Με αφορμή τη�� επίθεση εναντίον του Πάνου Λάμπρου και ορισμένες εκδηλώσεις αλληλεγγύης, δεν μπορείς να μην θυμηθείς και τη στάση μερικών από τους, τάχα μου αλληλέγγυους, που απέκλεισαν το ΣΥΡΙΖΑ από αντιρατσιστικά φεστιβάλ και από τη διαμαρτυρία για το φράχτη του Έβρου.
Διαβάζω, λοιπόν, σε ανακοίνωση της «Ομάδας Ποδονίφτη» ότι ο Λάμπρου, με τον οποίο βρίσκονται «σε διαφορετικούς κόσμους» κιόλας, είναι «νοσταλγός του συμβολικού ΣΥΡΙΖΑ της ριζοσπαστικής αριστεράς, που πάντα ονειρεύεται κόντρα και ψάχνει τη διαφυγή για την πολιτική μεταμόρφωση και τώρα, δυστυχώς, παραισθησιογονεί πάνω στις αναδυόμενες οσμές της σήψης του κομματικού του υποκειμένου». Σε δήλωση του Παναγιώτη Βωβού, του Κώστα Μαρματάκη και της Μάνιας Μπαρζέφσκι για την «επίθεση σε βάρος των ανθρώπων εκείνων, που εντός του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να διατηρούν μια αριστερή συνείδηση και παράλληλα την αυταπάτη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να απαλλαγεί από τη νεοφιλελεύθερη μεταστροφή του» (προσέξτε το απαξιωτικό: «διατηρούν μια αριστερή συνείδηση» και σε ανακοίνωση του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα ότι «Με αφορμή το Πανούσης-gate και το συναυτώ τηλεοπτικό σόου που εκτυλίχθηκε τις τελευταίες μέρες με κεντρικό πρόσωπο τον Πάνο Λάμπρου, η απορία και ο θυμός μας για την ολισθηρή πορεία που ακολουθεί η κυβέρνηση Συριζανέλ κλιμακώνεται». Διαβάζοντας αυτά, σκέφτομαι αν πραγματικά είναι επίδειξη αλληλεγγύης να χρησιμοποιείς την επίθεση εναντίον ενός ανθρώπου για να επιτεθείς στο κόμμα στο οποίο ανήκει, αλλά και για να χαρακτηρίσεις, εμμέσως βέβαια, τον ίδιον ελαφρόμυαλο και «παραισθησιογονούντα». Γιατί, βλέπεις, ο Πάνος Λάμπρου είναι μέλος της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, τον συνίδρυσε κιόλας και οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές του στο ΣΥΡΙΖΑ τον ψήφισαν γι’ αυτό ακριβώς που είναι και γι’ αυτό ακριβώς που κάνει – όχι παρά ταύτα.
Με αυτόν τον τρόπο, η διαμαρτυρία για τη «σπίλωση του Πάνου Λάμπρου» γίνεται και η ίδια σπίλωση – και νομίζω ότι αυτή ακριβώς είναι η πρόθεση. Θα μου πεις: μα, να μην κάνω κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ και στα μέλη του, επειδή θέλω να είμαι αλληλέγγυος με ένα από αυτά; Και να μην επικρίνω κάποιον για την πολιτική του επιλογή, που τη θεωρώ λάθος; Κάθε άλλο! Μόνο που η αλληλεγγύη δεν είναι ο κατάλληλος τόπος γι’ αυτήν την κριτική, ιδίως όταν η επίθεση εναντίον ενός ανθρώπου είναι ταυτόχρονα και επίθεση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, όπως συμβαίνει με την επίθεση εναντίον του Πάνου Λάμπρου. Κι έτσι, η αλληλεγγύη γίνεται τάχα μου αλληλεγγύη, αφορμή μόνο για να εκθέσουν οι τάχα μου αλληλέγγυοι τις πολιτικές τους απόψεις για άσχετα ζητήματα: με την ελπίδα ότι μιας και συζητιέται ο Λάμπρου θα συζητηθούν κι αυτές.
Και τι σχέση έχει αυτό, τώρα, με τον αποκλεισμό του ΣΥΡΙΖΑ από τις δύο αντιρατσιστικές εκδηλώσεις και από τη διαμαρτυρία στον Έβρο, που αναφέρονται στην αρχή; Είναι ακριβώς το ίδιο: η αλληλεγγύη με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και τα άλλα θύματα του ρατσισμού, όπως και η αλληλεγγύη με το Λάμπρου, μετατρέπονται σε φόντο για άλλες πολιτικές επιδιώξεις – όχι οπωσδήποτε κατακριτέες, αλλά άλλες – κι ας περιορίζεται και στις δύο περιπτώσεις, του αντιρατσισμού και του Λάμπρου (λες και μπορείς να τα ξεχωρίσεις) το εύρος της αλληλεγγύης σε κάποιους ομοφρονούντες σε άλλα ζητήματα. Δεν είναι εντιμότερη η στάση της ΛΑΕ, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που έκαναν την πάπια;
Βλέπεις, η αλληλεγγύη δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Θόδωρος Παρασκευόπουλος
