Πεντέμισι χρόνια μετά την απόφαση του δικαστηρίου στη λεγόμενη «δίκη της Χρυσής Αυγής» τον Οκτώβριο του 2020, και βρισκόμαστε πάλι να χαιρόμαστε για την επικύρωση της πρωτόδικης καταδικαστικής απόφασης. Την Τετάρτη 4 Μαρτίου το Εφετείο έκρινε ομόφωνα ένοχους 42 κατηγορούμενους για τα ίδια αδικήματα. Επίσης, η Χρυσή Αυγή είναι τελεσίδικα εγκληματική οργάνωση, με διευθυντές το Πολιτικό Συμβούλιο (Κασιδιάρης, Λαγός, Παππάς, Γερμενής, Παναγιώταρος, Ματθαιόπουλος) και αρχηγό τον Μιχαλολιάκο.
Πρόκειται για (άλλη μια) ιστορική απόφαση στη σημαντικότερη δίκη στην Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση. Δίκη με 69 κατηγορούμενους, 18 από τους οποίους κατά την έναρξή της ήταν εν ενεργεία βουλευτές. Αυτό που δεν χώνεψαν ποτέ οι κατηγορούμενοι και εξακολουθούν να το πιπιλάνε, για λόγους εντυπωσιασμού και προπαγάνδας, είναι ότι δικάστηκαν και καταδικάστηκαν όχι για την ιδεολογία τους, όπως ηλιθιωδώς ισχυρίζονται, αλλά για τα εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου που χωράνε στις ιδέες τους και στα μυαλά τους. Ότι είναι έγκλημα να στήνεις ολόκληρη οργάνωση ώστε να δέρνεις, να εξαπατάς και να δολοφονείς· ότι τους ίδιους τους έφτυσε το σύστημα ως εγκληματίες και τους έκλεισε στη φυλακή – τη Δευτέρα αναμένεται η απόφαση επί των ποινών.
Στις μέρες μας, το αντιφασιστικό κίνημα και η δημοκρατία δεν γιορτάζουμε συχνά νίκες. Τώρα λοιπόν ας εκφράσουμε όλη τη χαρά μας, ας πανηγυρίσουμε για την τεράστια δικαίωση, την τεράστια ανακούφιση. Ας αναλογιστούμε πού θα βρισκόμασταν εάν το Εφετείο δεν επικύρωνε την πρωτόδικη απόφαση, τι θα ακούγαμε από τους απαλλαγμένους πλέον κατηγορούμενους, τι οχετός θα μας έλουζε. Σε καιρούς τόσο δύσκολους, έχει τεράστια σημασία η καταδίκη, δίνει ξανά το σήμα ότι τα εγκλήματα τιμωρούνται και ότι όταν η εγκληματική οργάνωση ήρθε αντιμέτωπη με τη δικαιοσύνη, ξεγυμνώθηκε, ξεσκεπάστηκαν τα όπλα, οι προτροπές σε βία, η δομή της απόλυτης εξουσίας του αρχηγού-φυρερίσκου, οι απάτες.
Σκέφτομαι και κάτι ακόμη. Η νίκη αυτή δεν είναι μόνο μια νίκη του αντιφασισμού απέναντι στον φασισμό· είναι μια νίκη της δημοκρατίας, της λογοδοσίας, της δικαιοσύνης απέναντι στην αυθαιρεσία και τον κυνισμό των δυνατών. Είναι το σήμα ότι υπάρχει φρένο, ότι δεν επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού, ότι δεν αναγκαζόμαστε να δεχτούμε σαν χτύπημα της μοίρας την άνοδο της Ακροδεξιάς και του κυνισμού όσων πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι να διαπράττουν εγκλήματα επειδή απλώς έχουν τη δύναμη να το κάνουν. Η Χρυσή Αυγή είχε φτάσει να αλωνίζει στις γειτονιές και τα αστυνομικά τμήματα. Όταν η κοινωνία ανησύχησε και οι θεσμοί ταρακουνήθηκαν, ο κυνισμός της οργάνωσης που έσπερνε τον τρόμο έγινε σκυλάκι με την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια στο εδώλιο του δικαστηρίου. Αυτά είναι σήματα δυνατά και τα χρειαζόμαστε, ειδικά τώρα, που η Ακροδεξιά σηκώνει κεφάλι παντού, εμφανίζονται ξανά σβάστικες στα σχολεία, ο Μιχαλολιάκος πασχίζει να αναβιώσει τις ομάδες κρούσης της Χρυσής Αυγής, χώρες της Ευρώπης και οι ΗΠΑ κυβερνώνται από φασίστες-σερίφηδες που δεν λογοδοτούν σε κανέναν και σε τίποτα.
