Όσοι μεγαλώσαμε πολιτικά με την κουλτούρα της κομμουνιστικής ανανέωσης δεν πάψαμε ποτέ να έχουμε, ως πολιτική νοοτροπία, μεγάλη απόσταση από την αυστηρή και απαρέγκλιτη κεντρική γραμμή και την πιστή υλοποίησή της εντός του ΚΚΕ. Όσο και να προσπαθήσαμε να δούμε θετικά τις πολιτικές θέσεις αυτού του κόμματος, να το προσεγγίσουμε ρεαλιστικά και να κατανοήσουμε τον τρόπο λειτουργίας του, το τελικό αποτέλεσμα ήταν αποκαρδιωτικό. Πώς μπορείς να αιτιολογήσεις την έπαρση της εξ αποκαλύψεως αλήθειας, να χωνέψεις την υπερφίαλη και απόλυτη προβολή των απόψεών του, να αποδεχτείς την αφ’ υψηλού και απαξιωτική αντιμετώπιση των συγγενών πολιτικών χώρων;
Όσοι διατηρούμε επαφές με στελέχη του ΠΑΜΕ λόγω συνδικαλιστικής δράσης, εκτός του ότι διαπιστώνουμε την απόλυτη ταύτιση και εξάρτηση του ΠΑΜΕ από το ΚΚΕ, αντιμετωπίζουμε καθημερινά τις συμπεριφορές που περιγράψαμε παραπάνω. Το φαινόμενο αυτό έχει οξυνθεί περισσότερο με την ισχυροποίηση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ στα σωματεία των εκπαιδευτικών και των δημοσίων υπαλλήλων, ενισχύοντας την έπαρση και την αυτάρκειά τους απέναντι στις άλλες αριστερές παρατάξεις.
Προκειμένου να ενισχύσει τις δυνάμεις του, το ΠΑΜΕ χρησιμοποιεί οποιονδήποτε τρόπο, θεμιτό ή αθέμιτο. Σε μια περίοδο που είναι εμφανής η ακραία κομματικοποίηση των σωματείων από τους συνδικαλιστές της ΝΔ, που λειτουργούν απροκάλυπτα ως κυβερνητικά φερέφωνα, η πρόεδρος της Δ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και στέλεχος της ΑΣΕ-ΠΑΜΕ αποσπάται σε γραφείο βουλευτή του ΚΚΕ. Έτσι, αποφεύγοντας την καθημερινή δουλειά στο σχολείο, τις πιέσεις και τις πειθαρχικές διώξεις που δέχονται οι απεργοί εκπαιδευτικοί, έχει όλο τον χρόνο διαθέσιμο για συνδικαλιστική δουλειά που αποβλέπει στην ενίσχυση της επιρροής της παράταξης του ΠΑΜΕ. Κακά τα ψέματα, πρόεδρος σωματείου αποσπασμένος ταυτόχρονα σε βουλευτικό γραφείο, αποτελεί την επιτομή του κομματικού συνδικαλισμού. Η παράταξη Αυτόνομη Ριζοσπαστική Κίνηση – Αγωνιστικές Παρεμβάσεις κράτησε για αρκετούς μήνες χαμηλούς τόνους, στην λογική ότι δεν θα έπρεπε να ανοίξει μια κόντρα ανάμεσα στις δύο μοναδικές αριστερές παρατάξεις που στηρίζουν την απεργία-αποχή από την αξιολόγηση. Η ΑΣΕ-ΠΑΜΕ, βέβαια, δεν εκτίμησε διόλου αυτή τη στάση και συνέχισε, με τη γνωστή τακτική της αδιαφιλονίκητης ηγεμονίας, να λειτουργεί χωρίς την ελάχιστη υποχώρηση στην απροκάλυπτη υλοποίηση του κομματικού συνδικαλισμού.
