Την επιμονή στη θέση του, συνεχίζει να δηλώνει με κάθε ευκαιρία ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, πως αν δεν έρθουν ιδιώτες ιατροί να καλύψουν, εκτάκτως με μπλοκάκι, εφημερίες στα δημόσια νοσοκομεία που παρουσιάζουν τις μεγαλύτερες ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό, τότε θα προχωρήσει σε επίταξή τους ή θα περιορίσει τη δυνατότητά τους να κάνουν χρήση του συστήματος ηλεκτρονικής συνταγογράφησης της ΗΔΙΚΑ.
«Αυτό που συμβαίνει στα νοσοκομεία είναι τρομερό και είναι αστείο να βρίσκεται στη θέση του “σοσιαλίζοντος” ο Άδωνις Γεωργιάδης και να λέει πως θα επιτάξει τον ιδιωτικό τομέα, επειδή δεν βοηθάει τον δημόσιο», σχολιάζει στην «Εποχή» η Χριστίνα Κυδώνα, παθολόγος-εντατικολόγος, διευθύντρια ΕΣΥ στο Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης.
Δεκάδες νοσοκομεία χωρίς ειδικευμένες ιατρούς
Πιο αναλυτικά, πολλά νοσοκομεία στη χώρα, και όχι μόνο 14 όπως αναφέρει ο υπουργός, αντιμετωπίζουν σημαντικά κενά σε ειδικότητες ιατρών, που είτε δεν υπάρχουν καθόλου σε κάποιες περιπτώσεις, είτε σε άλλες υπάρχει μόνο ένας – μία της εκάστοτε ειδικότητας και είναι υπεύθυνη για την εξυπηρέτηση/περίθαλψη πολύ μεγάλων περιοχών. Για παράδειγμα, στην Κω δεν υπάρχει παθολόγος, στα νοσοκομεία της Λακωνίας έχουν ελλείψεις σε παθολόγους, αναισθησιολόγους και παιδιάτρους, το νοσοκομείο της Ξάνθης λειτουργεί εδώ και 4 χρόνια χωρίς ΜΕΘ και δεν υπάρχει γαστρεντερολόγος, ογκολόγος και ενδοκρινολόγος, όπως αντίστοιχα δεν υπάρχουν αυτές οι ειδικότητες και σε όλα τα νοσοκομεία των Κυκλάδων, στο νοσοκομείο της Σάμου δεν υπάρχει ΩΡΛ, οφθαλμίατρος, γαστρεντερολόγος, ενδοκρινολόγος και υπάρχει έλλειψη σε ακτινολόγους. Αντίστοιχη είναι η εικόνα και σε πολλές άλλες περιοχές.
«Στη Βόρεια Ελλάδα, στη μία πόλη μετά την άλλη, Ξάνθη, Δράμα, Κιλκίς, Φλώρινα και αλλού, έχουμε σοβαρή ένδεια ιατρικού προσωπικού. Τα επαρχιακά νοσοκομεία ολόκληρων νομών στερούνται παθολογικής ειδικότητας, δηλαδή τη βάση κάθε νοσοκομείου. Ακόμα και στη δική μας περίπτωση, που πρόκειται για ένα μεγάλο, κεντρικό νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, μπορεί να μην μας λείπει τόσο το ιατρικό προσωπικό, αλλά μας λείπει το νοσηλευτικό. Παρόλ’ αυτά, υπάρχει έλλειψη σε κάποιες ειδικότητες και εδώ, όπως αναισθησιολόγοι, μικροβιολόγοι, παθολογοανατόμοι και ακτινολόγοι», περιγράφει η Χριστίνα Κυδώνα.
Παράλληλα, το πρόβλημα των ελλείψεων σε ιατρικό προσωπικό έχει γιγαντωθεί τα τελευταία χρόνια, ακριβώς λόγω της κυβερνητικής πολιτικής για την επίλυσή του: «Μέχρι τώρα, η τακτική του υπουργείου ήταν να μπαλώνει τα κενά μεταφέροντας γιατρούς από τα κεντρικά νοσοκομεία, στρατιωτικούς γιατρούς και γιατρούς των ΤΟΜΥ, στα περιφερειακά νοσοκομεία. Εξαιτίας αυτής της πρακτικής, βέβαια, άρχισαν τα τελευταία χρόνια οι κυλιόμενες παραιτήσεις των ιατρών λόγω εξάντλησης. Η “λύση”, δηλαδή, του υπουργείου ίσα ίσα επιδείνωσε το πρόβλημα», εξηγεί η διευθύντρια ΕΣΥ.
Τα αίτια των άγονων προκηρύξεων
Αξίζει να σημειωθεί πως οι προκηρύξεις του υπουργείου Υγείας πέραν ότι δεν αφορούν όλες τις ειδικότητες που λείπουν, αλλά συνήθως τις πιο βασικές (πιο συχνά παθολογία, καρδιολογία και αναισθησιολογία), δεν πρόκειται πάντα για πρόσληψη μόνιμου προσωπικού, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις εδώ και μήνες η προκήρυξη αφορά σε «συνεργασία» με δελτίο παροχής υπηρεσιών (πχ για το νοσοκομείο Παμμακάριστος, για το Θριάσιο, για το νοσοκομείο της Σαντορίνης, της Λακωνίας, της Πρέβεζας κ.α). Δεν προκαλεί εντύπωση, λοιπόν, ότι πολλές από αυτές τις προκηρύξεις καταλήγουν άγονες.
