Τα περισσότερα μηνύματα συμπαράστασης προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ μετά την πρόσφατη παρ’ ολίγο απόπειρα εναντίον του, περιείχαν και τη συνήθη αναφορά/καταδίκη της βίας «απ’ όπου κι αν προέρχεται». Η ρουτίνα των γραφείων Tύπου, θα πείτε. Ναι, είναι εξαιρετικά πληκτική δουλειά, αλλά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος που εμφανίζεται η ίδια η προσωποποίηση της βίας ότι έχει ανάγκη προστασίας από την απειλή που συνιστά η διάχυσή της σε όλον τον κόσμο με κύριο υπεύθυνο τον ίδιο προσωπικά. Στην πραγματικότητα, είναι μια απόπειρα δικαιολόγησης της βίας με πρόσχημα τη φαινομενική καταδίκη της.
Διότι παρουσιάζεται με αυτό το σχήμα λόγου σαν λογική και δικαιολογημένη η αυστηρή, απόλυτη καταδίκη της βίας που απειλεί τον πρόεδρο μιας πανίσχυρης παγκόσμιας δύναμης, τη στιγμή που τα μέτρα προστασίας του είναι δρακόντεια. Υποδεικνύεται ως απροστάτευτος εκείνος που κρατάει τα κλειδιά τόσο της άσκησης της βίας όσο και της προστασίας από αυτήν. Στο πρόσωπό του υποδεικνύεται ως δικαιολογημένη η προστασία της ίδιας της υπερδύναμης.
Ο ορισμός της αυθαιρεσίας
Βρισκόμαστε, δηλαδή, μπροστά σε ένα αναποδογύρισμα όχι μόνο της λογικής, αλλά και της ίδιας της πραγματικότητας. Διότι ανείπωτη πραγματικά είναι η βία που ασκείται πάνω μας από αυτούς που διατείνονται ότι κοπιάζουν για να την εξαλείψουν από τον κόσμο. Στη συνείδησή τους, η ιερότητα του σκοπού που επιδιώκουν τους επιτρέπει κάθε είδους αυθαιρεσία, τον αποκλεισμό κάθε υποψίας λογοδοσίας, απόδοσης λογαριασμού για τις επιλογές και τις αποφάσεις τους.
Πώς το είπε ο ίδιος ο Τραμπ; Το μοναδικό όριο που αναγνωρίζει, είναι η συνείδησή του. Δίνοντας έτσι άθελά του τον ορισμό της πιο βαριάς μορφής βίας, της αυθαιρεσίας. Είναι πιο σκληρή, πιο θανατηφόρα από την υλική, την αιματηρή μορφή βίας. Δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο άμυνας, αντίστασης, ελπίδας ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί. Από αυτόν που την υφίσταται βιώνεται με τη σφοδρότητα της σωματικής βίας, με την παραδοχή της ανημπόριας του.
Ο ίδιος ο Τραμπ έτσι ακριβώς πολιτεύτηκε από την πρώτη στιγμή που μπήκε στον Λευκό Οίκο. Επέβαλε αυθαίρετους δασμούς σε όσους δεν δέχονταν τις αυθαίρετες απαιτήσεις του. Πρόβαλε τις αυθαίρετες απαιτήσεις κυριαρχίας επί της Γροιλανδίας, της ΕΕ, ακόμα και επί του Καναδά. Ακόμα και ένα ευχής έργο, την ειρήνη στην Ουκρανία, την επαγγέλθηκε με τους δικούς του αυθαίρετους όρους. Αυθαίρετα πρόβαλε και τα σχέδιά του στη Γάζα και γενικότερα στη Μέση Ανατολή. Αυθαίρετα επιτέθηκε στο Ιράν, χωρίς να χρειαστεί οποιοδήποτε πρόσχημα ή ίχνος δικαίου.
Ο μόνος που του παραβγαίνει στην έφεση προς αυθαιρεσία είναι ο Νετανιάχου. Έχει το δικαίωμα να κατέχει πυρηνικά όπλα, να μπαίνει και να βγαίνει στις γειτονικές χώρες όποτε θέλει, να μένει όσο θέλει, να σκοτώνει όσους και όποιους θέλει, να μη δίνει λογαριασμό πουθενά.
