Αυτεπίστροφα
ΤΟΥ Κ.Γ. ΡΕΜΠΕΤΑΣΚΕΡΗ
Η πτήση και η πτώση
ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ σχολιογραφία η άνοδος θέλει ταλέντο. Η πτώση χρειάζεται χαρακτήρα.
Ο ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ έχει αποδείξει το πτητικό ταλέντο του στην άνοδο. Τώρα όμως το θέαμα της πτώσης του, οικτρή επιβεβαίωση της έλλειψης χαρακτήρα, είναι θλιβερό.
ΟΧΙ ΕΠΕΙΔΗ άλλαξε ο αρθρογράφος. Αλλά επειδή άλλαξαν τα πράγματα. Τώρα που το είδος και, κυρίως, το ύφος της σχολιογραφίας που τον εκτόξευσε στα ύψη της πολιτικώς εύπεπτης ακροαματικότητας χάνει, είναι εμφανές ότι δεν ξέρει πώς να το χειριστεί.
ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ στον τοίχο και με γονατισμένους τους χορηγούς, με μια γενική κατακραυγή της τάξης του 80%-85% αποτυπωμένη στους δείκτες αναγνωσιμότητας (τα υψηλότερα, λένε, ποσοστά απαξίωσης που εισέπραξε ποτέ αστέρας της ηλεκτρονικής και της έντυπης πολιτικής σχολιογραφίας…), χωρίς διέξοδο και χωρίς διαφυγή, ο φίλος ξέρει ότι έχει πέσει άσχημα.
ΟΠΟΤΕ κάνει στροφή κι αλλάξει το τροπάρι – και γι’ αυτό ακριβώς δεν το αλλάζει.
ΦΑΝΤΑΖΕΤΑΙ ποτέ κανείς ότι προτάσσει τη σταθερότητα πολιτικού ήθους και ύφους που χρειάζεται (δήθεν) ο τόπος ένας άνθρωπος που πέντε ολόκληρα χρόνια υπηρέτησε πιστά τρεις μνημονιακές κυβερνήσεις χλευάζοντας καθημερινά τα θύματα των πολιτικών τους;
ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ λοιπόν, όσο θα υπάρχει ακόμη έντυπο που χρειάζεται τις υπηρεσίες του, να ζήσει με τη βεβαιότητα της ήττας των πολιτικών που υπερασπίστηκε και του αρθρογραφικού ήθους και ύφους που επέλεξε να το κάνει.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟ. Διότι είναι μεγάλη υπόθεση να ξέρεις να χάνεις στο πεδίο της πολιτικής αναμέτρησης – μόνο έτσι διασφαλίζεις την επιβίωσή σου κι ένα κάποιο μέλλον.
Ο ΦΙΛΟΣ προφανώς δεν ξέρει. Κι αντιδρά σαν κακομαθημένο παιδί που του χαλάνε το παιχνίδι του.
ΤΟΥ ΦΤΑΙΕΙ ο Τσίπρας που δεν κάνει εκλογές, ο Λεβέντης που ψήφισε απλή αναλογική, η δημοπράτηση των τηλεσυχνοτήτων, ο Παππάς, το Συμβούλιο της Επικρατείας, τα ρούχα του, το κακό που τον βρήκε, τα επιχειρήματά του – όλα χιλιοπαιγμένα και μπαγιάτικα…
ΒΑΣΙΚΑ του φταίει ότι χάνει. Και δεν έχει την ψυχραιμία, ούτε την αυτογνωσία, ίσως ούτε καν τη συγκρότηση να καταλάβει γιατί.
ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ κλόουν επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια κόλπα – μόνο που τα παιδάκια δεν γελούν πια με τις λεκτικές βαναυσότητες που πουλάει για πολιτικό χιούμορ…
ΚΑΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΣ σε ένα ψεύτικο σύμπαν αυταπάτης βαυκαλίζεται ότι μπορεί να γυρίσει το παιχνίδι, ότι λύση του χρέους δεν θα υπάρξει, ότι πάει πέταξε η ανάπτυξη, ότι η αριστερή παρένθεση πνέει τα λοίσθια… Κολοκύθια τούμπανο! όπως θα έγραφε και ο ίδιος…
ΑΠΛΩΣ, όσο περισσότερο αγκιστρώνεται στις αυταπάτες του, τόσο πιο δύσκολα θα καταπιεί τη διάψευσή τους το βράδυ των εκλογών, φθινόπωρο του 2019…
ΑΦΕΝΟΣ επειδή όλοι οι αυταρχικοί δημοσιολογούντες έχουν την τάση να αντιμετωπίζουν την πτώση (τους) καταφεύγοντας στο ακραίο φραστικό μπούλινγκ. Κλείνοντας έτσι το δρόμο στην επιστροφή τους στα πεδία του σοβαρού δημόσιου διαλόγου κι αυξάνοντας το κόστος της πτώσης τους.
ΑΦΕΤΕΡΟΥ επειδή ο φίλος είχε μια οδό σωτηρίας. Να συνειδητοποιήσει εγκαίρως ότι στην πολιτική σχολιογραφία το είδος του μπορεί να επιβιώσει μόνο ως παρένθεση. Ότι ο (εκ του ασφαλούς) δημόσιος μονόλογος έχει ημερομηνία λήξης. Που συμπίπτει με εκείνη του ολιγοπώλιου στην ενημέρωση που απολάμβαναν μέχρι χθες τα διαπλεκόμενα συμφερόντα τα οποία επιμένει ακόμη να υπηρετεί, αλλά τα οποία, δυστυχώς για τον ίδιο, τώρα τον αποχαιρετούν. Να συνειδητοποιήσει ότι αυτό που εκπροσωπεί ο λόγος του, ως ουσία και ως ύφος, μπορεί να επιβιώσει μόνο ως παρένθεση. Κι αυτή τη μοναδική διέξοδο, της παρένθεσης, προσπαθεί μανιακά να ξορκίσει.
ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. Διότι το τίμημα στο τέλος θα είναι απλώς πιο βαρύ. Θα χάσει πολλά χωρίς να κερδίσει τίποτα.
ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ που μπορεί να ευχηθεί κανείς την επομένη της θλιβερής κατάληξης της παράστασής του είναι η πτώση του να παρασύρει στην ανυποληψία και τους μιμητές του, για το καλό της χώρας και της δημοκρατίας.
ΔΕΝ ΒΑΖΩ το χέρι μου στη φωτιά.
