Λίγες μέρες πριν πολλοί συνάδελφοι, φίλοι, χωριανοί και ευρύτερα συντοπίτες του, σύντροφοί του και οι συγγενείς του συνόδευσαν τον γιατρό Ηλία Κωστοπαναγιώτου στην τελευταία του κατοικία. Η κηδεία έγινε στο χωριό του, στους Άγιους Πάντες Φωκίδας και το πλήθος του κόσμου που παραβρέθηκε, οι πολλοί αποχαιρετισμοί ήταν αψευδείς μάρτυρες ότι αυτός ο γιατρός είχε πολύ ισχυρούς δεσμούς με τον τόπο του και τους ανθρώπους του. Η εικόνα ερμήνευε, όσο καμιά πολιτική ανάλυση δε θα το κατάφερνε, ότι η εκλογή του δυο φορές ως βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σε μια περιοχή όπως η Φωκίδα, που παραδοσιακά είναι πολιτικά συντηρητική, οφειλόταν σ’ αυτούς τους ισχυρούς δεσμούς.
Με έναν ορισμένο τρόπο αυτή τη σχέση περιέγραψε και ένας από τους δυο γιούς του, γιατρός επίσης, όταν, στον περιεκτικό και όχι μόνο συναισθηματικό αποχαιρετιστήριο λόγο του, είπε ότι ο πατέρας του ποτέ δεν έπαψε να αναφέρεται και να ενδιαφέρεται για τους απλούς ανθρώπους του τόπου του, εκεί όπου είχε και εκείνος γεννηθεί πριν 81 χρόνια, το 1944. Μ’ αυτή την έννοια μπορούμε να πούμε ότι αυτή η ενεργή φροντίδα για τους συνανθρώπους του και η αφιέρωσή του στο ΕΣΥ θύμιζε την παράδοση των αριστερών γιατρών των δύσκολων δεκαετιών 1950 και 1960 που είχαν ολόκληρα δίκτυα περίθαλψης χωρίς αμοιβή. Που έκαναν την Αριστερά, την ΕΔΑ τότε, ένα αυθεντικά λαϊκό κόμμα.
Η δική μου γνωριμία με τον Ηλία πρέπει να ξεκίνησε το 1986 όταν στο ΚΚΕ εσωτερικού, όπου ανήκαμε και οι δύο, υπήρχε μια κρίση γύρω από το ζήτημα του “Κ”, αν δηλαδή θα κρατούσε τον προσδιορισμό Κομμουνιστικό ή όχι. Υπέρ του “Κ” ήταν η ονομαζόμενη πρόταση της ΄Αναβάθμισης΄, υπέρ της αφαίρεσής του η πρόταση της “Μετεξέλιξης”. Υπήρχε και η “Τρίτη Άποψη” που δεν υποστήριζε το “Κ” αλλά είχε ένα σύνολο ριζοσπαστικών προτάσεων για τις θέσεις και τη λειτουργία του κόμματος. Οι οργανώσεις συνεδρίαζαν με εισηγητές και των τριών απόψεων και στο τέλος γινόταν ψηφοφορία. Η οργάνωση της Φωκίδας ήταν αριθμητικά μικρή – κάπου 12 ήταν στη συνέλευση – αλλά τα μέλη ήταν νέοι άνθρωποι, πολύ δραστήριοι κοινωνικά. Αλλά και η ΚΟΒ (Κομματική Οργάνωση Βάσης) ήταν νέα σχετικά στη σύστασή της με ισχυρή τη συμβολή του Ηλία. Φθάσαμε εκεί Κυριακή απόγευμα ο Σταύρος Ιωαννίδης, που χάσαμε πολύ νωρίς, ένας σημαντικός οικονομολόγος με διεθνείς αναφορές στο έργο του και καθηγητής στο Πάντειο, στέλεχος στο αντιδικτατορικό κίνημα στην ιστορική ΚΟΣ (Κομμουνιστική Οργάνωση Σπουδαστών) του ΚΚΕ εσωτερικού, ως εκπρόσωπος της “Μετεξέλιξης” και εγώ της “Αναβάθμισης”. Παρόντες και οι Σεραφείμ Κοβάνης και Γιάννης Καούνης καθοδηγητές της περιοχής κατά καιρούς.
