Flickr/House of Commons
Συνέντευξη με τη συνιδρύτρια του νέου βρετανικού αριστερού κόμματος, Ζάρα Σουλτάνα
Δημοσιεύουμε σήμερα το δεύτερο μέρος της συνέντευξης που έδωσε η Ζάρα Σουλτάνα, πρώην βουλεύτρια του βρετανικού Εργατικού Κόμματος, στον Όλιβερ Ίνγκελτον, δημοσιογράφο του New Left Review. Η Σουλτάνα και ο Τζέρεμι Κόρμπιν ανακοίνωσαν πρόσφατα την ίδρυση ενός νέου αριστερού κόμματος.
Χ.Γο.
Φωτογραφία: Alan Merson/Flickr
Ποιοι είναι οι άμεσοι στόχοι του εγχειρήματός σας;
Βρισκόμαστε ακόμη σε εμβρυακό στάδιο, αλλά ήδη υπάρχουν πάνω από 700.000 άνθρωποι που έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για το εγχείρημά μας, οπότε η δουλειά μας αυτή τη στιγμή είναι να ενεργοποιήσουμε τη βάση μας και να παρουσιάσουμε με σαφήνεια την ταυτότητά μας – και γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να ονομαστούμε «Η Αριστερά» (The Left), μια ονομασία που αποτυπώνει ξεκάθαρα τις αρχές μας. Ταυτόχρονα, πρέπει να προσεγγίσουμε κόσμο από όλη τη χώρα, και όχι μόνο από περιοχές με αυξημένη πολιτική δραστηριότητα, όπως το Λονδίνο. Από τότε που ανακοινώσαμε την ίδρυση του νέου κόμματος, άρχισαν να εμφανίζονται πολλές ανεπίσημες τοπικές ομάδες, αλλά θα θεσμοθετήσουμε τις δομές μας στο επερχόμενο συνέδριο.
Για να τα υλοποιήσουμε όλα αυτά, πρέπει να πραγματοποιήσουμε ένα πλήρως δημοκρατικό συνέδριο. Αυτό προϋποθέτει αρκετά πράγματα. Πρώτον, στο συνέδριο δεν μπορεί κυρίαρχο ρόλο να έχουν μόνο τα μέλη του κοινοβουλίου. Αυτήν τη στιγμή έξι από εμάς είμαστε βουλευτές και βουλεύτριες της Ανεξάρτητης Συμμαχίας[1], εκ των οποίων οι πέντε είναι άντρες. Επειδή αυτή δεν πρέπει να είναι η μελλοντική εικόνα του κόμματός μας, στην οργανωτική επιτροπή του συνεδρίου πρέπει να υπάρχει ισότιμη εκπροσώπηση των φύλων, καθώς και φυλετική και γεωγραφική πολυμορφία, με ισότητα στις αρμοδιότητες και δικαίωμα ψήφου όλων των μελών της. Αν δεν τηρηθούν αυτά, η οργανωτική επιτροπή θα μοιάζει με αντρική λέσχη. Δεύτερον, ο χώρος πρέπει να είναι προσβάσιμος και σε άτομα με αναπηρία, καθώς και να υπάρχει η δυνατότητα υβριδικής συμμετοχής, χωρίς αποκλεισμούς. Στόχος πρέπει να είναι η μαζική συμμετοχή, όχι ένα κλειστό σχήμα συνέδρων που μπορεί να μην εκπροσωπεί τη βάση μας. Τέλος, το συνέδριο πρέπει να είναι ένα αυθεντικό φόρουμ διαλόγου και συζήτησης, κάτι που σημαίνει ότι τις αποφάσεις δεν πρέπει να τις παίρνει μια ηγετική ομάδα και όλοι/ες οι άλλοι/ες απλώς να τις επικυρώνουν.
