Η πορεία του Πολυτεχνείου στη Θεσσαλονίκη είναι η μοναδική ενιαία πορεία, με εμφανείς, βέβαια, τις επιμέρους διαιρέσεις της. Το μεγάλο κομμάτι του άστεγου κόσμου της Αριστεράς επιλέγει να πορευτεί είτε παρέα με φίλους, είτε μπαίνοντας σε μαζικά μπλοκ με αγωνιστικό παλμό. Στα πολύ πυκνά και ζωηρά μπλοκ του αντιεξουσιαστικού χώρου, σημαντική θέση κατείχε ο Ρουβίκωνας του οποίου την προκήρυξη παραθέτω παρακάτω, εκτιμώντας την τολμηρή, συνεπή και αγωνιστική του στάση απέναντι στον σύγχρονο ακροδεξιό μεσαίωνα:
«Χούντες δεν γίνονται αποκλειστικά με τανκς και πολυβόλα. Τανκς, πολυβόλα και κατάργηση των αστικών εκλογών είναι απαραίτητα όταν ένα καθεστώς φοβάται τη λαϊκή αντίδραση. Αν μπορεί να την κάνει καλά και με τα ΜΑΤ, γιατί να βγει ο στρατός; Αν μπορεί να ελέγχει την πληροφορία και να καθοδηγεί την κοινή γνώμη της πλειοψηφίας, γιατί να βάλει λογοκρισία; Αν η κοινωνική βάση είναι διασπασμένη σε χίλιες υποκειμενικές, πολιτικές και πολιτισμικές νησίδες, γιατί να ανοίξει τα ξερονήσια;
Η κυνική πραγματικότητα είναι πως η χούντα των συνταγματαρχών δεν ονειρεύτηκε ποτέ της το μέτρο του κοινωνικού ελέγχου που έχει σήμερα το κράτος της δημοκρατίας. Να γνωρίζει κάθε συναλλαγή, κάθε μετακίνηση, κάθε ατομική προτίμηση. Και μπορεί οι εκλογές και η σχετική ελευθερία του λόγου να συνεχίζονται, αλλά σε τι απειλούν την τάξη πραγμάτων; Κι αν κάτι εμποδίζει μια κυρίαρχη πολιτική απλά αφαιρείται, όπως για παράδειγμα το σύνταγμα. Ο Παττακός έβγαζε ολόκληρους λόγους για εθνικούς κινδύνους για να αναστείλει τα άρθρα του, η Νέα Δημοκρατία κάνει ότι δεν το βλέπει και ιδρύει ιδιωτικά πανεπιστήμια. Οι καραβανάδες εξόριζαν τους συνδικαλιστές, οι πολιτικοί θέτουν τόσους όρους για να μπορεί να γίνει μια απεργία που στην ουσία τη θέτουν εκτός νόμου. Και βέβαια οι σημερινοί δεν χρειάστηκαν τανκς για να ξαναβάλουν το κράτος στα πανεπιστήμια.
Δεν είναι ολοφάνερο ότι είμαστε στον γύψο; Χούντες γίνονται και σιγά-σιγά, και με εκλογές και με ελευθερία λόγου. Γίνονται αυτόματα όταν ο καθένας και η καθεμιά από μας που ματώνουμε κάθε μέρα για να τα φέρουμε βόλτα αποδεχόμαστε ότι δεν θα έχουμε λόγο στην πολιτική. Ότι δεν είναι για μας οι αποφάσεις. Όταν “κοιτάμε τη δουλειά μας” εννοώντας ότι πάει, τέλειωσε, έτσι θα ζήσουμε και μη χειρότερα. Γιατί θα είναι πάντα χειρότερα.
Κάθε καθεστώς θέλει να γίνει χούντα. Και γίνεται όσο το αφήνουμε. Αναλογικά, η χούντα των συνταγματαρχών σεβάστηκε περισσότερο το 8ωρο από τη Νέα Δημοκρατία. Κι αυτό, όχι γιατί αγαπούσε περισσότερο τους εργάτες. Αλλά γιατί τους φοβόταν περισσότερο. Και το Πολυτεχνείο του ‘73 απέδειξε πως καλά έκανε και φοβόταν.
Αυτό εννοούμε όταν λέμε για την ανάγκη νέου Πολυτεχνείου. Ενός πολυτεχνείου για τη σημερινή χούντα. Για τη δικτατορική επιβολή μιας πραγματικότητας φτωχοποίησης, ασφυκτικού κρατικού ελέγχου σε κάθε πτυχή της ζωής, απώλειας κάθε κοινωνικού δικαιώματος και, αργά ή γρήγορα, πολέμου. Χρειαζόμαστε ένα μόνο πράγμα. Αυτοί που μένουν σπίτι τους, να βγουν από αυτό. Να ματώσουν χρόνο και κόπο για να σχεδιάσουν, να παλέψουν και να οργανωθούν. Και να φτάσουν στο σημείο να δημιουργήσουν μεγάλα γεγονότα, ορόσημα όπως το Πολυτεχνείο του 73, ικανά να σπάσουν τον πολιτικό τσαμπουκά της εξουσίας.
Το κάλεσμά μας είναι ακριβώς αυτό. Να προετοιμάσουμε τα πολυτεχνεία του σήμερα. Έχοντας μάθει από τα λάθη του προηγούμενου Πολυτεχνείου. Για το τι πρέπει να κάνουμε και τι όχι. Έτσι ώστε το “ψωμί-παιδεία-ελευθερία” να έρθει και να μείνει. Και να είναι “για”, “με” και “από” όλους και όλες μας. Και να είναι αδύνατο να γίνει χούντα μετά».
ΥΓ. Τα παιδιά του Ρουβίκωνα δεν άφησαν αναπάντητη την κατάπτυστη τροπολογία που καταργεί τις συγκεντρώσεις και τις διαμαρτυρίες στο Σύνταγμα, αναρτώντας πανό μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Πρόσθεσαν, βέβαια, άλλη μια ποινή στην αγωνιστική τους συλλογή. Δεν θα έπρεπε σύσσωμη η Αριστερά να στηρίζει με όλους τους τρόπους, με αποφασιστικότητα και διάρκεια, τις δράσεις του Ρουβίκωνα και να είναι δίπλα του στη δικαστική φίμωση που τού επιφυλάσσει το κράτος; Θυμάμαι, παλιότερα, στελέχη και βουλευτές της Αριστεράς να πηγαίνουν στα δικαστήρια ως μάρτυρες υπεράσπισης μελών του αντιεξουσιαστικού χώρου. Τώρα;
Πάνος Δημητρούδης
