H Mέρ­κελ και η νε­κρα­νά­στα­ση του με­σαίου χώ­ρου

Μπο­ρεί το κόμ­μα της να έ­χει στρί­ψει φουλ δε­ξιά, αλ­λά η Ανγκέ­λα Μέρ­κελ φαί­νε­ται να ελ­πί­ζει και πά­λι στη γο­η­τεία του με­σαίου χώ­ρου, προ­κει­μέ­νου να μπο­ρέ­σει να α­να­κάμ­ψει πο­λι­τι­κά με­τά α­πό μια χρο­νιά συ­νε­χώ­ν αμ­φι­σβη­τή­σεων. Την ώ­ρα, λοι­πόν, που η κυ­βέρ­νη­ση της στρί­βει ό­λο και πιο δε­ξιά, υιο­θε­τώ­ντας τις θέ­σεις των βαυα­ρώ­ν Χρι­στια­νο­κοι­νω­νι­στών, η ί­δια ε­πι­χει­ρεί­ται να φο­ρέ­σει και πά­λι το «φω­το­στέ­φα­νο» της α­θώας κε­ντρώας, που προ­σπα­θεί αλ­λά δεν την α­φή­νουν… Το πό­σο ε­πι­τυ­χές μπο­ρεί να εί­ναι έ­να τέ­τοιο σχέ­διο, πα­ρα­μέ­νει ε­ξαι­ρε­τι­κά αμ­φί­βο­λο.

Του Δη­μή­τρη Σμυρ­ναίου

Η μα­γι­κή λέ­ξη, η συ­ντα­γή που λύ­νει ό­λα τα προ­βλή­μα­τα α­κούει στο ό­νο­μα «με­σαίος χώ­ρος» (Μitte). Εί­ναι το σύν­θη­μα που ως φό­ντο δια­κο­σμεί τις συ­νε­ντεύ­ξεις Τύ­που της Ανγκέ­λα Μέρ­κελ και το θυ­μή­θη­κα­ν τώ­ρα κά­ποιοι στο κόμ­μα της για να πεί­σου­ν ό­τι η δε­ξιά στρο­φή στο προ­σφυ­γι­κό, και ό­χι μό­νο, δεν α­πο­τε­λεί στρα­τη­γι­κή, αλ­λά α­πλώς μια μι­κρή …πα­ρά­καμ­ψη.
Το σύν­θη­μα δεν εί­ναι και­νού­ριο. Εμφα­νί­στη­κε το 2007, τό­τε που ή­ταν της μό­δας και στη­ν Ελλά­δα, και θεω­ρη­τι­κά πα­ρα­μέ­νει ε­πί­και­ρο για έ­να κόμ­μα που έ­χει ταυ­τι­στεί με το­ν κυ­βερ­νη­τι­σμό. Και για να μπο­ρείς να κυ­βερ­νάς, χρειά­ζε­ται να μπο­ρείς να ψα­ρεύεις ε­κεί που θεω­ρη­τι­κά βρί­σκε­ται η με­γά­λη μά­ζα της ε­κλο­γι­κής πε­λα­τείας. Στο Κέ­ντρο.
Κά­ποια νεώ­τε­ρα στε­λέ­χη της Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τίας α­πο­φά­σι­σαν λοι­πόν να ξα­να­ζε­στά­νου­ν αυ­τή τη σού­πα και ξε­κί­νη­σαν α­πό το δια­δί­κτυο, φτιά­χνο­ντας γκρου­πά­κια στο facebook και στο twitter για να δώ­σουν τη­ν ευ­και­ρία σε πα­ρε­ξη­γη­μέ­νους χρι­στια­νο­δη­μο­κρά­τες να α­πο­δεί­ξουν ό­τι δεν εί­ναι και τό­σο …δε­ξιοί.
Η ε­πι­χεί­ρη­ση αυ­τή έ­χει στοι­χεία γρα­φι­κό­τη­τας, αλ­λά δε μπο­ρεί να κρύ­ψει τις έ­ντο­νες ε­σω­τε­ρι­κές α­ντι­θέ­σεις στις τά­ξεις της Χρι­στια­νι­κής Ενω­σης. Οι Χρι­στια­νο­κοι­νω­νι­στές της Βαυα­ρίας συ­νε­χί­ζουν να χρη­σι­μο­ποιού­ν σκλη­ρή γλώσ­σα για μια σει­ρά ζη­τή­μα­τα, με αιχ­μή αυ­τό της προ­στα­σίας των συ­νό­ρων, την ώ­ρα που η Μέρ­κελ προ­τι­μά να σφυ­ρί­ζει α­διά­φο­ρα.
Στη­ν ου­σία έ­χου­με να κά­νου­με με μια προ­σπά­θεια α­να­βίω­σης του μύ­θου της «κα­λής κα­γκε­λα­ρίου» που οι άλ­λοι δεν την α­φή­νουν να δεί­ξει την κα­λο­σύ­νη της. Πα­λιά ή­ταν ο Βόλφ­γκαν­γκ Σόι­μπλε σε ρό­λο κα­κού. Σή­με­ρα το σε­νά­ριο προ­βλέ­πει ο ρό­λος αυ­τός να έ­χει δο­θεί σε άλ­λους. Το κόλ­πο εί­ναι πά­ντως δύ­σκο­λο να πιά­σει. Οι δη­μο­σκο­πή­σεις, τό­σο παν­γερ­μα­νι­κά ό­σο και στη Βαυα­ρία, δεί­χνουν ό­τι ο κα­βγάς στις τά­ξεις των Χρι­στια­νι­κώ­ν κομμ­μά­των δεν τα βοή­θη­σε να α­νε­βά­σου­ν τα πο­σο­στά τους. Το α­ντί­θε­το μά­λι­στα. Επι­πρό­σθε­τα έ­φε­ρε α­κό­μα με­γα­λύ­τε­ρο προ­βλη­μα­τι­σμό στην κοι­νω­νία για το προ­σφυ­γι­κό και εί­ναι πο­λύ πι­θα­νό να φέ­ρει κερ­δι­σμέ­νους τους α­κρο­δε­ξιούς της Εναλ­λα­κτι­κής για τη Γερ­μα­νία.
Σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση η α­ντι­πα­ρά­θε­ση για τη φυ­σιο­γνω­μία του κε­ντρο­δε­ξιού κόμ­μα­τος προ­κα­λεί έ­να διαρ­κή α­να­βρα­σμό και πι­θα­νό­τα­τα να προ­κα­λέ­σει ε­ξε­λί­ξεις με­τά τον Οκτώ­βριο, ό­ταν και οι Βαυα­ροί Χρι­στια­νο­κοι­νω­νι­στές θα κά­νουν «τα­μείο» στις ε­κλο­γές στο κρα­τί­διο τους.