Όλα αυτά είναι ζωτικής σημασίας, γιατί αν δεν υπάρξουν σωστές εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες από την αρχή, θα είναι πολύ πιο δύσκολο το κόμμα να λειτουργήσει ως καταλύτης για έναν ευρύτερο εκδημοκρατισμό∙ ενώ αν οργανώσουμε ένα ανοιχτό και πλουραλιστικό συνέδριο, θα έχουμε ήδη σπάσει τις παραδόσεις της βρετανικής πολιτικής σκηνής, κάτι που θα είναι το πρώτο βήμα για να τις αναδιαμορφώσουμε. Πρέπει, επίσης, να έχουμε όχι μόνο μια πολιτική πλατφόρμα που θα ανταποκρίνεται στις καθημερινές ανησυχίες του κόσμου, αλλά και μια δυναμική παρουσία σε καμπάνιες που θα γίνονται σε όλη τη χώρα. Δεν μας ενδιαφέρουν μόνο οι εκλογές – θέλουμε ένα εγχείρημα που να συνδέεται με τις ενώσεις ενοικιαστών, τα συνδικάτα, τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ και το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το νέο κόμμα πρέπει να είναι μοχλός λαϊκής κινητοποίησης, κάτι που σημαίνει ότι πρώτη προτεραιότητα είναι η ενίσχυση ή η δημιουργία θεσμών της εργατικής τάξης, που θα επιτρέψουν στη συνέχεια τη συμμετοχή σε εκλογικές εκστρατείες. Άλλοι λένε ότι πρώτα πρέπει να δημιουργηθεί ένα ισχυρό κοινοβουλευτικό μπλοκ, που να μπορεί να κάνει ουσιαστικές παρεμβάσεις και να κερδίζει εκλογές – και ότι αυτό, με τη σειρά του, θα δώσει αυθόρμητα ώθηση στην κοινωνική ζωή της εργατικής τάξης. Ποια είναι η δική σου θέση μπροστά σ’ αυτό το δίλημμα;
Η γνώμη μου είναι ότι πρόκειται για ένα ψευδές δίλημμα. Βλέπω τη δουλειά μου στο Γουέστμινστερ ως γέφυρα ανάμεσα στα κοινωνικά κινήματα, τα συνδικάτα και το κοινοβούλιο. Οι προοδευτικοί νόμοι που σήμερα θεωρούμε δεδομένους –προστασία των εργαζομένων, άδειες μητρότητας, η αργία του σαββατοκύριακου, ακόμη και το δικαίωμα ψήφου– επιβλήθηκαν από τα κάτω, επειδή οι βουλευτές και οι βουλεύτριες αναγκάστηκαν να ανταποκριθούν σε ευρύτερες πιέσεις. Οι αγώνες που ανάγκασαν το κράτος να κάνει αυτές τις παραχωρήσεις, πολύ συχνά διαγράφονται από την ιστορία. Σήμερα βλέπουμε βουλευτές των Εργατικών να στηρίζουν τα «δικαιώματα των γυναικών» φορώντας τις χαρακτηριστικές κορδέλες των σουφραζετών[2], ενώ ταυτόχρονα ψηφίζουν υπέρ της απαγόρευσης της οργάνωσης Palestine Action. Δεν πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους, συμπεριφερόμενοι/ες σαν να είναι αναγκαίο το χάσμα ανάμεσα στη λαϊκή και την κοινοβουλευτική εξουσία. Ένα κόμμα που ασχολείται αποκλειστικά με τις εκλογές θα χάσει τη σύνδεσή του με την κοινωνία στις μη εκλογικές περιόδους. Κι ένα κόμμα που αγνοεί το κοινοβούλιο θα αφήσει ένα κενό που αναπόφευκτα θα καλύψει η Ακροδεξιά.
