Φωτογραφία: Vladimír Elexa/Pixabay
Από τα μέσα του περασμένου Δεκεμβρίου ισχυριζόμουν ότι «η Νέα Αριστερά μπορεί να επανενωθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ ή μπορεί να προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα ευρύτερο σχήμα». Και ότι «οι δύο επιλογές διαθέτουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα», αν και αμφότερες είναι «υψηλού ρίσκου». Και ότι θα έπρεπε «να πάψει να κάνει βήματα σημειωτόν, καταδικασμένη από τη βεβαιότητα της ταυτοτικής απραξίας και την αβεβαιότητα της πολιτικής πράξης». Τόσους μήνες μετά, και ύστερα από μια δραματική Κεντρική Επιτροπή, η ΝΕΑΡ βρίσκεται στο ίδιο ακριβώς σημείο. Το ποια πλευρά κέρδισε δεν έχει καμία σημασία, δεδομένου ότι από τη συζήτηση δεν αναδείχθηκε κάποιο αξιόπιστο σχέδιο.
Η μειοψηφούσα άποψη δεν έθεσε τους όρους της στο τραπέζι του διαλόγου με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι δεν μπορούν να είναι άλλοι από την αριστερή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ σε επίπεδο προγραμματικού και πολιτικού λόγου και τη ρητή δέσμευση για τερματισμό της τοξικότητας Πολάκη και των μηχανορραφιών άλλων βαρόνων. Στο πλαίσιο αυτό, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί αποτελεσματική η προτεινόμενη συνεργασία.
Η πλειοψηφούσα άποψη, παρακάμπτοντας την προφανή παραδοχή ότι και νυν και αεί ενότητα γίνεται με αυτόν που θέλει, πρότεινε κάτι που θα μείνει στην ιστορία: ενότητα με αυτούς που δεν θέλουν, όχι με αυτούς που θέλουν. Η δε αδράνεια που έχει επιδείξει ως προς τις επαφές με κοινωνικές ομάδες, καθώς και η απουσία σχέσεων με πολιτικά σχήματα της Αριστεράς και της Οικολογίας (εκτός από τον Κόσμο του Π. Κόκκαλη) καθιστά σαφές ότι δεν υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο.
Το Λαϊκό Μέτωπο είναι συνεδριακή απόφαση της ΝΕΑΡ, ωστόσο ούτε με δύο κόμματα μόνο (ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑΡ) μπορεί να συγκροτηθεί, όπως ισχυρίζεται η πλειοψηφία της ΚΕ της ΝΕΑΡ, ούτε με τους αόρατους φίλους της ΝΕΑΡ, όπως ισχυρίζεται η μειοψηφία. Οι περίτεχνες διατυπώσεις που επελέγησαν για να αποφευχθεί η εσωκομματική κρίση είναι πλέον μέρος της κρίσης αυτού του κόμματος που συνεχώς βάζει τα προβλήματα κάτω από το χαλί, προκειμένου να αποφύγει να πάρει την οποιαδήποτε απόφαση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πολιτική (και άρα θα είχε κάποιες συνέπειες). Το ΠΑΣΟΚ, η Πλεύση Ελευθερίας, το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 δεν θέλουν να συμπορευτούν ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε με τη ΝΕΑΡ (είτε την πλειοψηφική είτε τη μειοψηφική της πλευρά).
Ας ξεφύγουμε όμως από τις περιπέτειες αυτού του μικρόκοσμου και ας μεγαλώσουμε την εικόνα. Η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, ύστερα από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έχει αποδεσμευθεί από την αναγκαιότητα εναλλαγής δύο διεφθαρμένων συστημικών κομμάτων, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ενώ δεν επιφυλάσσει στην Αριστερά μόνο το ρόλο της ήσσονος αντιπολίτευσης – και αυτό αφορά και τον κόσμο της ελληνικής Αριστεράς. Όσοι και όσες δεν το βλέπουν αυτό, θα λάβουν μεγάλες πίκρες στον εγγύς μέλλον – αν και δεν είναι υποχρεωτικά πίκρα γι’ αυτούς η αυτοπεριθωριοποίηση που επιτρέπει την εκ του ασφαλούς κριτική προς τους πάντες. Προσφέρει ισχυρή μειοψηφική ταυτότητα και ψυχική γαλήνη, με τίμημα την πολιτική παιδοποίηση και την απρόσκοπτη κοινωνική παρακμή.
Το πεδίο λοιπόν είναι ανοιχτό για όποιον θέλει να παίξει, για όποιον δεξιωθεί το αίτημα για αλλαγή, συνειδητοποιήσει το θυμικό του βάθος, υιοθετήσει το κατάλληλο πολιτικό ύφος και θέσει υποψηφιότητα για την πρωτιά. Ως γνωστόν, το πολιτικό μας σύστημα χρειάζεται κόμματα που κυβερνάνε και κόμματα που διαμαρτύρονται. Τα πρώτα θέλουν 30%, τα δεύτερα 3%. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έβαλε υποψηφιότητα για την πρώτη κατηγορία, ανεξάρτητα από το αν θα τα καταφέρει, ενώ η Νέα Αριστερά για τη δεύτερη, επίσης ανεξάρτητα από το αν θα τα καταφέρει.
Το κίνημα των Τεμπών έδωσε ώθηση στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, και μόνο σ’ αυτήν. Το αίτημα για πολιτική αλλαγή είναι σαφές και αυτός ο κόσμος δεν θα περιμένει. Όσοι και όσες θέλουν πολιτική αλλαγή δεν επιθυμούν να πάνε στο ΠΑΣΟΚ που η πλειοψηφία του θεωρεί ότι δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα παρά μόνο να περιμένει. Ομοίως, δεν ενδιαφέρονται να πριμοδοτήσουν κάποιο από τα άλλα θραύσματα της πάλαι ποτέ κραταιάς συριζαϊκής Αριστεράς, καθώς δεν ενδιαφέρονται για τον σεχταριστικό πόλεμο «για υψηλά ιδανικά» στον οποίο επιδίδονται εδώ και χρόνια. Και φυσικά, δεν επιφυλάσσουν καμιά ενίσχυση της Ακροδεξιάς άνευ όρων – είδαμε τη βουτιά της Λατινοπούλου από τη στιγμή που περιφρόνησε το κίνημα των Τεμπών. Για την ακρίβεια, είναι πολύ πιθανό να αποδειχθεί η Πλεύση Ελευθερίας το επόμενο ανάχωμα στην άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ελλάδα.
Η Αντιπολίτευση μοιάζει εγκλωβισμένη εδώ και πολύ καιρό, αλλά όπως καταλαβαίνει ο καθένας και η καθεμία, στην εποχή της μεγάλης αποχής και της μεγάλης πολιτικής αποστοίχισης δεν υπάρχει κανένα αδιέξοδο. Ο κόσμος θα βρει τη διέξοδο έστω και πάνω από την κάλπη, όπου είναι ισχυρός. Διότι, αν μου επιτρέπεται, είναι στοιχείο όχι αποπολιτικοποίησης, αλλά πολιτικοποίησης, ότι οι πολίτες πλέον σε κρίσιμο βαθμό δεν αποκαλύπτουν μέχρι την κάλπη τι θα ψηφίσουν, μην επιτρέποντας στα κόμματα να υπολογίζουν χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή το λαό.
