Αλήθεια, τί προλαβαίνεις να σώσεις εκείνη την ώρα πού προέχει η φυγή, προκειμένου να επιβιώσεις; Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία τής δημοσιογράφου Ζαϊνάμπ Χαμούν:
«Για μένα ως εκείνη τη μέρα, η φυγή ήταν μια αδιανόητη επιλογή. Στη διάρκεια του προηγούμενου χρόνου, παρακολουθώντας τη γενοκτονία που συντελούνταν στη Γάζα, είχα συνέχεια στο μυαλό μου μία φράση που με στοίχειωνε: “Τυχεροί είναι εκείνοι που έμειναν στο βόρειο τμήμα της Γάζας”, η οποία έχει επαναληφθεί ξανά και ξανά από Παλαιστίνιους που εγκατέλειψαν το βορρά υπό ισραηλινές εντολές, μόνο και μόνο για να τους επιτεθούν και να σκοτωθούν, ή να τραυματιστούν, ή να αναγκαστούν να φύγουν ξανά. Κατά τη διάρκεια του περασμένου χρόνου, έχω αναρωτηθεί πολλές φορές τι θα έκανα σε μια παρόμοια κατάσταση. Η απάντησή μου ήταν πάντα ότι θα έμενα σπίτι. Όπως αποδεικνύεται, αυτό είναι πιο εύκολο να ειπωθεί παρά να γίνει… Άρπαξα βιαστικά τα σημαντικά έγγραφα από το συρτάρι, διαβατήριο, πτυχίο, πιστοποιητικό γέννησης. Ύστερα, μάζεψα στην τσάντα μου φωτογραφίες και κοσμήματα. Σκέφτηκα ότι το μόνο που πραγματικά είχε σημασία ήταν οι παλιές οικογενειακές φωτογραφίες και τα λίγα κομμάτια χρυσαφικών που έχω. Αναμνήσεις που δεν μπορούν να αντικατασταθούν και κάτι να πουλήσω αν χρειαστεί.
Προσπάθησα απεγνωσμένα να βρω τη γάτα μου, πιστή σύντροφο στη ζωή μου εδώ και πολλά χρόνια. Μάταιος κόπος, τρομαγμένη από τον εκκωφαντικό θόρυβο και τις βόμβες πού έσκαγαν παντού, έτρεξε μακριά κι εξαφανίστηκε. Μια ακόμη απώλεια πού κουβαλάω μαζί μου. Κλείνοντας την πόρτα τού σπιτιού που οι γονείς μας είχαν χτίσει και είχαμε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας, έστρεψα το βλέμμα μακριά, στον κενό ορίζοντα και έφυγα. Η καρδιά μου έσπασε στα δύο.»
Σύμφωνα με το Πρακτορείο Reuters, περισσότεροι από 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι στον Λίβανο έχουν εκτοπισθεί από τις πόλεις και τα χωριά τους (1 στους 5 κατοίκους). Στην πλειοψηφία τους έχουν συρρεύσει στον βορρά, ενώ πολλοί αναζήτησαν την «ασφάλεια», όπως πίστευαν, στη Βηρυτό για να ενώσουν τελικά τη μοίρα τους με τούς κατοίκους των νότιων προαστείων που και αυτοί εγκατέλειπαν τα σπίτια τους, όταν τον Σεπτέμβρη, οι Ισραηλινοί άρχισαν να βομβαρδίζουν ανελέητα την πρωτεύουσα. Από τίς αρχές του Οκτώβρη, οι νεκροί ξεπερνούν τούς 2.500, ενώ ο αριθμός των τραυματιών αγγίζει τίς 12.000. Ανάμεσα τους, οι γυναίκες και τα παιδιά πληρώνουν το μεγαλύτερο τίμημα καί σε αυτόν τον πόλεμο!
