Ο Βασίλης Δεμουρτζίδης γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1940 στην Κορομηλιά Κιλκίς, μια περιοχή που είχε σημαντική συμμετοχή στον αντικατοχικό αγώνα. Ο πατέρας του ήταν ενταγμένος στο ΕΑΜ. Στη διάρκεια του εμφυλίου, μικρό παιδί ακόμα, υπέστη την τρομοκρατία των ΜΑΥδων και ένιωσε τις αλλαγές στη ζωή του από τις διώξεις των αγωνιστών που ακολούθησαν. Έτσι πολιτικοποιήθηκε, όπως έλεγε ο ίδιος.
Το 1958 μπήκε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ. Εντάχθηκε στην ΕΔΑ Κορδελιού και δραστηριοποιήθηκε σε όλους τους φοιτητικούς και κοινωνικούς αγώνες της εποχής, για το το «15% στην Παιδεία» και το «114». Υπήρξε γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη στο Κιλκίς και μέλος του Γραφείου Κ. Μακεδονίας την προδικτατορική περίοδο.
Μετά το πραξικόπημα εξορίστηκε στη Γυάρο, στη Λέρο και τέλος στα Κήθυρα. Όταν γύρισε από την εξορία στη Θεσσαλονίκη, ανέλαβε την ανασυγκρότηση των παράνομων οργανώσεων της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, που χτυπήθηκαν από την ασφάλεια.
Τον Φλεβάρη του 1974, στη διάρκεια της μαύρης περιόδου της δικτατορίας Ιωαννίδη, συνελήφθη και υποβλήθηκε σε βασανιστήρια στη Βαλαωρίτου για 38 μέρες. Όπως έλεγε μεταξύ άλλων ο ίδιος, «τα βασανιστήρια ήταν κυρίως φάλαγγα και σε ορισμένους από εμάς ηλεκτροσόκ. Ηλεκτροσόκ μέχρι θανάτου δηλαδή. Υπεύθυνος για τα ηλεκτροσόκ ήταν ο ανθυπασπιστής Καραμήτσος. Ήταν μαθημένος πάρα πολύ καλά στη μέθοδο αυτή και πήγαινε τα πράγματα μέχρι εκεί που “έπρεπε”».
Μετά στις στρατιωτικές φυλακές Επταπυργίου και στις στρατιωτικές φυλακές Διαβατών, μέχρι τη μεταπολίτευση. Ο Βασίλης ήταν από τους τελευταίους πολιτικούς κρατούμενους που αποφυλακίστηκαν, στις 26-7-1974.
Διετέλεσε στέλεχος του ΚΚΕ, και αργότερα του Συνασπισμού. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν μέλος στο ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτή όμως η βιογραφία, δεν μπορεί να αποδώσει τη βαθύτερη ουσία του Βασίλη. Ενός ανθρώπου γεμάτου ζωντάνια, ακόμα και στα τελευταία δύσκολα χρόνια, που η υγεία του χειροτέρευε. Ενός αγωνιστή που δεν έκανε ποτέ πίσω από τα πιστεύω του, ενός συντρόφου που έδινε όλες τις μάχες με αυταπάρνηση.
Ο Βασίλης ξεχείλιζε από καλοσύνη και αγάπη για τον άνθρωπο. Ήταν ιδιαίτερα ευφυής και με ένα ιδιότυπο χιούμορ. Εκφράζει πραγματικά όλους και όλες που τον γνωρίσαμε, όσα λέει ο Στράτος Κερσανίδης σε μια ανάρτησή του.
«Για μας κάθε συνάντηση μαζί του ήταν ταυτόχρονα και ένα ραντεβού με την Ιστορία. Την Ιστορία της πόλης, της χώρας, και του Αριστερού κινήματος. Ο Βασίλης υπήρξε ένας άνθρωπος με χιούμορ, πολιτική σπιρτάδα, έντονη κοινωνικότητα, αγαπητός σε όλους όσους τον γνώριζαν, ένας αγνός αγωνιστής, κομμουνιστής μέχρι την τελευταία του μέρα.»
Παρών σε όλους τους αγώνες, έδωσε τώρα την τελευταία του μάχη και κηδεύτηκε στη γενέτειρά του, με διακόσια άτομα που τον χειροκροτούσαν στο νεκροταφείο του χωριού, τραγουδώντας «Ποιος κατεβαίνει σήμερα στον Άδη.
