Η πολιτική “ελίτ” στη Γερμανία, αλλά και στην υπόλοιπη ΕΕ, αρνείται να δει τα αίτια του ισλαμοφασισμού εντός και εκτός Ευρώπης και προτιμά να απαντήσει με αστυνομικά σενάρια και μέτρα.
Του Δημήτρη Σμυρναίου
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς εραστής των συνωμοσιολογιών, ούτε και να διαθέτει πτυχία …μαθηματικών, για να διαβάσει την πολιτική εξίσωση που σχημάτισε το Ισλαμικό Κράτος με τις τρομοκρατικές του επιθέσεις στο Παρίσι. Το ζήτημα της «ασφάλειας» επιτρέπει στην πιο σκληρή Δεξιά (και δεν εννοούμε με αυτό απαραίτητα τη ναζιστική ακροδεξιά), να επαναφέρει στο τραπέζι ζητήματα που είχε κατά καιρούς δειλά προσπαθήσει να προβάλει, συναντώντας, όμως, συχνά κοινωνικές αντιδράσεις.
Ο περιορισμός της ιδιωτικής ζωής, αλλά και των προσωπικών ελευθεριών ή η μερική κατάργηση της ελεύθερης διακίνησης στην Ευρώπη γίνονται πάλι «αναγκαίο κακό» στα στόματα πολλών πολιτικών. Όποιος τολμήσει να τους κατηγορήσει για τρομο-υστερία, απλά στοχοποιείται ως βέβηλος της μνήμης των αθώων θυμάτων στη γαλλική πρωτεύουσα. Ελάχιστοι είναι αυτοί που προειδοποιούν για τον κίνδυνο «αυτοκατάργησης της δημοκρατίας», όπως ο καθηγητής Τόμας Κένιγκ στην Die Zeit, που ζητούσε τα όποια περιοριστικά μέτρα να έχουν προσωρινό χαρακτήρα και να μην παγιωθούν. Ήδη, οι χλιαρές αντιδράσεις στην ανακοίνωση των γαλλικών αρχών ότι θα απαγορεύσουν τις διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας συνόδου για την κλιματική αλλαγή από τις 30 Νοεμβρίου ως τις 11 Δεκεμβρίου, δίνουν μια πρώτη γεύση για το προς τα πού βαδίζουμε και πόσο δύσκολο θα είναι να αντισταθεί κανείς σε αυτό το τσουνάμι του νεοσυντηρητισμού.
Έτοιμοι για περιορισμούς
Ακόμα και οι Γερμανοί, που πριν μερικά χρόνια δήλωναν αποφασισμένοι να προσφύγουν μαζικά στα δικαστήρια, για να αρνηθούν στην Google το δικαίωμα να φωτογραφίζει τη γειτονιά τους, μοιάζουν τώρα έτοιμοι να αποδεχτούν περιορισμούς και παρακολουθήσεις. Η διάθεση αυτή εντείνεται μετά και τη «μυστηριώδη», ως προς τα ακριβή της αίτια, αναβολή του ποδοσφαιρικού αγώνα της περασμένης Τρίτης στο Ανόβερο, μεταξύ της Γερμανίας και της Ολλανδίας. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο θεωρητικός της πιο συντηρητικής Χριστιανοδημοκρατίας, «ρίχνει» την ιδέα της αξιοποίησης του στρατού, αν χρειαστεί, και εντός των συνόρων. Το περιοδικό «Σπίγκελ» διαρρέει σκέψεις για αποστολή Γερμανών στρατιωτών στη Συρία, αν υπάρξει πολιτική κάλυψη από τον ΟΗΕ. Την ίδια στιγμή, Γερμανοί Χριστιανοκοινωνιστές ξεσαλώνουν στα κανάλια, προσπαθώντας να ταυτίσουν, άλλοτε έμμεσα και άλλοτε χοντροκομμένα, τους πρόσφυγες με τους τζιχαντιστές. Ζητούν οριστικό κλείσιμο των συνόρων και καθίζουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου και το ίδιο το… Σένγκεν μετά τις αποκαλύψεις για την ελεύθερη μετακίνηση των φανατικών ισλαμιστών από τη μια χώρα της ΕΕ στην άλλη και τα …περάσματά τους και από τη Γερμανία. Η Ανγκέλα Μέρκελ, που αυτές τις μέρες συμπλήρωσε δέκα χρόνια ως καγκελάριος, μοιάζει έτοιμη να κάνει κάποια …χατίρια στους φανατικούς, για να μην πέσει κι άλλο στις δημοσκοπήσεις.
