Η Αριστερά, η άμυνα της χώρας και η υπεράσπιση της κοινωνίας
Υπάρχει μια ιστορικά διαμορφωμένη επιφύλαξη, έως αντιπαλότητα, της Αριστεράς απέναντι στον στρατό και στα συναφή εν γένει. Πρόκειται για μια αντίληψη η οποία πατάει σε πραγματικές βάσεις, αν αναλογιστούμε τον ρόλο που έχει παίξει ο στρατός ως όχημα της πιο επιθετικής εκδοχής του ελληνικού εθνικισμού αλλά και ως εργαλείο αντιμετώπισης του «εσωτερικού εχθρού». Από τον εμφύλιο μέχρι τη Χούντα και την τραγωδία της Κύπρου οι ένοπλες δυνάμεις υπήρξαν αρνητικός πρωταγωνιστής στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας. Υπάρχουν αγωνιστές της Αριστεράς, πολιτικά ενεργοί ακόμα, που έζησαν κυριολεκτικά στο πετσί τους τον ελληνικό στρατό την περίοδο της Χούντας.
Παράλληλα με την ιστορικά εδραιωμένη αντίθεση στον στρατό, ή εξαιτίας της, κυριαρχεί σε μέρος της Αριστεράς ένα χίπικος πατσιφισμός, διαθλασμένη αντανάκλαση του κινήματος ειρήνης της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου. Μαζί με μια νιου έιτζ ατομικιστική αντίληψη οδήγησε κόμματα της Αριστεράς να τάσσονται υπέρ του αμιγώς επαγγελματικού στρατού και της κατάργησης της στρατιωτικής θητείας, υπέρ δηλαδή ενός στρατού πραιτωριανών και ενός απολύτως ανεκπαίδευτου λαού.
Τη στάση αυτή εξυπηρετούσε και η «ιερά αναλογία» 7 προς 10 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας υπό την αμερικανική εγγύηση της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ.
Γεωπολιτικοί πυλώνες καταρρέουν
Έκτοτε άλλαξαν πολλά. Μπορεί να πει κανείς ότι λίγα πράγματα έμειναν ίδια:
Πρώτον, η Αριστερά έγινε κυβέρνηση και σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της θητείας της, στην προσφυγική κρίση του 2015-16 αξιοποίησε τις ένοπλες δυνάμεις πολύ αποτελεσματικά, ως τον πιο οργανωμένο κλάδο του κρατικού μηχανισμού.
Δεύτερον, από το πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν το 2016 μέχρι σήμερα, η Τουρκία έχει αποκτήσει τα χαρακτηριστικά μιας τοπικής υπερδύναμης που κάνει προβολή ισχύος στις γειτονικές της χώρες, μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας.
Τρίτον και σημαντικότερο, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, οι δύο γεωπολιτικοί πυλώνες της Ελλάδας, βρίσκονται σε κατάσταση εσωτερικής κατάρρευσης.
Δημιουργούνται κίνδυνοι και ανοίγονται ταυτόχρονα προοπτικές που ήταν εκτός σοβαρής συζητήσεως μέχρι σήμερα. Η ΕΕ για δεύτερη φορά μετά την πανδημία αποφάσισε να εκδώσει κοινό χρέος -ευρωομόλογα για την άμυνα- και οι συντηρητικές ευρωπαϊκές ελίτ μιλούν ανοικτά για επανεξοπλισμό της Ευρώπης εις βάρος του κοινωνικού κράτους. Ταυτόχρονα επιτρέπει τον μη υπολογισμό των εξοπλιστικών δαπανών στο έλλειμμα, αλλά φυσικά στο χρέος.
Το ΝΑΤΟ, ύστερα από τις απειλές Τραμπ κατά της ακεραιότητας δύο μελών του, του Καναδά και της Δανίας και την απευθείας ανάμειξη του Μασκ στα εσωτερικά Γερμανίας και Ηνωμένου Βασιλείου, πρακτικά δεν υφίσταται.
Το δόγμα του «δεδομένου και προβλέψιμου συμμάχου»
Βρισκόμαστε σε στρατηγικό κενό και γεωπολιτική ανασφάλεια. Το δόγμα του «δεδομένου και προβλέψιμου συμμάχου» που ακολούθησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, είχε δυσμενή αποτελέσματα για τη χώρα. Επέφερε μεταξύ άλλων
πλήρη διάλυση σχέσεων με Ρωσία εντασσόμενη ως το λαιμό στο «κόμμα του πολέμου». Διευκόλυνε τους σχεδιασμούς του Ερντογάν, που μέρος τους βλέπουμε σήμερα στη Συρία. Η φιλοϊσραηλινή πολιτική του παρά τη γενοκτονία, βάζει την Ελλάδα στο κάδρο του Μεσανατολικού. Έχει γίνει σαφές ότι ο Μητσοτάκης όσο «καλό παιδί» και να ήταν, δεν έχει πλέον συνομιλητές σε καμία πλευρά του Ατλαντικού.
