Μιας και ο Νίκος Γιαννόπουλος στην «Εποχή» 18-19 Ιανουαρίου αναφέρεται στο θέμα της αύξησης των ασφαλίστρων για τα ιδιωτικά συμβόλαια υγείας, ας μου επιτραπεί ως πρώην αντιπρόεδρος του ΕΟΠΥΥ να καταθέσω τη δική μου εμπειρία από τον διαρκή διάλογο με τους εκπροσώπους των Ιδιωτικών Ασφαλιστικών Εταιρειών στην περίοδο 2016-2019.
Από το 2016 αποτελούσε επίμονο αίτημα των Ιδιωτικών Ασφαλιστικών Εταιρειών η σύναψη ΣΔΙΤ με τον ΕΟΠΥΥ, μόνο που αυτό το αίτημα ήταν κενό περιεχομένου, αφού ως το 2019 οπότε αποχώρησα από τον ΕΟΠΥΥ, λόγω κυβερνητικής αλλαγής, δεν είχε διατυπωθεί καμία συγκεκριμένη πρόταση! Στις τρεις ετήσιες συναντήσεις-ημερίδες που είχα προσκληθεί ως ομιλητής με αυτό το θέμα, έθετα πάντα το ίδιο ερώτημα στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες: «τι περισσότερο προτίθεστε να καλύψετε στους ασφαλισμένους πολίτες ως δαπάνη υγείας, από όσα καλύπτει ο ΕΟΠΥΥ, σύμφωνα με τον Ενιαίο Κανονισμό Παροχών Υγείας-ΕΚΠΥ;». Απάντηση ουδέποτε έλαβα.
Άλλωστε, μελετώντας και τα ιδιωτικά συμβόλαια όλων των ασφαλιστικών εταιρειών, δεν διαπίστωσα να αποζημιώνεται καμία ακριβή (πολυδάπανη θα έλεγα) παροχή υγείας, όπως πχ. νοσηλεία στο εξωτερικό, για την οποία -ενδεικτικά αναφέρω- ο ΕΟΠΥΥ ξοδεύει κάθε χρόνο αρκετά εκατομμύρια ευρώ, ιδίως αν υπάρχει μακρόχρονη νοσηλεία.
Ο ΕΚΠΥ του ΕΟΠΥΥ καλύπτει όλες τις δαπάνες Υγείας, από προληπτικές εξετάσεις που είναι ιατρικά ενδεδειγμένες, μέχρι νοσηλεία στο εξωτερικό για παθήσεις που δεν αντιμετωπίζονται στην Ελλάδα. Αυτές τις παροχές δεν μπορούν να τις καλύψουν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες με τα συνήθη συμβόλαια που προτείνουν στους πολίτες, κι αυτός είναι ο λόγος που τα ιδιωτικά ασφαλιστήρια καλύπτουν περίπου το 10% της αγοράς και θα έλεγα πως είναι μη χρήσιμα, αφού δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από όσα καλύπτει ο ΕΟΠΥΥ για κάθε δικαιούχο!
Έτσι, οι αυξήσεις που επέβαλλαν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες αποτελούν μία αυθαίρετη και αναιτιολόγητη ενέργεια που εντάσσεται μάλλον στη διάθεσή τους για αύξηση εσόδων, παρά δικαιολογείται από τα πράγματα. Διότι η μόνη επιβάρυνση που υφίστανται οι ιδιωτικές ασφαλιστικές προέρχεται από την αλόγιστη χρέωση των ιδιωτικών κλινικών προς τους έχοντες ιδιωτική ασφάλιση. Είναι γνωστό άλλωστε πώς οι ιδιωτικές κλινικές ουδέποτε γνωστοποίησαν τον θεσμοθετημένο τιμοκατάλογο χρέωσης ιατρικών πράξεων σε κάθε ασφαλισμένο, είτε ιδιωτικής ασφαλιστικής είτε του ΕΟΠΥΥ. Η υπερχρέωση άλλωστε των ασφαλισμένων με κάθε ”πλάγιο”’ τρόπο αποτελούσε (κι αποτελεί νομίζω) συνήθη πρακτική. Άλλωστε δεν έχουν ελεγχθεί από το 2019 και ύστερα. Θα αναφέρω ένα γνωστό παράδειγμα: Όταν κάποιος ασφαλισμένος ζητά αναβάθμιση θέσης νοσηλείας, πληρώνει τη διαφορά για τον θάλαμο νοσηλείας αλλά, η ιδιωτική κλινική χρεώνει επιπλέον (και αδικαιολόγητα) και τις εξετάσεις που αυτός κάνει, στο πλαίσιο της διαγνωστικής προσπέλασης και της νοσηλείας του. Αυτή η πρακτική είναι μη θεμιτή, επειδή το κόστος των εξετάσεων δεν αλλάζει αν κάποιος νοσηλεύεται στην Α ή Β θέση μιας κλινικής.
Κατά συνέπεια, η πρόσφατη αύξηση των ασφαλίστρων από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές, αποτελεί μια συμπαιγνία με την κυβέρνηση κι αυτό φάνηκε περίτρανα από την υποχώρηση που (δήθεν) έκαναν, μειώνοντας την αύξηση από 18% σε 9%, τη στιγμή που ο πληθωρισμός ”τρέχει” σε ποσοστό 3-3,5%. Αυτή την αισχροκέρδεια η Κυβέρνηση δεν θέλησε να την αναχαιτίσει, ακόμη κι όταν παραδέχθηκε πώς ο ”Δείκτης ΙΟΒΕ” (θεσμικής έμπνευσης Άδωνι Γεωργιαδη!) είναι λαθεμένος και γι’ αυτό αντικαταστάθηκε με τον (επίσης λαθεμένο, έμπνευσης Θεοδωρικάκου) ”Ετήσιο Δείκτη Αναπροσαρμογής”, δείχνοντας έτσι, πόση διαπλοκή υπάρχει μεταξύ της κυβέρνησης και των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών.
Διότι παραμένει ανεξήγητη η θεσμοθέτηση ”Ετήσιας Αναπροσαρμογής” των ασφαλίστρων και μάλιστα σε συμβόλαια μακράς διάρκειας και όχι ετήσιας ανανέωσης χωρίς: αναπροσαρμογή των παροχών υγείας, ποιοτική αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, μεταβολή στο κόστος αποζημίωσης των ιατρικών εξετάσεων, ενσωμάτωση της απόσβεσης κόστους της βιοϊατρικής τεχνολογίας που χρησιμοποιείται για τη διενέργεια των εργαστηριακών εξετάσεων, διαφάνεια στην τιμολογιακή πολιτική κάθε ιδιωτικής κλινικής.
Κάθε προσπάθεια αύξησης των ασφαλίστρων θα πρέπει να θεωρείται αισχροκέρδεια και αναδεικνύει, ακριβώς, την απροθυμία της κυβέρνησης της ΝΔ να ασκήσει τον ρυθμιστικό της ρόλο στην ασφαλιστική αγορά, αντί να αφήνει την «αγορά» να επιβάλλει τους κανόνες της στην κυβέρνηση, επιβαρύνοντας έτσι οικονομικά, τους αφελείς συμβεβλημένους. Τολμώ να πω ότι η σκέψη για αναπροσαρμογή των ασφαλίστρων υγείας θα πρέπει να υπερβαίνει την πενταετία, όπως επιμένω να υποστηρίζω ότι είναι μη χρήσιμα τα ιδιωτικά ασφαλιστήρια υγείας.