Πριν όμως κυλήσουμε πάλι στο σκοτάδι που μας περιβάλλει και απειλεί να μας καταπιεί, να παρατείνουμε αυτή τη στιγμή χαράς και δικαίωσης. Πρώτα απ’ όλα, να σκεφτούμε τους ανθρώπους που συνέβαλαν τόσο στη δίωξη όσο και στις δύο καταδικαστικές αποφάσεις. Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς ήταν πάντοτε «στον σβέρκο» της Χρυσής Αυγής: έψαχνε, αποκάλυπτε, έγραφε, αντέκρουε. Έχει συμπυκνώσει τη γνώση του σε βιβλία, έχει κάνει μια από τις σημαντικότερες καταθέσεις ως μάρτυρας στη δίκη, έχει δώσει πληροφορίες πολύτιμες που χρησιμοποιήθηκαν στη σύνταξη της πρότασης του εισαγγελέα Ντογιάκου. Ο αείμνηστος Μανώλης Γλέζος είχε δώσει στον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Νίκο Δένδια έναν κατάλογο με επιθέσεις της ΧΑ. Στη δίκη, έπειτα από επίμονες προσπάθειες, παρέστη ως Πολιτική Αγωγή μια ομάδα εξαιρετικών δικηγόρων (Κώστας Σκαρμέας, Θανάσης Καμπαγιάννης, Κώστας Παπαδάκης, Τάκης Ζώτος), οι οποίοι με αυταπάρνηση και πάρα πολύ σκληρή δουλειά ακούστηκαν ως η φωνή όλων μας μέσα στην αίθουσα. Σε στενότατη συνεργασία μαζί τους, οι δικηγόροι υποστήριξης της κατηγορίας εκ μέρους της οικογένειας Φύσσα (Θεόδωρος Θεοδωρόπουλος, Ελευθερία Τομπατζόγλου, Χρύσα Παπαδοπούλου, Μαρίνα Δαλιάνη, Αργύρης Συρίγος και ο αείμνηστος Ανδρέας Τζέλλης). Η Μάγδα Φύσσα ήταν κάθε μέρα στο δικαστήριο, έκατσε και άκουσε όλες τις κενές φανφάρες και τις αοριστολογίες των δολοφόνων του γιου της, υπέμεινε το τροπάρι «Αίμα, τιμή, δεν ήμασταν εκεί». Λίγο πριν από την έναρξη της δίκης τον Απρίλιο του 2015, η πρωτοβουλία για το Παρατηρητήριο της δίκης έστησε το Golden Dawn Watch, που ήταν τα μάτια όλων μας μέσα στο δικαστήριο: η ομάδα του κατέγραφε κάθε λέξη της δίκης και την μετέδιδε σχεδόν ταυτόχρονα στα social media. Έτσι, το Golden Dawn Watch έγινε η βασικότερη πηγή πληροφόρησης για χιλιάδες κόσμο, και αυτή τη στιγμή έχει όλο το υλικό της καταγραφής της τόσο σημαντικής δίκης. Επίσης, το OmniaTV ενημέρωνε τακτικά με διαδικτυακές εκπομπές για την πορεία της δίκης. Τέλος, χιλιάδες άνθρωποι που βγήκαμε στους δρόμους τότε, μετά τη δολοφονία Φύσσα, και έκτοτε κάθε Σεπτέμβρη στην επέτειο, κι έπειτα έξω από τον Άρειο Πάγο στις 20/10/2020, και πάλι κάθε Σεπτέμβρη, και προχτές. Πλήθος που ζητά δικαιοσύνη, δικαίωση, διαφάνεια, δημοκρατία.
Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται συχνά, ούτε εύκολα. Όλες και όλοι μας κάναμε πολλή δουλειά, στηρίξαμε, φωνάξαμε όταν δεν μας άκουγαν, επιμείναμε, μείναμε, συνεχίσαμε. Δικαιούμαστε και αξίζουμε να το γιορτάσουμε –μην ξεχνάμε ότι και η γιορτή μας, η χαρά μας, ενοχλούν, γιατί ο κυνισμός χαρά δεν χωράει. Και ναι, οι φασίστες πάλι εδώ είναι. Όπως και εμείς– με μια τεράστια νίκη, αέρα στα πανιά μας.
Φωτο: Τατιάνα Μπόλαρη / Eurokinissi