Όταν πρόκειται όμως για κάποιες στρατηγικές αποφάσεις, μπορεί να προκύψουν κάποια πραγματικά διλήμματα. Για παράδειγμα, πρέπει το κόμμα να δημιουργήσει τη δική του μονάδα κοινοτικής οργάνωσης, όπως αυτή στην οποία είχες δουλέψει εσύ, ή πρέπει να αφήσει την κοινοτική οργάνωση στις ίδιες τις κοινότητες;
Θεωρητικά, μου αρέσει πολύ η ιδέα να αποτελεί η μαζική κοινοτική οργάνωση μέρος του DNA του κόμματος. Υπάρχουν ήδη άνθρωποι που εργάζονται καθημερινά για να διασφαλίσουν ότι κανείς στη γειτονιά τους δεν πεινάει, ή ότι η Ακροδεξιά δεν θα μπορεί να επιτεθεί σε ξενοδοχεία που φιλοξενούν άτομα που αιτούνται άσυλο. Το νέο κόμμα πρέπει να βρίσκει αυτούς τους ανθρώπους –που δεν ταιριάζουν αναγκαστικά με το παραδοσιακό πρότυπο ενός πολιτικού ηγέτη– και να τους εντάσσει στις κομματικές διαδικασίες, να τους καλεί να διαμορφώσουν την οργάνωση [της κοινότητας], και να τους προετοιμάζει για να αναλάβουν στο μέλλον ηγετικές θέσεις. Πρέπει αυτή η προσπάθεια να γίνεται μέσω μιας κεντρικής μονάδας κοινοτικής οργάνωσης, όπως αυτή που είχαμε στο Εργατικό Κόμμα [επί Κόρμπιν]; Εδώ πιστεύω ότι υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί. Η εμπειρία μου είναι ότι η Μονάδα Κοινοτικής Οργάνωσης (COU) δεν είχε πάντα τις επιτυχίες που της άξιζαν. Εν μέρει, αυτό συνέβη επειδή όταν αυτού του είδους η κοινοτική δουλειά συνδέεται με το κόμμα, αυτομάτως αποκτά έναν κομματικό «χρωματισμό», που μπορεί να απωθεί τους ανθρώπους που –δικαιολογημένα– έχουν κουραστεί από τα παιχνίδια των κομμάτων. Υπήρξαν επίσης περιπτώσεις όπου η COU ήρθε σε σύγκρουση με άλλα μέρη του Εργατικού Κόμματος, όπως για παράδειγμα με δημοτικά συμβούλια που δεν έδιναν αξιοπρεπείς μισθούς στους εργαζομένους τους. Δεν λέω ότι αυτό θα συμβεί απαραίτητα και στο νέο εγχείρημα, αλλά υπάρχει πάντα ο κίνδυνος όταν ένα κόμμα έχει πολλές διαφορετικές οργανωτικές δραστηριότητες, αυτές να μη δένουν απόλυτα μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να προκύπτουν εντάσεις.
Η κοινοτική οργάνωση θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματική αν, αντί την ευθύνη της να την έχει μια ξεχωριστή μονάδα, αυτή να διαπερνά τη λειτουργία ολόκληρου του κόμματος – στον τρόπο που οργανώνουμε τις συνεδριάσεις, την εκπαίδευση, τις εξορμήσεις πόρτα-πόρτα και τις πολιτικές εκστρατείες μας. Ο ρόλος του κόμματος θα μπορούσε να είναι η καλλιέργεια μιας μαζικής πολιτικής κουλτούρας: να γίνει δεύτερη φύση για τον κόσμο η πολιτική συμμετοχή από τα κάτω, ώστε να ιδρύουν ενώσεις ενοικιαστών, λέσχες ανάγνωσης, ομάδες ενάντια στις επιχειρήσεις-σκούπα [της αστυνομίας] ή οτιδήποτε άλλο ανταποκρίνεται στις τοπικές τους ανάγκες. Με αυτόν τον τρόπο, το κόμμα θα συνέβαλε στη στήριξη των λαϊκών αγώνων χωρίς να προσπαθεί να τους ελέγξει ή να τους διαχειριστεί. Η πολιτική εκπαίδευση είναι ζωτικό μέρος αυτής της διαδικασίας: ο στόχος της είναι να μεταφράζει την ενστικτώδη αίσθηση του κόσμου ότι κάτι δεν πάει καλά στην κοινωνία σε μια ριζοσπαστική πολιτική αντίληψη. Αν έστω οι μισοί άνθρωποι από όσους έχουν εγγραφεί ως υποστηρικτές συμμετείχαν στην πολιτική εκπαίδευση, θα είχαμε μετασχηματιστικές εξελίξεις. Είναι αδύνατο να προβλέψει κανείς πού θα μπορούσε να οδηγήσει αυτό.
