Η φύση τις μέρες αυτές ζει το δικό της θείο δράμα. Το ζεστό δέρμα πολεμά τον κατεψυγμένο εαυτό του έτοιμο να βγει στην επιφάνεια αλλά όχι ακόμα. Μια ξαφνική ψύχρα, μια απροσδόκητη βροχή δίνουν λίγο ακόμη χρόνο στις χειμερινές εκδοχές. Και όλο σκεφτόμουν: είναι αυτός ένας τρόπος της φύσης να συμμετέχει στην ανθρώπινη κωδικοποίηση που ονομάζεται Πάσχα ή μήπως όλος αυτός ο εορτασμός δεν είναι τίποτα άλλο από έναν κώδικα που μας βοηθά να κατανοήσουμε τους τρόπους με τους οποίους η φύση, η ζωή, η βιολογία, ο θάνατος και η ζωή ρυθμίζονται;
Τα σκέφτομαι όλα αυτά και ύστερα σταματώ. Είναι τότε που περπατάω στην εξοχή και εκεί δεν χρειάζονται επεξηγήσεις. Τα πράγματα συμβαίνουν επειδή έτσι είναι. Η επεξήγηση είναι μια διαδικασία που εμπεριέχει την απόσταση. Εδώ όλα συμβαίνουν ενιαία. Μόνο προχωράς και οι πέντε χειμερινές σου αισθήσεις μετατρέπονται σε μια ατελείωτη άνοιξη.
Αλλά για εμάς τα παιδιά του τσιμέντου, η ίδια η φύση είναι το μεγάλο απροσδόκητο. Δεν αναγνωρίζουμε, εκπαιδευόμαστε να μην ταιριάζουμε, κάθε τί μας προκαλεί έκπληξη. Τόσο που ανακαλύπτουμε έναν κόσμο τον οποίο είμαστε κυρίως μαθημένοι να ξεχνάμε. Η βιολογία της πόλης, τόσο καλά μαθημένη από τα σώματά μας αντιδρά: κρυώματα, αλλεργίες, απροσδόκητη κούραση, παράταιρος ιδρώτας. Το σώμα μας διεκδικεί την κανονικότητά μας για εμάς. Η πρώτη ζέστη καίει όλη την κατασκευή. Και ο καθένας μας βλέπει μια φύση στα δικά του μέτρα, με τις δικές του παραμέτρους.
Πάρτε για παράδειγμα εμένα. Μου αρέσει να περπατώ εκεί μέσα. Και ύστερα τις βλέπω να έρχονται πίσω από τους λόφους, να κατεβαίνουν, να με κυκλώνουν. Μου αρέσει να προχωρώ ανάμεσα στις θάλασσες από αλεπούδες.
Αυτές επιλέγουν την μία κατεύθυνση, εγώ επιλέγω την αντίθετη. Και όλο προχωρώ με τις αλεπούδες να με σπρώχνουν, να μπλέκονται στα πόδια μου, να σκάνε πάνω στο πρόσωπό μου. Ανόητα ζώα. Δεν το ξέρετε πως χωρίς εμένα δεν θα είχατε καμία τύχη. Κανείς δεν θα σας έδινε σημασία. Τώρα μόνο, τώρα που εγώ προσπαθώ τώρα νοιώθετε τη δύναμή σας. Ασήμαντη, αλλά δύναμη παρόλα αυτά. Ξυπνάτε από το δικό μου ξημέρωμα, τρέχετε μέσα στο δικό μου βήμα. Διεκδικείται τη βιολογία έτοιμες να την παραδώσετε στα χέρια μου. Συντριπτική, αναπόφευκτη. Μια υπόσχεση για τον τρόπο των σωμάτων. Κάποιος θα τρόμαζε αν πρώτα δεν ξαφνιαζόταν από την παρουσία τόσων αλεπούδων.
Καημένα ζώα, πρόσκαιροι θεοί, σύμβολα άλλων πίστεων και άλλων υποσχέσεων, σύντροφοι των δικών μου αντιφάσεων, των αντιθέσεων που γεννιούνται παντού γύρω. Σας το υπόσχομαι. Αυτό το Πάσχα και το επόμενο:
Εγώ θα αναστηθώ ενάντια στις προσδοκίες σας.