Ποιον κουβεντιάζει η γειτονιά κι ανανταριάζει, Λεβέντης εροβόλαγε».
Τον αποχαιρετήσαμε στην αίθουσα του πολιτιστικού κέντρου του χωριού. Με δύο σημαίες,μια κόκκινη και μια ελληνική πάνω του και πίσω του τις φωτογραφίες από τις εξορίες και τις συλλήψεις του.
«Χωρίς τους ρομαντικούς και τους ουτοπιστές δεν θα υπήρχε καμία πρόοδος. Η ιστορία δεν κινείται άμα δεν γίνουν αγώνες.» Αυτές οι φράσεις, που επαναλάμβανε συχνά ο ίδιος, σηματοδοτούν την ιστορία, την κοσμοθεωρία, τη ζωή του Βασίλη Δεμουρτζίδη. Ενός αγνού αγωνιστή, ενός κομμουνιστή που εξέφρασε με πράξεις και με λόγια όλες τις αξίες της αριστεράς, το όραμα μιας κοινωνίας ελευθερίας, δικαιοσύνης και ισότητας. Ενός ανθρώπου γεμάτου καλοσύνη και αγάπη. Να βλέπετε το καλό στους ανθρώπους, έλεγε στα παιδιά του, να τους αντιμετωπίζετε με αγάπη.
«Άμα μου χτυπήσουν την πόρτα και μου ζητήσουν συγχώρεση, θα τους συγχωρέσω», είπε σε μια συνέντευξή του γι’ αυτούς που τον βασάνισαν σκληρά στα υπόγεια της Βαλαωρίτου.
Ο Βασίλης έφυγε πλήρης ημερών, αλλά κυρίως με μια ζωή τόσο γεμάτη με αγώνες, με μια οικογένεια που τον λάτρευε, με φίλους που ήρθαν από όλη την Ελλάδα σε αυτό το ταπεινό χωριό για να τον αποχαιρετίσουν, με τα παιδιά του να μιλούν τόσο για τους αγώνες του, που κρατούν σαν ιερή παρακαταθήκη, όσο και για την αγάπη που τους έδωσε, και τα διδάγματα ζωής που τους καθόρισαν. Με τους νοσηλευτές που γνώρισε στην αιμοκάθαρση -που έκανε τρεις φορές την εβδομάδα,για χρόνια- να ταξιδέψουν από τη Θεσσαλονίκη, γιατί ήθελαν να είναι παρόντες στο τελευταίο αντίο.
Όλη του τη ζωή αψηφούσε το θάνατο, γιατί ήθελε να κάνει τον κόσμο καλύτερο, και στο τέλος τον υποδέχτηκε με χαμόγελο,σαν ένα παλιό φίλο.
Τον αποχαιρέτισαν ο μεγάλος γιος του και η κόρη του, με δάκρυα στα μάτια και μια περηφάνια στη φωνή. Ο μικρότερος γιος, ο βενιαμίν όπως τον έλεγε χαϊδευτικά, ήταν συνεχώς γονατιστός δίπλα του, κρατώντας του το χέρι. Η γυναίκα του σιωπηλή του χάιδευε το μέτωπο.
Ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης τον αποχαιρέτησε εκ μέρους του ΣΦΕΑ. Η Ιφιγιένεια Καμτσίδου, από τη Νέα Αριστερά. Ο κοινοτάρχης μίλησε με σεβασμό,για τον συμπολίτη που τίμησε όλο το χωριό.
«Αθάνατος», φωνάξαμε πάνω από τον τάφο σου, και αυτό είναι ένα είδος αθανασίας, αυτό που όλοι οι φίλοι σου, οι συναγωνιστές, οι άνθρωποι που σε γνωρίσανε, κουβαλάνε στην ψυχή τους αναμνήσεις όχι πάντα από σοβαρές στιγμές, από την καθημερινότητα που μοιραζόμασταν πίνοντας καφέ κι αντλώντας από σένα αισιοδοξία και δύναμη. Ένα κομμάτι σου Βασίλη μας, σε όσους είχαμε τη χαρά και την τιμή να σε γνωρίσουμε μένει μέσα μας, και μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.





