προβλέπεται να συνεδριάσει στις 11-12 Νοεμβρίου, με πιθανότερη εξέλιξη το Συνέδριο να μετατεθεί για τα τέλη Φεβρουαρίου με αρχές Μαρτίου, κάτι που, όμως, αντικειμενικά περιορίζει ασφυκτικά το χρόνο επαρκούς προετοιμασίας εν όψει των ευρωεκλογών τον Ιούνιο, από το αποτέλεσμα των οποίων μπορεί να κριθεί το μέλλον του εγχειρήματος που ακούσει, ακόμη, στο όνομα ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.
Η χρονική μετάθεση –και μάλιστα με το ρίσκο να αναλαμβάνεται από μια σχετική πλειοψηφία– των απαντήσεων σε κομβικά ζητήματα, όπως η διακριτή ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα του κόμματος ως αφετηρία, ως πρώτη και κύρια προϋπόθεση για την απεύθυνσή του σε όμορους πολιτικούς χώρους προς αναζήτηση συμμάχων στην προοπτική της ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών, που, υποτίθεται, αποτελούν το μείζον πολιτικό πρόταγμα της νέας ηγεσίας, η χρονική αυτή μετάθεση, επαναλαμβάνουμε, μπορεί να αποδειχθεί μοιραία.
Για να αποβεί αποτελεσματική οποιαδήποτε πιθανή προοδευτική συμμαχία προϋποθέτει έναν ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με ιδεολογική αυτοπεποίθηση ικανή να πείσει για την ειλικρίνειά της ένα εκλογικό ακροατήριο υπολογίσιμο, έναν κόσμο που έκανε αισθητή την ύπαρξή του ανατρέποντας κάθε πρόβλεψη στις επαναληπτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής για το Δήμο της Αθήνας και όχι μόνο. Ήταν η ετυμηγορία αυτή ένα καθαρά πολιτικό συμβάν, από τη μελέτη του οποίου μπορούν να εξαχθούν πολύτιμα συμπεράσματα αναφορικά και με το φαινόμενο της εκτεταμένης και επίμονης αποχής από τις κάλπες, φαινόμενο που τείνει να γίνει ενδημικό, με ό,τι δυσοίωνο μπορεί αυτό να σημαίνει για τη δημοκρατία και την Αριστερά.
Σε αυτό πρέπει, κατά τη γνώμη μας, να εστιαστεί πρωτίστως η προσοχή και όχι στο εάν –όπως υποστηρίζεται από πολλούς– η ευρύτερη προοδευτική εκλογική βάση έθεσε «εκ των πραγμάτων», με την επιλογή της στις αυτοδιοικητικές εκλογές της Κυριακής, τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και το ΠΑΣΟΚ μπροστά στην πρόκληση να αναζητήσουν τρόπους σύγκλισης με στόχο τη σύμπηξη εκλογικού μετώπου απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία.
Ρεαλιστικά μιλώντας, αυτή τη στιγμή ο πολιτικός ορίζοντας είναι ορατός μέχρι τις ευρωεκλογές τον Ιούνιο. Είναι πολύ λίγος για να αναλώνεται στο να εγκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ το ΠΑΣΟΚ για μειωμένα δημοκρατικά αντανακλαστικά και για «μικρομεγαλισμό και αλαζονεία» επειδή ο Νίκος Ανδρουλάκης επιμένει προσκολλημένος στην επιδίωξη το κόμμα του να αναδειχθεί οιονεί αξιωματική αντιπολίτευση στις ευρωεκλογές εκτοπίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ώστε στις εθνικές εκλογές να μπορέσει να αυτοπροταθεί ως ο γνήσιος διεκδικητής του τίτλου και να τον κερδίσει.
Πρώτο, συνεπώς, μέλημα πρέπει να είναι να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ το στοίχημα των ευρωεκλογών. Ένα στοίχημα όχι μόνο έναντι του ΠΑΣΟΚ, αλλά –εξίσου σημαντικό αν όχι σημαντικότερο– έναντι της ΝΔ, η οποία έχει μπει σε ένα σπιράλ φθοράς τέτοιο που είναι βέβαιο ότι στις ευρωεκλογές θα αφήσει αρνητικό αποτύπωμα στα ποσοστά του κυβερνητικού κόμματος στις κάλπες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν θα κερδίσει αυτό το στοίχημα αν δεν προτάξει διακριτή ριζοσπαστική, αριστερή ταυτότητα. Ταυτότητα που, παρά τις πρόσφατες απανωτές ήττες, δεν έχει απαξιωθεί στις δημοκρατικές, προοδευτικές συνειδήσεις, στις δυνάμεις που αποτελούν διαχρονικά την κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική βάση αναφοράς της Αριστεράς. Βάση αναφοράς που δεν πρέπει να υποτιμάται επειδή μπορεί κατά καιρούς να είναι δυσδιάκριτη μέσα στην αναστάτωση από τις μεγάλες διακυμάνσεις των συγκυριακών προτιμήσεων του εκλογικού σώματος.
Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση των καιρών.
