ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΕΙΤ ΧΑΝΤΣΟΝ, ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ «LEFT UNITY»
Τη συνέντευξη πήρε
ο Δημήτρης Γκιβίσης
Πώς φτάσαμε σε αυτή τη νίκη του Τζόνσον;
Υπήρχαν δύο βασικοί λόγοι που επέτρεψαν τη νίκη του: η πραγματοποίηση του Brexit και η εκστρατεία λάσπης εναντίον του Κόρμπιν. Η καμπάνια του Τζόνσον διεξήχθη σε μια θεμελιωδώς ανέντιμη βάση: ότι θα μπορέσει να πάρει ένα Brexit που θα αναγεννήσει τις καταρρέουσες μεταβιομηχανικές κοινότητες και θα επαναφέρει τη Βρετανία στη «μυθική θέση της στον ήλιο». Το πέτυχε αυτό με το να πείσει αρκετούς πρώην ψηφοφόρους των Εργατικών στις κεντρικές και βόρειες περιοχές, που το σύνθημα «Get Brexit Done» τους εκφράζει. Ο Τζόνσον έχει έρθει για να αντιπροσωπεύσει πολλά διαφορετικά πράγματα σε πολλούς ανθρώπους, και αυτό έχει ελάχιστη σχέση με την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση: να δώσει μια κλωτσιά στις ελίτ, να κρατήσει έξω από τη χώρα τους ξένους, να αναλάβει τον έλεγχο της δικής τους ζωής, να κάνει τη Βρετανία ξανά μεγάλη κλπ. Η πολιτική δολοφονία του Κόρμπιν ήταν ο κεντρικός στόχος τόσο του κατεστημένου, όσο και της δεξιάς πτέρυγας μέσα στο Εργατικό Κόμμα από τότε που κέρδισε την ηγεσία το 2015. Πρώην μέλη των υπηρεσιών ασφαλείας τον παρουσίασαν σαν απειλή για την εθνική ασφάλεια. Δυσφημίστηκε σαν μη πατριώτης, προδότης, υποστηρικτής της τρομοκρατίας, σταλινικός, αντισημίτης, και όλα αυτά επέτρεψαν να χτιστεί ένα κύμα εχθρότητας προς αυτόν σε μεγάλο βαθμό, με βάση τις λάσπες και τα ψέματα.
Καταστροφή για την κοινωνική προστασία
Τι επιπτώσεις θα έχει η νίκη του Τζόνσον για τα μη προνομιούχα τμήματα της βρετανικής κοινωνίας;
Η νέα κυβέρνηση θα διαλύσει, ή θα πουλήσει, τα απομεινάρια του κράτους πρόνοιας, θα καταστρέψει όλα τα εναπομείναντα δικαιώματα και τις κοινωνικές προστασίες, και θα επιδεινώσει περαιτέρω τις συνθήκες διαβίωσης εκείνων που έχουν πληγεί περισσότερο στα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού μέχρι και αυτών που βιώνουν σήμερα την κοινωνική υποβάθμιση. Σε αυτή τη διαδικασία ο κοινωνικός συντηρητισμός θα αυξηθεί, συνοδευόμενος από βία και μισαλλοδοξία που θα τροφοδοτήσει την ακροδεξιά. Αυτή η κυβέρνηση είναι ήδη πολύ πιο δεξιά από οποιαδήποτε άλλη προηγούμενη κυβέρνηση των Συντηρητικών. Θα προωθήσει μια νέα δρακόντεια νομοθεσία σχετικά με τις καταδίκες, με τη μετανάστευση, με τους περιορισμούς στα δικαιώματα των συνδικαλιστικών οργανώσεων, με τις επιθέσεις κατά της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, και θα υπάρξουν αλλαγές στο εκλογικό σύστημα με την εισαγωγή φωτογραφίας ταυτότητας. Τα πιο φιλελεύθερα τμήματα των μέσων ενημέρωσης βρίσκονται ήδη υπό επίθεση. Παράλληλα, θα ανοίξει το NHS (Εθνικό Σύστημα Υγείας) στις αμερικανικές φαρμακευτικές εταιρείες και θα συνεχίσει τις ιδιωτικοποιήσεις. Στις τελευταίες ημέρες της προεκλογικής εκστρατείας, οι Τόρις κλιμάκωσαν τη ρατσιστική ρητορική γύρω από τη μετανάστευση και το Brexit, με τον Τζόνσον να λέει ότι «οι μετανάστες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν καταφέρει να αντιμετωπίζουν το Ηνωμένο Βασίλειο σαν να είναι μέρος της πατρίδας τους εδώ και πολύ καιρό». Κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλει ότι η ψήφος στους Τόρις ήταν μια ψήφος υπέρ της μισαλλοδοξίας, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.
Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτό το κλίμα φανατισμού, αντιμεταναστευτικού εθνικισμού, και κοινωνικού συντηρητισμού, που διευκολύνεται σε μεγάλο βαθμό από το Brexit;
Μόνο ένα γνήσιο δημοκρατικό, μαζικό κίνημα μπορεί να νικήσει την κυβέρνηση Τζόνσον και αυτό πρέπει να οργανωθεί τόσο στο κοινοβούλιο, όσο και στους δρόμους. Πρέπει να υπάρξει η ευρύτερη και πιο ανοιχτή συζήτηση για τη στρατηγική μας και για το πώς θα προχωρήσουμε. Μπορεί σήμερα να υπάρχει κάποια αποδυνάμωση μεταξύ των ακτιβιστών, αλλά υπάρχει επίσης και μεγάλος θυμός. Αυτός ο θυμός θα είναι η βάση για να οικοδομηθούν οι αγώνες της εργατικής τάξης. Όσοι από εμάς διατηρούμε μια διεθνιστική, αντικαπιταλιστική και φιλομεταναστευτική προοπτική, πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να βρούμε αυτές τις μορφές οργάνωσης που θα μας επιτρέψουν να δυναμώσουμε την επίθεση απέναντι στην κυβέρνηση. Ένα κεντρικό θέμα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, είναι η ανοικοδόμηση της αγωνιστικής ικανότητας των συνδικάτων. Τα παλαιότερα μεγαλύτερα συνδικάτα θα μπορούσαν να πάρουν κάποια διδάγματα από τα μικρά νέα συνδικάτα που προέκυψαν τα τελευταία χρόνια. Η οργάνωση μεταξύ των μεταναστών και των χαμηλόμισθων εργαζομένων και συνδικάτα όπως η Ανεξάρτητη Ένωση Εργαζομένων της Μεγάλης Βρετανίας, είχαν μερικές πολύ επιτυχημένες απεργιακές κινητοποιήσεις, όπως για παράδειγμα, με τους εργολαβικούς εργαζόμενους στο London School of Economics, τους οδηγούς στην Uber και άλλες. Στο κέντρο του αγώνα μας πρέπει να είναι η οικοδόμηση διασυνοριακών δεσμών, που να οργανώνουν από κοινού εκστρατείες για την υπεράσπιση των μεταναστών, την αντίσταση στην άνοδο της ακροδεξιάς, την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και το συντονισμό των δράσεων ενάντια στον καπιταλισμό. Η γενική απεργία στη Γαλλία και τα γεγονότα στη Λατινική Αμερική και τη Μέση Ανατολή, δείχνουν το μέγεθος της αντίστασης της εργατικής τάξης και την αποφασιστικότητα να οικοδομήσουμε μια εναλλακτική λύση. Είναι απαραίτητη μια ριζοσπαστική εναλλακτική λύση, που θα αποτελεί πρόκληση για το ίδιο το σύστημα του κεφαλαίου και θα ενώνει τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.