Αυθαιρετώ άρα υπάρχω
Η συμπεριφορά τους τείνει να γίνει παγκόσμιος συρμός. Δημιουργούν σχολή. Μιμητές υπάρχουν και στην ημεδαπή. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν είναι πια ένα μέσο για τη νόμιμη στήριξη της κυβέρνησης και των αναγκών της νομοθετικής εργασίας. Είναι το αριθμητικό στήριγμα της αυθαιρεσίας. Πώς το είπε ο Γεωργιάδης; Ό,τι και να προσάψει κάποιος στην κυβέρνηση, για να αποκτήσει υπόσταση πρέπει να περάσει από την έγκριση ή απόρριψη της πλειοψηφίας. Αλλιώς δεν υπάρχει. Αν, μάλιστα, πλανάται ο φόβος ότι δεν θα είναι συμπαγής, υπάρχει και η αυθαιρεσία της μαζικής επιστολικής ψήφου εντός κλειστού και αγνώστου περιεχομένου φακέλου. Δεν υπάρχουν νόμοι, συντάγματα, μόνο η αυθαίρετη βούληση του επιτελείου. Ο ορισμός της «εκλογικής “δημοκρατίας”».
Η ασθένεια είναι μεταδοτική, σαν πανούκλα. Δεν μπορεί να παραμείνει μόνο χαρακτηριστικό της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας. Προσβάλλει και όργανα της δικαστικής. Σε συνεργασία με τις άλλες δύο θάβουν το σκάνδαλο των υποκλοπών στο αρχείο κι ας τους έστειλε ο πρωτοδίκης ένα τόμο νέα στοιχεία. Σκεπάζουν ό,τι έμεινε ακάλυπτο από το μπάζωμα στα Τέμπη. Την ώρα που στην εξεταστική κουκουλώνουν το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και στο Μαξίμου απαξιώνουν την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Φυλακίζουν χωρίς δίκη για ενάμιση χρόνο έναν αθώο. Δεν κοπιάζουν για να δικαιολογηθούν, να δώσουν εξηγήσεις, να αιτιολογήσουν τις επιλογές τους. Ας βοούν οι νομικοί επιστήμονες, τα πολιτικά κόμματα, οι δικηγορικοί σύλλογοι. Δεν ιδρώνει το αφτί τους. Δεν χρειάζονται δικαιολογία. Αρκεί η αυθαιρεσία.
Η κανονικοποίηση της αυθαιρεσίας
Έτσι γινόταν πάντα, θα πουν οι θυμόσοφοι. Όχι, εδώ μιλάμε για τον κανόνα, για την ισοπέδωση, τη θεωρητικοποίηση. Η μόνη αιτιολόγηση είναι το «έτσι θέλω» και κόψτε το λαιμό σας. Μόνο ένας που δεν έχει τρόπο, δεν έχει βύσμα, δεν έχει χρήμα, δεν έχει κονέ, ένας κανονικός άνθρωπος δηλαδή, μπορεί να νιώσει πόσο αποπνικτικό, ασφυκτικά βίαιο είναι αυτό το συναίσθημα μπροστά στην κανονικοποίηση της αυθαιρεσίας, στη διαγραφή της υποχρέωσης για λογοδοσία. Στη συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει τρόπος, δεν υπάρχει λογική διέξοδος, νόμιμο μέσο, νόμιμη οδός. Κι αν μπορεί κάπου να ανακαλυφθεί μια ρωγμή, χρειάζεται να ανακαλέσεις τα ίχνη υπομονής, επιμονής, αντοχής – αν και όσα έχουν περισσέψει – να μαζέψεις όσες δυνάμεις σου έχουν απομείνει, για να μπορέσεις έστω να αντισταθείς, να μην παραδοθείς. Δεν υπάρχει χειρότερη μορφή βίας από την αυθαιρεσία της εξουσίας. Δεν έχει επινοηθεί για να τσακίζει το σώμα, αλλά τις ηθικές και πνευματικές αντιστάσεις. Η αντίσταση σ’ αυτή τη μορφή της βίας δεν είναι μόνο συνταγματικό δικαίωμα και υποχρέωση, είναι ηθική ανάγκη.
Φωτο: Hello Cdd20 / Pixabay