Ενδεχομένως η Ελλάδα να χρειαστεί να διαλέξει μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ. Δύο φορές στην ιστορία της, σε δύο παγκόσμιους πολέμους, παρά τη σχέση της με την ηπειρωτική Ευρώπη, τάχθηκε τελικά στο πλευρό της εκάστοτε θαλασσοκράτειρας, αρχικά της Μ. Βρετανίας, εν συνεχεία των ΗΠΑ. Και στις δυο περιπτώσεις, υπήρξε διχασμός. Κανείς δεν ξέρει πώς θα διαμορφωθούν τα στρατόπεδα.
Αριστερά, θέσεις και ψευδαισθήσεις
Η Αριστερά είναι υπέρ της ειρήνης. Δεν αντιλαμβάνεται την πολεμική αναταραχή ως ευκαιρία, αλλά ως κίνδυνο για τη χώρα και το μέλλον των παιδιών μας. Την ίδια ώρα δεν μπορεί να έχει την ψευδαίσθηση ότι η Ελλάδα θα μείνει εκτός των ανακατατάξεων. Και είναι σαφές ότι το ζήτημα των εξοπλισμών, της άμυνας, του στρατού θα είναι μια πολύ κεντρική συζήτηση, αν μη τι άλλο λόγω κόστους
Φαίνεται ότι πηγαίνουμε πανευρωπαϊκά σε εκθετική αύξηση των αμυντικών δαπανών. Οι αμυντικές δαπάνες όμως δεν μπορούν να αυξηθούν εις βάρος των συντάξεων, της παιδείας και της υγείας.
Η Αριστερά πάντα έλεγε ότι οι εξοπλισμοί πρέπει να εξυπηρετούν τις πραγματικές αμυντικές ανάγκες της χώρας και όχι τυχοδιωκτικούς σχεδιασμούς άλλων η κατά φαντασίαν στρατηγικές συμμαχίες και «προκεχωρημενά φυλάκια».
Η Ελλάδα δαπανά το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες για εξοπλισμούς. Στη χώρα του Άκη και του Γιάννου μάλιστα η κυβέρνηση έχει το θράσος να εγκαλεί επί μειοδοσία κόμματα που δεν υπερψηφίζουν της αμυντικές δαπάνες, για να θυμηθούμε την περίπτωση της Νέας Αριστεράς. Παλαιότερα, ο ενιαίος τότε ΣΥΡΙΖΑ είχε ψηφίσει τις αμυντικές δαπάνες -τις προσωπικές επιλογές του Μητσοτάκη, ούτε καν των επιτελείων- με το γελοίο επιχείρημα «για να μην έχουν να λένε». Αν όμως η Ελλάδα συνεχίσει να αγοράζει ανεξέλεγκτα και όχι να παράγει με βάση τις ανάγκες της και να κερδίζει σε πόρους και σε τεχνολογία, απλώς θα φαλιρίσει.
Ο ρόλος της Αριστεράς
Η Αριστερά πρέπει να βγει μπροστά. Η Δεξιά είναι και πάλι αντιμέτωπη με τα αδιέξοδα της πολιτικής της και θα οδηγήσει τη χώρα σε καταστροφή γενική και μεσοπρόθεσμη. Δεν είναι καν σε θέση να εγγυηθεί ότι μπορούν να επικοινωνούν σιδηροδρομικά οι δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας. Έχει διαλύσει τα πάντα και η χώρα δεν είναι ούτε κατά διάνοια έτοιμη να ανταπεξέλθει σε δύσκολες καταστάσεις.
Η Αριστερά, από την άλλη, είναι από τη φύση της υπέρ του οργανωμένου στρατηγικού σχεδιασμού σε εθνική κλίμακα και όχι θιασώτης της απορρύθμισης -πάμε κι όπου βγει- και της πώλησης βασικών πόρων της χώρας σε ξένους ιδιώτες. Η προηγούμενη σύντομη παγκόσμια κρίση, η πανδημία, έδειξε την αναγκαιότητα του δημοσίου συστήματος όταν αγριεύουν τα πράγματα. Το μήνυμα που πήρε η κυβέρνηση ΝΔ ήταν το αντίθετο, να διαλύσει τα πάντα, τη χειρότερη στιγμή.
Η Αριστερά λοιπόν είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να οργανώσει την άμυνα της κοινωνίας και της χώρας για τα δύσκολα και αβέβαια χρόνια που έχουμε μπροστά μας.
Δεν θα της ανατεθεί ο ρόλος, πολλώ μάλλον αν δεν τον διεκδικήσει. Και για να μπορεί να το κάνει αυτό, θα πρέπει να επεξεργαστεί ένα πολιτικό σχέδιο που να κουμπώνει στο σήμερα. Κανένας χώρος δεν έχει. Ας αποκτήσει η Αριστερά.