Θα μου πείτε, αυτά είναι ζητήματα που περιορίζονται στα στενά συνδικαλιστικά όρια των εκπαιδευτικών. Για το ζήτημα, όμως, της Παλαιστίνης που συσπειρώνει τόσο κόσμο, βλέπουμε την ίδια τακτική. Παράδειγμα, το κάλεσμα αγώνα κατά της γενοκτονίας από την πρωτοβουλία March to Gaza, την Κυριακή 15 Ιουνίου, με διαδηλώσεις στο Σύνταγμα και σε πολλές άλλες πόλεις, κωμοπόλεις και νησιά της Ελλάδας αλλά και σε πολλές πόλεις του εξωτερικού. Ακόμα και σ’ αυτή την πανελλαδική και παγκόσμια πρωτοβουλία, το ΠΑΜΕ διαφοροποιήθηκε και κάλεσε στη Θεσσαλονίκη σε διαδήλωση την επόμενη μέρα, τη Δευτέρα 16 Ιουνίου. Συμπέρασμα: ανεξάρτητα αν το ζήτημα είναι συνδικαλιστικό ή ευρύτερο, κοινωνικό ή πολιτικό, τοπικό ή παγκόσμιο, το ΚΚΕ ή θα ελέγξει την διοργάνωση της κινητοποίησης καλώντας μόνο του κι ας ακολουθήσουν οι υπόλοιποι ή δεν θα συμμετάσχει. Κι όπως έκανε στη δική του διαδήλωση της 16ης Ιουνίου, θα περιχαρακώσει τον χώρο του και θα περιφρουρήσει τα μέλη και τις επιρροές του από την συνεύρεση με άλλους αριστερούς χώρους. Γιατί οι όποιες επαφές με συγγενείς συλλογικότητες είναι επικίνδυνες, μπορεί να κλονίσουν τις απόλυτες βεβαιότητες και αμφισβητήσουν την πρωτοκαθεδρία και την μοναδική αλήθεια του Κόμματος.
Σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης της Αριστεράς όπου οι διαψεύσεις διαδέχονται η μία την άλλη, πολύς κόσμος που έχει μείνει πολιτικά άστεγος ψάχνει να βρει που την κεφαλή κλίναι. Η πλήρης απαξίωση των αριστερών χώρων στο συνδικαλιστικό, τοπικό ή ευρύτερα πολιτικό πεδίο, δίνει στο ΚΚΕ μια ελκτική δύναμη λόγω των σταθερών και απαρέγκλιτων θέσεων του. Επίσης, σε κάποιους επαρχιακούς δήμους δεν υπήρξε άλλη αριστερή παράταξη, πλην της Λαϊκής Συσπείρωσης στις δημοτικές εκλογές, οπότε η στήριξη της παράταξης του ΚΚΕ ήταν σχεδόν μονόδρομος. Βέβαια, αυτή η αύξηση των δυνάμεων του ΚΚΕ, στις φοιτητικές εκλογές, στα εκπαιδευτικά σωματεία και ευρύτερα στον δημόσιο τομέα, είναι συνήθως περιστασιακή και δεν αποτυπώνεται στην εκλογική δύναμη του κόμματος που παραμένει στάσιμη. «Ψηφίζω ΚΚΕ για να κοιμάμαι ήσυχος», λέει ένας φίλος. Μια κομματική επιλογή, λοιπόν, που λειτουργεί ως υπνωτικό, που αναστέλλει την κριτική σκέψη και την αμφισβήτηση και παγιώνει την προσήλωση και την πίστη στις άνωθεν εκπορευόμενες πολιτικές θέσεις και επιλογές. Σ’ αυτό το σημείο έσχατης απόγνωσης έχουμε φτάσει στην Αριστερά, να θεωρούμε μια τέτοια πολιτική επιλογή ελκυστική;
ΥΓ. Στην αντιπολεμική συγκέντρωση της 24ης Ιουνίου, έγινε το «λάθος» να καλέσουν όλοι στο άγαλμα του Βενιζέλου. Σύντομα διόρθωσαν το «λάθος» τους και διασπάστηκαν σε χωριστές πορείες. Την έκπληξη έκανε το μπλοκ της Νέας Αριστεράς που ακολούθησε την πορεία του ΠΑΜΕ. Λέτε, ενώ όλοι περιμένουν τη συγχώνευση με το κυοφορούμενο κόμμα Τσίπρα, η Νέα Αριστερά να συνεργαστεί με το ΚΚΕ;
Πάνος Δημητρούδης