Οι ίδιες βόμβες σκοτώνουν τα παιδιά μας
Ο παλαστίνιος δημοσιογράφος και συγγραφέας Μοχάμεντ Μαχαβίς από τη Γάζα γράφει:
«Ο λαός του Λιβάνου γνωρίζει καλά ότι οι βόμβες που σκοτώνουν τα παιδιά του είναι οι ίδιες με αυτές πού σκοτώνουν τα δικά μας παιδιά στη Γάζα. Δεν είμαι στο Λίβανο, αλλά μπορώ να φανταστώ τη σκηνή πολύ καλά. Ο γεμάτος σκόνη αέρας και το εκκωφαντικό βουητό των εκρήξεων, το οποίο καταπνίγεται μόνο από το αδιάκοπο ουρλιαχτό των σειρήνων. Οι δρόμοι γεμάτοι από ανθρώπους να τρέχουν για τη ζωή τους, αλλά δεν υπάρχει ασφαλές μέρος για να πάνε. Τα ασθενοφόρα ανίκανα να φτάσουν στους τραυματίες, ανίσχυρα μπροστά στους βομβαρδισμούς που διέλυσαν τις γειτονιές, τα νοσοκομεία. Μπορώ να το φανταστώ αυτό επειδή οι σκηνές που διαδραματίζονται σήμερα στο Λίβανο απηχούν αυτό που έχει βιώσει η γενέτειρά μου εδώ και γενιές, συμπεριλαμβανομένου του τελευταίου χρόνου της ισραηλινής γενοκτονίας. Γνωρίζω τον τρόμο που βασιλεύει σε αυτούς τους δρόμους. Ξέρω πώς είναι να ξυπνάς με τον ήχο των βομβών, να τρέχεις στα τυφλά αναζητώντας την ασφάλεια χωρίς να ξέρεις πού να πας, να κρατάς το παιδί σου αγκαλιά και να αναρωτιέσαι αν αύριο θα είστε ακόμα ζωντανοί. Όπως και εμείς, ο λαός της Γάζας, ο λαός του νότιου Λιβάνου –και του Λιβάνου στο σύνολό του– είναι πιο κοντά στον τάφο παρά στην ελευθερία. Ζούμε τον ίδιο εφιάλτη, αλλά σε διαφορετικές πόλεις.»
Ο πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα, ένας από τους πιο θανατηφόρους και καταστροφικούς στην πρόσφατη ιστορία, έχει αφήσει σχεδόν 42.000 νεκρούς, με περισσότερους από τους μισούς γυναίκες και παιδιά και περισσότερους από 96.000 τραυματίες, σύμφωνα με παλαιστίνιους αξιωματούχους υγείας. Ο απολογισμός είναι πιθανό να είναι πολύ υψηλότερος, καθώς χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν θαμμένοι κάτω από ερείπια ή σε περιοχές απρόσιτες για ιατρικές ομάδες, σε μια στρατιωτική επιχείρηση που πολλές κυβερνήσεις και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν χαρακτηρίσει γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων.
Κατά τη διάρκεια του περασμένου χρόνου, περίπου το 90% των 2,3 εκατομμυρίων κατοίκων της Γάζας έχουν εκτοπιστεί, οι περισσότεροι από αυτούς επανειλημμένα, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ. Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες στοιβάζονται σε καταυλισμούς με σκηνές κοντά στις ακτές της Μεσογείου, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, τρεχούμενο νερό ή τουαλέτες. Η πείνα και οι ασθένειες είναι ευρέως διαδεδομένες. Τα Ηνωμένα Έθνη αναφέρουν ότι ο πόλεμος έχει καταστρέψει περισσότερο από το 92% των κύριων δρόμων της Γάζας και περισσότερο από το 84% των εγκαταστάσεων υγείας της. Εκτιμά ότι σχεδόν το 70% των εγκαταστάσεων ύδρευσης και αποχέτευσης της Γάζας έχουν καταστραφεί ή υποστεί ζημιές. Υπολογίζεται ότι, με τις συνθήκες που ίσχυαν πριν τις 7 Οκτωβρίου του 2023, θα χρειαστούν 40 χρόνια για να ξανακτισθούν όλα τα κατεστραμμένα οικήματα στη Λωρίδα τής Γάζας! Σήμερα, η Γάζα είναι το πιο επικίνδυνο μέρος στον κόσμο για τα παιδιά, σύμφωνα με τη UNICEF.
Σε αυτήν την «αξημέρωτη νύχτα» πού ολοένα και πιο πολύ βυθίζει στα σκοτάδια της τη Γάζα, τον Λίβανο, τη βόρεια Συρία κι όλες τις ματωμένες γωνιές τού πλανήτη, τα λόγια του κοριτσιού στον Λίβανο αποτυπώνουν τη δύναμη της ψυχής και την αποφασιστικότητα που σμιλεύουν το ανάστημα όλων όσων αρνούνται να υποκύψουν: «Θα συνεχίσω να ζω μέχρι την τελευταία στιγμή. Μέχρι να βομβαρδιστώ. Η απάντηση μου στη φρίκη του πολέμου, είναι ότι το να ζω τη ζωή μου είναι η δική μου πράξη αντίστασης».
