Αθώους έκρινε το δικαστήριο τον διευθυντή της «Εφημερίδας των Συντακτών», Νίκο Βουλέλη και τον δημοσιογράφο Δημήτρη Ψαρρά για την κατηγορία της παραβίασης προσωπικών δεδομένων και εξύβρισης του Ηλία Κασιδιάρη, μετά από μήνυση που είχε καταθέσει ο τελευταίος.
Με στόχο να κηρυχθεί σιωπητήριο
«Στόχος αυτών των μηνύσεων της Χρυσής Αυγής είναι να κηρυχθεί σιωπητήριο στον Τύπο για ό,τι αφορά τη δράση και την κριτική αυτής της εγκληματικής οργάνωσης. Το δικαστήριο επιβεβαίωσε τις πάγιες αρχές που προκύπτουν από το συνταγματικό δίκαιο για την προστασία της ελευθεροτυπίας, αλλά και για το δικαίωμα των πολιτών στην ενημέρωση. Ο Ηλίας Κασιδιάρης είναι ένα δημόσιο πρόσωπο που επιθυμεί να βρίσκεται στη δημοσιότητα ως πολιτικός και για αυτό το λόγο είναι λογικό ότι θα υπόκειται σε δημοσιογραφικό έλεγχο και κριτική» τονίζει στην «Εποχή» η δικηγόρος υπεράσπισης, Κλειώ Παπαπαντολέων. Μελανό σημείο της δίκης αποτελεί η σύμπνοια του Εισαγγελέα με την άποψη του Ηλία Κασιδιάρη που οδήγησε στην πρότασή του για καταδίκη της εφημερίδας, «αγνοώντας τη νομολογία των τελευταίων σαράντα χρόνων σχετικά με την ανοχή των δημοσίων προσώπων στην κριτική».
Η μήνυση είχε ως αφορμή ένα βίντεο που περιέγραφε σε άρθρο του ο δημοσιογράφος Δ. Ψαρράς, όπου ο Η. Κασιδιάρης μαζί με τα αδέλφια του, επίσης μέλη της Χρυσής Αυγής και διοργανωτές των γνωστών γυμνασίων της οργάνωσης, αναπαριστούν σκηνή από την ταινία «Χόμπι μου ο βιασμός». Στην εν λόγω σκηνή ο Κασιδιάρης παίζει τον αστυνομικό όπου με βασανιστήρια αποσπά την ομολογία ενός κρατούμενου. «Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω για αυτό το βίντεο ήταν, γιατί αναδεικνύει τη λογική που επικρατεί στην Χρυσή Αυγή για τα γυμνάσια και τους βασανισμούς κάτι που μαθαίνεται στα μέλη μέσω αυτών των θεαμάτων που στήνουν πολύ συχνά και αποτελούν πρόβα για μετέπειτα πολιτικές πράξεις. Άλλωστε, θυμόμαστε όλοι όταν όντως αντιποιήθηκαν την αρχή, ζητώντας να ελέγξουν τις άδειες των μικροπωλητών», εξηγεί ο Δημήτρης Ψαρράς.
Βασικό στοιχείο για τη στοχοποίηση του συγκεκριμένου δημοσιογράφου από την οργάνωση μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι για τη δικαστική υπόθεση της Χρυσής Αυγής έχει καταθέσει πλείστα στοιχεία στις ανακρίτριες για τη δράση της, και μία ενδεχόμενη καταδίκη του θα κατάφερνε να έπληττε την αξιοπιστία του για τα ευρήματά του κατά της οργάνωσης.
Καθυστέρηση της δίκης της Χρυσής Αυγής
Το ανακριτικό σκέλος της υπόθεσης για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης έχει ολοκληρωθεί από το καλοκαίρι, παρόλα αυτά ακόμα δεν έχει οριστεί ημερομηνία για τη διεξαγωγή της δίκης, με κίνδυνο να παρέλθει σε λίγο το 18μηνο της προφυλάκισης και οι κατηγορούμενοι να αφεθούν ελεύθεροι. «Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε πολύ άσχημο μήνυμα γιατί θα καλλιεργούσε την εικόνα πως πρόκειται η υπόθεση να πέσει στα μαλακά» εξηγεί ο Θανάσης Καμπαγιάννης, δικηγόρος και μέλος της πρωτοβουλίας για την πολιτική αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος.
Εν τω μεταξύ, η ανησυχία που επικρατεί για την εξέλιξη της υπόθεσης οξύνεται και από το γεγονός ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα η Χρυσή Αυγή αποτελούσε συμπληρωματική δύναμη του κράτους, έχοντας στενές σχέσεις και δρώντας πολλές φορές από κοινού με τις αστυνομικές δυνάμεις. «Η δίκη και καταδίκη της Χρυσής Αυγής αποτελεί ένα κρίσιμο κόμβο στο αντιφασιστικό κίνημα και πρέπει να υπάρξει η δημόσια κατακραυγή που θα επισπεύσει τις διαδικασίες. Η Χρυσή Αυγή, όμως, ως φαινόμενο, δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί μόνο δικαστικά. Όσο κυριαρχεί ο ρατσιστικός λόγος της κυβέρνησης και η θεσμοποιημένη ξενοφοβία η δυναμική της Χρυσής Αυγής θα ανατροφοδοτείται συνεχώς» συμπληρώνει ο Θανάσης Καμπαγιάννης.
Η ευθύνη του Τύπου
«Λόγω πολιτικής επικαιρότητας, τα δημοσιεύματα σχετικά με τη δράση της Χρυσής Αυγής έχουν μειωθεί, ενώ είναι βασικό να συνεχίσει ο δημοσιογραφικός της έλεγχος. Πιστεύω πως οφείλεται σε αυτήν την αμέλεια και την έλλειψη δημόσιας πίεσης το γεγονός ότι δεν έχει οριστεί από τη Δικαιοσύνη η ημερομηνία της δίκης», εξηγεί ο Δημήτρης Ψαρράς.
Ενώ συμπληρώνει όσον αφορά στη στάση και το χρέος των δημοσιογράφων απέναντι στην Χρυσή Αυγή. «Δυστυχώς, έπρεπε να έχουμε έναν Έλληνα νεκρό για να ασχοληθούμε. Μέχρι τότε τα μεγάλα δημοσιογραφικά συγκροτήματα έβλεπαν σε αυτήν ένα ακραίο, αλλά και θεμιτό life style της κρίσης. Ο ρατσισμός, άλλωστε, δεν γεννήθηκε από την Χρυσή Αυγή, αλλά ενδημεί από το ’90, με πλήθος ρεπορτάζ για παράδειγμα που μιλούσαν για την εγκληματικότητα των μεταναστών. Η Χρυσή Αυγή χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση από τους δημοσιογράφους, γιατί δεν είναι ένα κανονικό κόμμα. Αυτό, όμως, πρέπει να γίνεται με προσοχή και από ανθρώπους με γνώσεις, ούτως ώστε να μην μετατραπούμε κατά λάθος σε οχήματα του προπαγανδιστικού της λόγου».
Τζέλα Αλιπράντη