Βαθιές ρίζες της ήττας των Εργατικών
Γιατί μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης δεν εμπιστεύονται το Εργατικό Κόμμα;
Υπάρχουν βαθιές ρίζες για αυτήν την ήττα. Η νεοφιλελεύθερη επίθεση των τελευταίων σαράντα ετών, οι ιδιωτικοποιήσεις και η αποβιομηχανοποίηση κατέστρεψαν μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης, πολλά από τα οποία απομακρύνθηκαν από τους Εργατικούς και ψήφισαν τον Τζόνσον. Αυτές οι παλιές βιομηχανικές περιοχές υπέφεραν όχι μόνο από τις πολιτικές της Θάτσερ, αλλά και από τις πολιτικές που εφάρμοσαν οι Νέοι Εργατικοί. Η φτώχεια και η κοινωνική αποσύνθεση παρείχαν ένα ιδανικό έδαφος για να αναπαραχθούν διάφορες ακροδεξιές ιδέες, που δεν αμφισβητήθηκαν από ένα Εργατικό Κόμμα που είχε ενστερνιστεί τον νεοφιλελευθερισμό. Ο Κόρμπιν εντόπισε σωστά αυτά τα μακροχρόνια προβλήματα και επιδίωξε να τα αντιμετωπίσει με στρατηγικές επενδύσεων και οικονομικής αναγέννησης, αλλά η εμπιστοσύνη απέναντι στους Εργατικούς είχε χαθεί από πολλά χρόνια πριν. Αυτό το σπάσιμο της σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ του Εργατικού Κόμματος και τμημάτων της εργατικής τάξης πραγματοποιήθηκε σταδιακά μέσα σε πολλά χρόνια. Οι Εργατικοί εγκατέλειψαν τον παραδοσιακό ρόλο τους ως εκφραστές της εργατικής τάξης από τα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και μετά, και τα κόμματα της ακροδεξιάς μετακινήθηκαν για να καλύψουν αυτό το κενό στις πρώην βιομηχανικές περιοχές, οι οποίες συχνά αντιμετωπίζονταν από τους Εργατικούς απλώς ως δεδομένες ψήφοι. Αυτή η εμπιστοσύνη πρέπει να ξαναχτιστεί. Ο αγγλικός εθνικισμός του Τζόνσον έχει υπονομεύσει την υπερηφάνεια που υπήρχε στο παρελθόν στις εργατικές κοινότητες μέσω της συλλογικής δύναμης και της αξιοπρέπειας της οργανωμένης εργατικής τάξης, και τις οδήγησε στην ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία, στερώντας τις από ταξική συνείδηση και αλληλεγγύη.
Κατά πόσο μπορεί μια νέα ηγεσία να επιλύσει την πολιτική κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα το Εργατικό Κόμμα;
Μετά τις εκλογές ο Κόρμπιν είπε ότι θα παραιτηθεί και η δεξιά πτέρυγα προσπαθεί να τον κατηγορήσει προσωπικά για αυτήν την ήττα. Ωστόσο, το επιχείρημα ότι οι Εργατικοί θα είχαν κερδίσει με έναν διαφορετικό ηγέτη είναι λάθος. Η εκστρατεία εναντίον του Κόρμπιν ήταν πολύ μοχθηρή και πολύπλευρη, και κάθε ηγέτης των Εργατικών που θα πρότεινε τις αλλαγές που έκανε ο Κόρμπιν, θα αντιμετώπιζε παρόμοια επίθεση. Ένας νέος ηγέτης δεν θα λύσει από μόνος του την πολιτική κρίση που αντιμετωπίζουν σήμερα οι Εργατικοί. Θα ήταν λάθος, και παρανόηση του πολιτικού τοπίου και της πηγής αυτής της ήττας, να το πιστέψουμε αυτό. Είναι απαραίτητη μια ενωμένη Αριστερά. Αυτό μπορεί να οικοδομηθεί μόνο με τη συνεργασία όλων των αριστερών δυνάμεων, τόσο εντός όσο και εκτός του κοινοβουλίου, με τα συνδικάτα και τα κοινωνικά κινήματα, και κυρίως με τη διεθνή αλληλεγγύη και την οικοδόμηση ισχυρών δεσμών υποστήριξης πέρα από τα σύνορα.
Σημ: Η «Left Unity» (Αριστερή Ενότητα) είναι μια οργάνωση της βρετανικής Αριστεράς που δημιουργήθηκε το 2013 μετά από πρωτοβουλία του Κεν Λόουτς. Είναι μέλος του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και στις εκλογές στήριξε το Εργατικό Κόμμα.