Ανέλπιστο δώρο
Είναι προφανές ότι οι τζιχαντιστές προσέφεραν ένα ανέλπιστο δώρο στους φανατικότερους της Χριστιανοδημοκρατίας στην Ευρώπη, ώστε να δικαιολογηθούν μέτρα αυταρχικά και επικίνδυνα για την ουσία της δημοκρατίας και να βγουν από συρτάρι οι θεωρίες περί πολέμου των πολιτισμών. Αν ήθελε κανείς να υπερβάλει, θα έλεγε ότι το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε να εφαρμόσει στην πράξη το «δόγμα του σοκ», δίνοντας τη σκυτάλη στους νεοσυντηρητικούς «σταυροφόρους» της ασφάλειας, για να υλοποιήσουν στην πράξη το «όνειρο» για το απόλυτα αστυνομικό κράτος. Μοιάζει με σατανικό σχέδιο, αλλά αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Ενίσχυση των μυστικών υπηρεσιών, έλεγχος του διαδικτύου, αλλά και των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, παρακολούθηση υπόπτων χωρίς ιδιαίτερη νομική δυσκολία, αποθήκευση ακόμα περισσότερων προσωπικών δεδομένων, επαναφορά ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα, αξιοποίηση του στρατού, είναι μερικές μόνο από τις πτυχές του νέου τρομοπακέτου, που προωθείται πλέον ραγδαία και συστηματικά από ακραίους συντηρητικούς κύκλους. Οι κύκλοι αυτοί ελπίζουν στα εξασθενημένα αντανακλαστικά μιας κοινής γνώμης, ακόμα παγωμένης και μάλλον όχι ορθά πληροφορημένης, όπως χαρακτηριστικά φάνηκε και στις δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Εσωτερικών, Τόμας ντε Μεζιέρ, ο οποίος αρνήθηκε να αποκαλύψει τις «πηγές» του, αλλά και το περιεχόμενο τους, σχετικά με την απειλή στο Ανόβερο, αφήνοντας την φαντασία του καθενός να …οργιάζει. Κάτι που βεβαίως έδωσε τροφή για ακόμα πιο μακάβρια σενάρια, τα οποία φρόντισε να ενισχύσει από το Παρίσι και ο Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, όταν έκανε λόγο για τον κίνδυνο τρομοκρατικών επιθέσεων με χημικά όπλα.
Δυσάρεστα ερωτήματα
Δεν έλειψαν, φυσικά, και εκείνοι που προσπάθησαν να βάλουν και κάποιες άλλες πιο «δυσάρεστες» για τη Χριστιανοδημοκρατία παραμέτρους στη φορτισμένη με πολλές προκαταλήψεις δημόσια συζήτηση. Είναι, ας πούμε, ένα κορυφαίο ερώτημα, το οποίο πολλοί προσπερνούν αδιάφορα, ότι στην Ευρώπη του σκληρού νεοφιλελευθερισμού και των κοινωνικών αποκλεισμών δημιουργήθηκαν και γιγαντώθηκαν εν γνώσει των περισσότερων κυβερνήσεων μουσουλμανικά γκέτο, μέσα στα οποία μπόρεσαν να απλώσουν τα δίχτυα τους οι τζιχαντιστές, αλλά και διάφορες άλλες εγκληματικές οργανώσεις. Και φυσικά προκαλεί πολλές ανησυχίες το ερώτημα για το πώς η Ευρώπη, που δεν κατόρθωσε να ενσωματώσει παιδιά μεταναστών 2ης, 3ης και 4ης γενιάς θα ανταποκριθεί τώρα στο καθήκον ενσωμάτωσης εκατομμυρίων προσφύγων.
Η στάση της γερμανικής Βουλής
Αυτό, όμως, δεν αποτέλεσε θέμα διαλόγου στη γερμανική Βουλή, η οποία την Πέμπτη, με μια ευρεία πλειοψηφία, ενέκρινε μέτρα επιτάχυνσης αλλά και σκλήρυνσης των διαδικασιών παροχής ασύλου. Είχε, μάλιστα, προηγηθεί η ανοιχτή πρόσκληση (πρόκληση) του επικεφαλής των Βαυαρών Χριστιανοκοινωνιστών, Χορστ Ζέεχοφερ, προς τη Γερμανίδα καγκελάριο, να εκπέμψει ένα σαφές μήνυμα προς τον υπόλοιπο πλανήτη, ότι «ακόμα και πλούσιες χώρες, όπως η Γερμανία, έχουν όρια στις δυνατότητες υποδοχής προσφύγων και δεν μπορούν να έχουν ανοικτές τις πόρτες για όλους». Ρεσιτάλ λαϊκισμού έδωσαν και υπουργοί της κυβέρνησης, όπως ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος υπεραμύνθηκε, με αστεία επιχειρήματα, των περικοπών στα διάφορα κοινωνικά βοηθήματα. Το πιο αστείο, πάντως, το είπε ο υπουργός Εσωτερικών ντε Μεζιέρ, που υποστήριξε ότι οι πρόσφυγες έχουν λεφτά για κάνουν μεγάλες διαδρομές με ταξί… Μετά από τέτοιες δηλώσεις θα ήταν ουτοπικό να εισακουστούν σχόλια, όπως αυτό του Ερτ φαν Ριλ στην σοσιαλιστική Neues Deutchland, για να βγάλει, επιτέλους, η Δύση τα σωστά συμπεράσματα από τις επιθέσεις και να βοηθήσει ουσιαστικότερα τους ανθρώπους που βιώνουν καθημερινά την ισλαμιστική τρομοκρατία και αναγκάζονται να ξεριζωθούν για να γλυτώσουν τις ζωές τους.
Εξίσου απρόθυμοι είναι βεβαίως οι πολιτικοί ηγέτες στην ΕΕ να κάνουν και την αυτοκριτική τους για τα τεράστια πολιτικά εγκλήματα σε χώρες, όπως η Συρία και το Ιράκ, που οδήγησαν στη γέννηση και γιγάντωση του τέρατος. Ακόμα και τώρα η «καταπολέμηση» του ISIS εξακολουθεί να αποτελεί απλά το πρόσχημα, για να εξυπηρετήσουν όλοι κάποιες άλλες γεωπολιτικές σκοπιμότητες, που έχουν προτεραιότητα στους σχεδιασμούς τους.