Αυτό είναι ενδιαφέρον. Άρα, το κόμμα δεν θα είναι απαραίτητα υπεύθυνο για τη δημιουργία αυτών των θεσμών, αλλά ούτε θα θεωρήσει ότι θα ξεπηδήσουν αυτόματα. Αντίθετα, θα χρησιμοποιήσει τις τοπικές δημοκρατικές του δομές και τις εκπαιδευτικές του πρωτοβουλίες για να δημιουργήσει μια πολιτική κουλτούρα που θα προτρέπει τους πολίτες να δράσουν. Κάτι που σίγουρα θα σταθεί εμπόδιο σε όλα αυτά είναι ο αχρείαστος φραξιονισμός. Τι γνώμη έχεις για τις διαιρέσεις που έχουν ήδη εμφανιστεί στο εγχείρημα;
Αφότου ανακοίνωσα την παραίτησή μου και την πρόθεσή μου να αναλάβω μαζί με τον Τζέρεμι την ίδρυση ενός νέου αριστερού κόμματος, σχεδόν αμέσως έγιναν διαρροές εναντίον μου. Ένας μικρός αριθμός ανθρώπων που συμμετέχουν στο κόμμα προχώρησαν σε ανώνυμες δηλώσεις στα ΜΜΕ, κάνοντας εχθρικά και εμμέσως ισλαμοφοβικά σχόλια για μένα στους Sunday Times και στο Sky News. Αυτή η συμπεριφορά είναι εντελώς απαράδεκτη, σε κάθε περίπτωση – πόσο μάλλον σε ένα εγχείρημα που προσπαθεί να δημιουργήσει μια νέα πολιτική κουλτούρα. Είναι εξοργιστικό να υπάρχουν άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί και θεωρούν θεμιτό να χρησιμοποιούν τον Μέρντοχ και τα μίντιά του για να πετάξουν λάσπη. Μιλάμε για το ίδιο μιντιακό κατεστημένοπου προσπάθησε να πλήξει το κύρος του Τζέρεμι και την πολιτική που εκπροσωπεί.
Δεν υπάρχει χώρος για τέτοιες συμπεριφορές σ’ αυτό που χτίζουμε. Όλοι/ες κατανοούμε τη συντροφική διαφωνία, αλλά άλλο αυτό και άλλο να περνάς στο αντίπαλο ταξικό στρατόπεδο μόνο και μόνο για να παίξεις φραξιονιστικά παιχνίδια και ψυχοδράματα. Τα μέλη δεν το θέλουν αυτό∙ είναι κάτι που τα κάνει να χάνουν το ενδιαφέρον τους. Προσωπικά δεν έχω καμία ανοχή απέναντι σε τέτοιες μορφές μπούλινγκ και εκφοβισμού, και δεν πρόκειται να αφήσω τέτοιες συμπεριφορές να υπονομεύσουν ένα εγχείρημα που είναι πολύ σημαντικότερο από τον καθένα και την καθεμία μας. Με τον φασισμό να γρυλίζει στην πόρτα μας, τα εγώ δεν έχουν θέση στον κοινό αγώνα εναντίον του.
