Είναι στιγμές που, παρά την υπεροπλία του αντιπάλου, νιώθεις πως καταφέρνεις να απαντάς, να αντεπιτίθεσαι, έχοντας στη δράση σου χαραγμένο τον αξιακό σου κώδικα. Χτες, έβλεπα με συγκίνηση να φεύγουν τα δύο πρώτα πλοία από τη Σύρο και ένιωθα περηφάνια. Ο κόσμος του νησιού, όλοι όσοι συμμετείχαν, προετοίμασαν και θα ακολουθήσουν αυτό το ταξίδι, γράφουν ιστορία. Οι προσωπικές και επαγγελματικές μου συνθήκες δεν μου επιτρέπουν να συμμετάσχω. Το μυαλό μου όμως πήγε αυτόματα είκοσι χρόνια πίσω, στην πρώτη μου επίσκεψη στην Παλαιστίνη.
Ήταν το 2005, λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Γιάσερ Αραφάτ. Η κοινωνία βρισκόταν σε μια εύθραυστη ισορροπία, ανάμεσα στην ελπίδα και την αβεβαιότητα. Τότε αντίκρισα το τείχος, το αίσχος των εποικισμών, την αφαίρεση της αξιοπρέπειας. Ένιωσα την απόγνωση και την αίσθηση του εγκλωβισμού. Γνώρισα την εμπειρία του να σε σημαδεύουν με όπλο ως μέρος της καθημερινότητας.
Γυρνώντας, φτιάξαμε το σύλλογο αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό «Ιντιφάντα». Λίγο αργότερα, βρέθηκα στο Λίβανο, κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Ισραήλ. Εκεί, μέσα στη νύχτα, άκουσα για πρώτη φορά βομβαρδιστικό να περνά πάνω από το κεφάλι μου. Λίγα λεπτά μετά ακούστηκαν οι εκρήξεις, όχι πολύ μακριά από εκεί που μέναμε.
Επισκέφτηκα τα ερείπια την άλλη μέρα και ένιωσα κάτι από τη φρίκη του πολέμου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εκκωφαντική ησυχία ανάμεσα στα βομβαρδισμένα σπίτια. Την απουσία ζωής. Και δύο εικόνες που με συντροφεύουν μέχρι σήμερα: μια σκονισμένη σημαία της Βραζιλίας σε ένα μισογκρεμισμένο μπαλκόνι (ήταν κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ της Γερμανίας) και μια διαμελισμένη κούκλα με σκισμένο φόρεμα – το παιχνίδι ενός παιδιού που το συντρόφευε μέχρι πριν λίγες ώρες. Στον καταυλισμό προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα λίγες μέρες μετά, η μνήμη της φρίκης του 1982 ήταν παντού. Παιδιά που μεγάλωναν ανάμεσα σε ερείπια, σκουπίδια και κατσίκια. Οικογένειες χωρίς δικαίωμα να χτίσουν ούτε έναν τοίχο, παρά μόνο να μπαλώνουν τα σπίτια τους με λαμαρίνες.
Από τότε, τα πράγματα μόνο χειροτέρεψαν. Θυμάμαι ακόμα τους Παλαιστίνιους φίλους μας να μας λένε: «Είστε το μόνο που έχουμε». Ίσως δεν κάναμε αρκετά. Σήμερα, στη Γάζα, η σφαγή είναι καθεστώς. Τα παιδιά δεν πεθαίνουν μόνο από τις βόμβες αλλά και από την πείνα και την έλλειψη φαρμάκων. Η λιμοκτονία δεν είναι παράπλευρη απώλεια· χρησιμοποιείται ως όπλο πολέμου. Χιλιάδες νεκροί, οι μισοί παιδιά και γυναίκες. Σχολεία, νοσοκομεία, τζαμιά και εκκλησίες, ισοπεδωμένα. Ένας λαός βομβαρδίζεται σε μια λωρίδα γης που μετατρέπεται σε ανοιχτό τάφο. Παρακολουθούμε τη γενοκτονία να εξελίσσεται σε live αναμετάδοση – ένα ακόμα βίντεο στο timeline, όταν δεν το κατεβάζει ο αλγόριθμος. Ταυτόχρονα, κυβερνήσεις και κόμματα της «πολιτισμένης» Δύσης, όταν δεν στηρίζουν ανοιχτά τον Νετανιάχου, μας μιλούν για πρωτοβουλίες χωρίς νόημα και ψηφίσματα χωρίς αντίκρισμα. Στην Ελλάδα, η εικόνα δεν διαφέρει. Ας δούμε μόνο δύο παραδείγματα του «προοδευτικού χώρου».
Ο Αλέξης Τσίπρας στη ΔΕΘ, που θέλει να φτιάξει και κόμμα, δεν βρήκε ούτε μία λέξη να πει για τη Γάζα. Λίγες μέρες αργότερα βέβαια, μετά το κράξιμο, θυμήθηκε να δηλώσει ότι «μας ντροπιάζει η ΕΕ που δεν επιβάλλει κυρώσεις στο Ισραήλ». Τι ντροπή! Ο Νίκος Ανδρουλάκης, απ’ την άλλη, προσπάθησε να πείσει (ποιον άραγε;) ότι άλλο η «στρατηγική σχέση με το Ισραήλ» κι άλλο η ανάγκη να καταδικαστεί ο Νετανιάχου. Έτσι όμως γράφεται πάντα η ιστορία της συνενοχής: με σιωπές, μισόλογα και δηλώσεις νομιμοφροσύνης.
Δεν είναι ώρα γι’ αυτά. Τώρα είναι η ώρα του Sumud που, όπως έγραψε ο Βασίλης Ρόγγας, σημαίνει «πείσμα για ζωή». Είναι η ώρα της αλληλεγγύης και της μαζικής δράσης, και το March to Gaza Greece είναι ίσως ό,τι καλύτερο μας έχει συμβεί στο κίνημα τα τελευταία χρόνια – μια πραγματικά πλατιά, ριζοσπαστική πρωτοβουλία που ανταποκρίθηκε στην ανάγκη για άμεση, ενωτική δράση. Ολόψυχα, λοιπόν, στο πλευρό των Παλαιστινίων που τόσο μας έχουν ανάγκη. Για να σπάσει ο αποκλεισμός και να σταματήσει το έγκλημα.
Στο πλευρό του BDS και του κινήματος μποϋκοτάζ, στο πλευρό όλων όσοι αγωνίζονται για λευτεριά στην Παλαιστίνη. Στο πλευρό των συντρόφων μας από όλο τον κόσμο που ταξιδεύουν με το Global Sumud Flotilla. Στο πλευρό του «Οξυγόνου» και των έξι καραβιών που ξεκινούν από την Ελλάδα. Για να μπορούμε αύριο να πούμε στα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές ότι κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Όχι για να λογιζόμαστε αριστεροί. Αλλά για να συνεχίσουμε να λογιζόμαστε άνθρωποι.
Τα μάτια μας στη Γάζα.
Η καρδιά μας στα καράβια.
Η φωνή μας, ασπίδα τους.