Οι «ή­συ­χοι» σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες

Μια άλ­λη πι­θα­νή α­ντι­πα­ρά­θε­ση, που ως τώ­ρα δεν έ­χει εκ­δη­λω­θεί, εί­ναι αυ­τή με τους συ­νερ­γά­τες στην κυ­βέρ­νη­ση, σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες. Ο συ­να­σπι­σμός θεω­ρεί­ται αυ­τή τη στιγ­μή «καμ­μέ­νος» α­πό την πλειο­ψη­φία τω­ν πο­λι­τι­κών α­να­λυ­τών και ως μό­νο συ­γκολ­λη­τι­κό στοι­χείο χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ο κοι­νός φό­βος πρόω­ρων ε­κλο­γών. Το πό­σο αν­θε­κτι­κός μπο­ρεί να εί­ναι αυ­τός ο φό­βος, εί­ναι αμ­φί­βο­λο. Ενα με­γά­λο μέ­ρος των Γερ­μα­νώ­ν θεω­ρεί ό­τι αυ­τή η κυ­βέρ­νη­ση δεν πρό­κει­ται να μα­κρο­η­με­ρεύ­σει και σε κα­μιά πε­ρί­πτω­ση δεν πρό­κει­ται να κλεί­σει τε­τρα­ε­τία. Και στις τά­ξεις του SPD υ­πάρ­χουν πά­ντως γκρί­νιες για την ε­γκα­τά­λει­ψη κά­ποιω­ν «κοι­νω­νι­κών» υ­πο­σχέ­σεων, που εί­χα­ν α­κου­στεί προ­ε­κλο­γι­κά α­πό το κόμ­μα.
Ένα άλ­λο ζή­τη­μα α­φο­ρά την α­δυ­να­μία της γερ­μα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης, ως ι­σχυ­ρό­τε­ρης μέ­σα στην ΕΕ, να α­πο­τε­λέ­σει έ­να πραγ­μα­τι­κό α­ντί­βα­ρο σε προ­κλή­σεις, που μπο­ρεί να προέρ­χο­νται κά­θε τό­σο α­πό τον Ντό­ναλ­ντ Τρα­μπ ή τον Βλά­ντι­μιρ Πού­τιν. Η Ανγκέ­λα Μέρ­κελ δεν δεί­χνει σή­με­ρα να έ­χει τη δύ­να­μη και το κύ­ρος προ­η­γού­με­νων θη­τειώ­ν της και αυ­τό α­πο­τε­λεί ή­δη α­ντι­κεί­με­νο προ­βλη­μα­τι­σμού στα κυ­ρίαρ­χα μέ­σα της χώ­ρας. Προς το πα­ρόν πά­ντως, ό­λοι φαί­νε­ται να έ­χουν κα­τα­λή­ξει σε μια μί­νι­μου­μ συμ­φω­νία, που λέει ό­τι πρέ­πει να πε­ρά­σει ό­σο πιο «α­ναί­μα­κτα» γί­νε­ται αυ­τό το κα­λο­καί­ρι. Για να μπο­ρέ­σουν και να χω­νέ­ψουν το γε­γο­νός ό­τι η Γαλ­λία στέ­φθη­κε πα­γκό­σμια πρω­τα­θλή­τρια πο­δο­σφαί­ρου και α­κό­μα και η Αγγλία τα πή­γε κα­λύ­τε­ρα α­πό τη γερ­μα­νι­κή ο­μά­δα. Για τον ε­γωι­σμό των Γερ­μα­νών αυ­τό ή­ταν έ­να χτύ­πη­μα, που θα χρεια­στεί πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό έ­να κα­λο­καί­ρι για να το ξε­πε­ρά­σουν.

•