«Το MAGA πέθανε», «η εποχή του Τραμπ βρίσκεται στο τέλος της», «όλα αλλάζουν στην Αμερική». Αυτές ήταν μόνο κάποιες από τις διαπιστώσεις που διατυπώθηκαν μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ περιγράφοντας το τέλος μιας συγκεκριμένης δεξιάς στροφής αλλά μαζί και μια αλλαγή που έρχεται, λίγο πολύ υπονοώντας και τα πιο αριστερά χαρακτηριστικά που αυτή φέρνει. Και ενώ όλες αυτές οι διαπιστώσεις μοιάζουν σωστές και ενώ όντως είναι μια από τις πρώτες φορές (σε αυτή τη ζωή) που οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν ένα μαζικό προοδευτικό περιεχόμενο ικανό να κάνει πολλούς αριστερούς να αισιοδοξούν, ταυτόχρονα οι αλλαγές στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού κόμματος δίνει πολλούς λόγους ανησυχίας.
Ένα από τα στοιχεία που δεν ακούστηκαν σε σχέση με τις ενδιάμεσες εκλογές είναι το γεγονός πως σημαντικό ρόλο στην νίκη των Δημοκρατικών έπαιξε ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ. Και εδώ δεν εννοώ τις αλλοπρόσαλλες πολιτικές και δηλώσεις, τους άθλιους πολέμους, ούτε καν τη γιγαντωμένη διαφθορά του. Εννοώ κυρίως τον τρόπο που επέβαλε τις υποψηφιότητες σε κάθε πολιτεία. Ενώ οι δημοκρατικοί επέλεξαν πολύ προσεκτικά μια σειρά από διαφορετικούς υποψηφίους με κύριο κριτήριο το πως μπορούσαν να λειτουργήσουν σε κάθε συγκεκριμένη πολιτεία, ο Τραμπ κινήθηκε στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Επέλεξε και επέβαλε υποψηφίους που ήταν πιστοί σε αυτόν αγνοώντας άλλες υποδείξεις με βασική του μέριμνα να τιμωρήσει πολιτικούς (εντός του κόμματος) που του εναντιώθηκαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Τέξας όπου αντί για τον μετριοπαθή (με αμερικανικούς όρους) νυν κυβερνήτη Τζον Κόρνιν επέλεξε τον γνωστό για τη διαφθορά, τη σκληρότητα και τις εξωσυζυγικές του σχέσεις Κεν Πάξτον. Στόχος του Τραμπ ήταν ουσιαστικά να κρατήσει (και να διαμορφώσει περαιτέρω) το κόμμα του. Η βάση του MAGA και οι εκπρόσωποί της μοιάζουν όλο και πιο αποσπασμένοι από το σώμα του ρεπουμπλικανικού κόμματος.
Χαρακτηριστικό ήταν επίσης το γεγονός πως ενώ πολλοί πίστεψαν (έστω δειλά) πως ο πορτοκαλί πρόεδρος θα μαζευτεί μετά την εκλογική συντριβή του, αυτός τοποθέτησε την επομένη των εκλογών ως προσωπάρχη του Λευκού Οίκου τον Στίβεν Μίλερ, ό,τι πιο ακροδεξιό και πολιτικά γελοίο και επικίνδυνο του προσέφερε το –έτσι και αλλιώς γελοίο–πολιτικό προσωπικό του.
Με λίγα λόγια αυτό που βλέπουμε είναι η κυριαρχία της ακροδεξιάς πτέρυγας των Ρεπουμπλικάνων, η πολιτική τους αυτονόμηση από το κύριο σώμα και μαζί η αναζήτηση του πολιτικού της μέλλοντος. Αυτό που δεν είναι άμεσα ορατό είναι η ριζοσπαστικοποίηση ενός μεγάλου κομματιού της βάση και των μικρών και μεσαίων στελεχών του. Οι θέσεις αυτές ενσαρκώνονται από τον 28χρονο Νικ Φουέντες, το νέο αστέρι της αμερικανικής ακροδεξιάς. Για τον Φουέντες και τους οπαδούς του (γνωστούς και ως Groypers) η πολιτική του MAGA είναι στη σωστή κατεύθυνση αλλά ουσιαστικά είναι πολύ χλιαρή. Οι θέσεις του Φουέντες ταυτίζονται με τον λευκό εθνικισμό, τον χριστιανικό εθνικισμό και τον ακραίο αυταρχισμό. Προωθούν την ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αναδιαμορφωθούν σε ένα αυστηρά χριστιανικό κράτος, έχουν αντισημιτικές θέσεις και αρνούνται το ολοκαύτωμα, υιοθετούν το πολιτικό δόγμα της ανδρικής κυριαρχίας (ο ίδιος πιστεύει πως οι γυναίκες δεν πρέπει να ψηφίζουν) και άλλα πολλά. Και ενώ η περιγραφή των θέσεων και μόνο δίνει την εντύπωση πως μιλάμε για ένα περιθωριακό φαινόμενο στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου έτσι. Εκτιμήσεις σχολιαστών του ρεπουμπλικανικού κόμματος υποστηρίζουν ότι περίπου το 30% έως 40% των συντηρητικών στελεχών της Gen Z στην Ουάσιγκτον είναι ακόλουθοι ή συμπαθούντες του δικτύου «Groyper». Φυσικά, ο Φούνετες είναι μόνο ένα αστέρι στον αστερισμό της μισαλλοδοξίας, της πολιτικής καφρίλας και του κινδύνου που αποτελεί η αμερικανική ακροδεξιά. Είναι όμως ίσως το πιο χαρακτηριστικό.
Πρέπει να αποδεχτούμε πως η άνοδος της ακροδεξιάς, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική, δεν είναι ούτε ευκαιριακή, ούτε σταματάει εύκολα. Το θέμα είναι πως μπορεί να αναστραφεί. Αν η αριστερά δεν οργανωθεί, αν δεν δώσει ουσιαστικές λύσεις πέρα από τα όρια που της επιβάλλει η πολιτική συναίνεση με τα αμφίβολα κέντρα δεν έχει ούτε λόγο ύπαρξης, ούτε πρόκειται να παράγει αποτελέσματα. Και ταυτόχρονα η αποτυχία της θα είναι η κατάλυση του τελευταίου οχυρού που έχουμε απέναντι στην κυριαρχία μιας διεθνούς ακροδεξιάς.
FOTO: RAJEET GUPTAR/FLICKR