Ο «δικηγόρος του διαβόλου» θα μπορούσε να έχει το εξής επιχείρημα ενάντια στο κομματικό μοντέλο πλήρους δημοκρατίας, με ηγεσία άμεσα εκλεγμένη από τα μέλη: Επειδή δεν έχουμε ακόμη μια μαζική πολιτική κουλτούρα, πολλοί άνθρωποι που θέλουν να είναι πολιτικά ενεργοί δεν ξέρουν τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Επομένως, μπορεί να θέλουν να έχουν μια καθοδήγηση που θα τους λέει τι να κάνουν αντί να το αποφασίζουν μόνοι τους. Η απουσία μαζικής πολιτικής σημαίνει επίσης ότι η οργανωμένη Αριστερά αποτελείται από διάφορες σχετικά μικρές ομάδες με τις δικές τους διακριτές προτεραιότητες, οι οποίες είναι δύσκολο να συνυπάρξουν σε μια κοινή δομή χωρίς παρέμβαση από τα πάνω. Και υπάρχει επίσης ο κίνδυνος μερικές από αυτές τις προτεραιότητες να μην είναι ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικές της κοινωνίας στο σύνολό της. Ποια είναι η γνώμη σου γι’ αυτό;
Αν ακολουθήσουμε αυτό το επιχείρημα, απλώς θα αναπαραγάγουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλα τα κόμματα: έλεγχος από τα πάνω προς τα κάτω, αποφάσεις χωρίς λογοδοσία, εσωτερικές διαμάχες, δουλειές που δίνονται σε κολλητούς. Βρίσκω το επιχείρημα κατά της δημοκρατίας των μελών παράδοξο, δεδομένου ότι ο στόχος όλων μας είναι να ενδυναμώσουμε τον κόσμο. Απλώς αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη συμμετοχή των ανθρώπων και χωρίς αυτοί να έχουν λόγο στις αποφάσεις για τις πολιτικές και τη στρατηγική του κόμματος, αλλά και για την ηγεσία του. Η δημοκρατική επιλογή αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε κάποιες δύσκολες καταστάσεις, με διάφορες θέσεις και απόψεις να συγκρούονται, αλλά αυτό είναι αναμενόμενο. Αν υπάρχουν κάποια ζητήματα για τα οποία δεν καταφέρνουμε να πείσουμε την πλειοψηφία, δεν μπορούμε απλά να τα παρακάμπτουμε ή να τα αγνοούμε· αυτό θα σήμαινε παραίτηση από την πολιτική ευθύνη. Αντίθετα, πρέπει να δουλέψουμε πιο επίμονα. Για παράδειγμα, δεν έχω κανένα δισταγμό να παρουσιάσουμε ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα ξεκάθαρα αντιρατσιστικό και υπέρ των τρανς, ακόμα κι αν κάποιοι/ες ενοχλούνται από τις θέσεις μας σ’ αυτά ή και σε άλλα θέματα. Μόνο μέσα από τέτοιες ανοιχτές συζητήσεις και δημοκρατικές διαδικασίες μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι που να φαίνεται διαφορετικό και ο κόσμος να αισθάνεται ότι είναι ριζικά διαφορετικό από τα άλλα κόμματα της Γουέστμινστερ. Αν αυτό δεν είναι ο στόχος, τι κάνουμε εδώ;
Μια και μιλάμε για τα άλλα κόμματα, ποια είναι η γνώμη σου για τις εκλογικές συμμαχίες;
Είμαι ανοιχτή στις εκλογικές συμμαχίες, υπό τον όρο ότι αυτές τις στηρίζουν τα μέλη. Γενικά, πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να συνεργαστούμε με όποιον μας βοηθήσει να νικήσουμε τη Δεξιά και το κατεστημένο. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές, ειδικά για όσο διάστημα ισχύει το [υπερ-πλειοψηφικό] εκλογικό σύστημα, αν και η εκλογική μεταρρύθμιση πρέπει να είναι ένας από τους στόχους μας. Όμως, αυτήν τη στιγμή είναι πρόωρο να αρχίσουμε να χωρίζουμε τις περιφέρειες —να αποφασίσουμε σε ποια θα έχουμε δική μας υποψηφιότητα και σε ποια όχι— όταν ακόμα δεν έχουμε κατανοήσει τι ακριβώς είναι αυτό που χτίζουμε. Οι επόμενες γενικές εκλογές θα γίνουν μετά από τέσσερα χρόνια. Πρέπει πρώτα να δημιουργήσουμε τις δομές του κόμματος και οι διαπραγματεύσεις που σχετίζονται με τη στρατηγική μας στο θέμα των συνεργασιών θα γίνουν μετά, εφόσον συμφωνούν τα μέλη.