Άλλοι κύριοι λόγοι που οι ιατροί δεν εκδηλώνουν ενδιαφέρον για τις θέσεις που προκηρύσσονται στα δημόσια νοσοκομεία, όπως επισημαίνει η Χριστίνα Κυδώνα, είναι γιατί «πρώτον, το ΕΣΥ έχει καταλήξει ένα βασανιστήριο. Είναι τρομερά κουραστικό και σαφώς μη ελκυστικό το να βρεθούν να είναι οι μόνοι της ειδικότητάς τους, υπεύθυνοι για ολόκληρους νομούς. Και δεύτερον γιατί είναι πολύ χαμηλότεροι οι μισθοί σε σχέση με αυτό που μπορούν να πετύχουν στον ιδιωτικό τομέα».
Ταυτόχρονα, όπως συμπληρώνει η ίδια, κάποιες ειδικότητες είναι σπάνιες στη χώρα μας, γιατί δεν επιλέγονται εδώ και χρόνια από τις νέες και νέους ιατρούς –κυρίως οι διαγνωστικές (κυτταρολόγοι, παθολογανατόμοι, επεμβατικοί ακτινολόγοι κ.α) και σε μικρότερο βαθμό πια η αναισθησιολογία, που τα τελευταία χρόνια αρχίζουν και υπάρχουν νέοι ειδικευόμενοι σ’ αυτή. «Το πρόβλημα είναι πως την τελευταία δεκαετία που παρατηρείται αυτή η κατάσταση, δεν δόθηκαν από την πολιτεία σοβαρά κίνητρα, ώστε ο νέος κόσμος να κατευθυνθεί σε αυτούς τους τομείς, με αποτέλεσμα να είμαστε σε ένα βαρύ αδιέξοδο».
Απλή η λύση
Η λύση τώρα για όλη αυτή την επικίνδυνη κατάσταση που έχει φτάσει το ΕΣΥ, δεν μπορεί να είναι η επίταξη των ιδιωτών ιατρών της εκάστοτε κρίσιμης περιοχής, καθώς αυτή η κίνηση μάλλον θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα, όπως εξηγεί η Χριστίνα Κυδώνα. Και αυτό γιατί «λόγω του εξαναγκασμού το πιθανότερο είναι να κάνουν το έλασσον και μετά να φεύγουν. Έτσι, το υπουργείο δεν φτιάχνει κλινικές και τμήματα να δουλεύουν, κοροϊδεύει τον κόσμο. Δεν μπορεί να υπάρξει ποιότητα νοσοκομειακής περίθαλψης με ανθρώπους που δεν ξέρουν το περιβάλλον, θα τραβιούνται με το ζόρι και δεν θα θέλουν να εργαστούν και να συνεργαστούν εκεί. Δεν είναι μόνο αριθμοί αυτά τα πράγματα, χρειάζεται αφοσίωση και δημιουργία ιατρικών ομάδων».
Αυτό που προτείνεται από την ίδια, αλλά και γενικά από το ιατρικό προσωπικό της χώρας, είναι οι προκηρύξεις να αφορούν ταυτόχρονες και μαζικές θέσεις στο κάθε νοσοκομείο, όπως είναι και οι πραγματικές ελλείψεις, ώστε να ξέρει ο κάθε γιατρός ότι δεν θα χρειαστεί να κάνει 10 εφημερίες τον μήνα, αλλά 5-6, και ότι δεν θα είναι η μοναδική υπεύθυνη στον τομέα της, όπως και να δοθούν κίνητρα τόσο μισθολογικά, όσο και επαγγελματικά (πχ πιο γρήγορη εξέλιξη σε βαθμό, εκπαιδευτικά μόρια κ.ά.). Προκειμένου, δε, να μην δημιουργείται ανά κάμποσα χρόνια το ίδιο πρόβλημα, το υπουργείο θα πρέπει να στοχεύσει στις/στους τελειόφοιτες-ους ιατρούς, προσφέροντας μια γκάμα ευκαιριών στο δημόσιο νοσοκομείο σε όσους και όσες τελειώνουν την ειδίκευσή τους, ώστε να μην χάνονται στην ιδιωτική αγορά.
«Να θυμίσουμε ότι έτσι χτίστηκε εξαρχής το ΕΣΥ. Άλλωστε, πολλοί νέοι και νέες ειδικευόμενες αγαπούν το νοσοκομείο, γιατί εκεί ολοκληρώνεσαι και εξελίσσεσαι ως γιατρός, καθώς είσαι συνεχώς στην κρίση πολλών συναδέλφων και σε ωθεί να γίνεσαι καλύτερος, ενώ αντιμετωπίζεις καθημερινά πολύπλοκες καταστάσεις, για τις οποίες συνεργάζεσαι και διαβουλεύεσαι με άλλες ειδικότητες», περιγράφει η διευθύντρια ΕΣΥ, Χριστίνα Κυδώνα και καταλήγει: «Η λύση είναι απλή, το θέμα είναι να υπάρξει πολιτική βούληση».