Ποια είναι τα οφέλη του μοντέλου της συναρχηγίας με εσένα και τον Κόρμπιν στο τιμόνι;
Έχοντας περισσότερες φωνές στην κορυφή και αποφεύγοντας τη συγκέντρωση της εξουσίας σε ένα μόνο πρόσωπο θα εκπροσωπούμε καλύτερα το κίνημά μας και θα υπάρχει καλύτερη λογοδοσία μας σ’ αυτό. Δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα να ξεκινάς ένα νέο κόμμα, υπάρχει πολλή δουλειά να γίνει και πρέπει να τη μοιραστούμε. Είναι, λοιπόν, φυσικό ότι δύο άνθρωποι με τις ίδιες αξίες και αρχές, και την ίδια πίστη στο εγχείρημα, να το υλοποιήσουν από κοινού. Έχουμε πολλά να μάθουμε ο ένας από την άλλη· μαθαίνω πάντα από τον Τζέρεμι και θέλω να πιστεύω ότι κι εγώ μπορώ να του δώσω κάποιες ιδέες. Μια συναρχηγία με ίσες εξουσίες σημαίνει ότι ούτε ο ένας ούτε η άλλη είναι μια τυπική, συμβολική φιγούρα. Επιπλέον, θα μας επιτρέψει να εφαρμόσουμε στην πράξη το συνήθως φιλελεύθερο σύνθημα «περισσότερες γυναίκες σε ηγετικές θέσεις», υπονομεύοντας τα στερεότυπα που συνήθως αποτελούν εμπόδιο για τις νέες γυναίκες: δεν είναι αρκετά σοβαρές, είναι πολύ άπειρες, κ.λπ. Ο κόσμος είναι ήδη ενθουσιασμένος μ’ αυτήν την ιδέα, όπως φαίνεται από τα πάρα πολλά μηνύματα που παίρνουμε. Η συναρχηγία δεν σημαίνει απουσία ισχυρής ηγεσίας, αλλά τον διπλασιασμό της δύναμής της.
Τι μπορούν να κάνουν όσοι/ες υποστηρίζουν το εγχείρημά σας πριν από το συνέδριο; Πώς μπορούν να είναι πιο χρήσιμοι;
Η μαζική εγγραφή νέων μελών είναι κρίσιμη. Θα χρειαστεί να οργανώσουμε εκδηλώσεις πριν το συνέδριο για να ενθουσιάσουμε τους υποστηρικτές μας και να εγγράψουμε κι άλλους ανθρώπους. Κάποια από τα καλύτερα στοιχεία κορμπινισμού ήταν οι συγκεντρώσεις, η μουσική και οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Πρέπει να τα αναβιώσουμε. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια πολιτική που θα γίνεται με κέφι και χαρά. Το νέο εγχείρημα πρέπει να προσεγγίσει αυτήν τη γενιά, επικοινωνώντας μαζί της μέσα από τη μαζική κουλτούρα. Πρέπει να ασκήσουμε μια «άλλη» πολιτική και αυτό δεν είναι κλισέ, αλλά προαπαιτούμενο για το νέο κόμμα.
Ο στόχος είναι να αλλάξουμε την πολιτική μια για πάντα. Όταν έχουμε μια κυβέρνηση που συμπράττει σε γενοκτονίες και κάνει πόλεμο ενάντια στους πολίτες της και μια Ακροδεξιά που ετοιμάζεται να μπει στη Ντάουνιγκ Στριτ[3], δεν μπορούμε να αρνηθούμε την επείγουσα ανάγκη για δράση. Είμαι έτοιμη να δώσω τα πάντα σ’ αυτήν τη μάχη. Το χρωστάω στην κοινότητά μου και στην τάξη μου. Τώρα είναι η στιγμή.
Μετάφραση – επιμέλεια: Χάρης Γολέμης
Σημειώσεις του μεταφραστή:
1. Η ομάδα των ανεξάρτητων βουλευτών και βουλευτριών στο βρετανικό Κοινοβούλιο.
2. Οι κορδέλες που φορούσαν οι σουφραζέτες, και ιδιαίτερα εκείνες της βρετανικής Κοινωνικής και Πολιτικής Ένωσης Γυναικών, αποτελούσαν σύμβολο της ταυτότητας και του κινήματός τους για τη χορήγηση δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες.
3. Ο δρόμος του Λονδίνου, στον οποίο βρίσκεται η κατοικία και το γραφείο του εκάστοτε βρετανού πρωθυπουργού.