Η συνέλευση άργησε να αρχίσει διότι είχε ποδοσφαιρικό αγώνα και τα μέλη της Οργάνωσης ήταν στο γήπεδο: άλλος διαιτητής, άλλοι παίκτες, άλλοι παράγοντες κτλ. Περιμέναμε. Οι εισηγητές μακρηγόρησαν, ως συνήθως, οι ερωτήσεις πολλές, ο Ηλίας προήδρευε. Ο Σταύρος επιχειρηματολόγησε υπέρ της αφαίρεσης του “Κ”, αλλά νομίζω έδωσε έμφαση στην πολιτική αδυναμία του κόμματος, έτσι να παίξει σημαντικό πολιτικό ρόλο. Αυτή η υποτίμηση ήλθε αντιμέτωπη με τον “πατριωτισμό”, όπως φαίνεται, των μελών. Δεν άρεσε. Η ψηφοφορία στο τέλος ήταν χαρακτηριστική. Κάπου δέκα υπέρ της “αναβάθμισης” με τον Ηλία να ψηφίζει “λευκό”, εκφράζοντας, βέβαια, την άποψή του – εντάχθηκε τελικά στην ΕΑΡ – αλλά και τη συναισθηματική του δυσκολία.
Οι δρόμοι μας χώρισαν αλλά πάντοτε μάθαινα νέα του, από τη Νιόβη, κυρίως. Και ήλθε η στιγμή όπου συναντηθήκαμε εκείνος ως γιατρός μου, εγώ με καρκίνο του παχέος εντέρου. Δεν μπορώ να περιγράψω τη φροντίδα του, αλλά και την αγωνία του για το τι, ακόμη, θα βρεθεί. “Εγώ θα του ανακοινώσω τι έχει, ακριβώς” έδωσε εντολή “όχι εσείς”! Πράγματι έτσι και έγινε, με ενθάρρυνε όταν μου είπε τα σχετικά, μου έδωσε συμβουλές. Ήταν οι δημοτικές εκλογές του 2006, δεν μ’ άφησε να ψηφίσω για ελάχιστες μέρες. Παρασκευή ενημερώθηκε Δευτέρα με χειρούργησε, ήξερε ότι και οι λίγες μέρες ήταν σημαντικές. Την επόμενη της εγχείρησης, Δευτέρα πρωί – πρωί, ήλθε να αναλύσουμε τα αποτελέσματα. Είχε τότε διακρίνει, και το εντόπιζε στην ανάλυσή του, την καλή επίδοση της ΝΔ παρά την πολιτική της. Είχαμε το καλό, όμως, αποτέλεσμα με την Ανοικτή Πόλη στην Αθήνα, με τον Αλέξη Τσίπρα, όπου μόλις γινόταν γνωστός.
Την Τρίτη ήλθε και με επισκέφτηκε ανήσυχος, διότι κόπηκε ξαφνικά η παρουσία μου στην προεκλογική του καμπάνια, του σύστησα τον σύντροφο Ηλία, κουβέντιασαν. Πού να προβλέπαμε τότε ότι αυτός ο γιατρός σε μερικά χρόνια θα είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αυτός ο νέος άνθρωπος Πρωθυπουργός.
Υπήρξε ένας δραστήριος βουλευτής και αθόρυβος, συνεπής μέσα στις δυσκολίες της διακυβέρνησης.
Τα μετά στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν τελειώσει ακόμη και ο Ηλίας έφυγε με την πικρή τους γεύση, συμμετέχων όσο μπορούσε. Ενίσχυσε την υποψηφιότητα του Ευκλείδη, υποστήριξε, ως θέση αρχής περισσότερο, όχι μόνο με τα πολιτικά συμπαρομαρτούμενα, τη Νέα Αριστερά. Αλλά ο Ηλίας ήταν έως το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ, του ενιαίου, του ρεύματος της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Σωστά έβγαλαν ανακοινώσεις προς τιμή του και η Νέα Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ. Και σωστά παραβρέθηκαν στην κηδεία υψηλές – αν και δεν τα πίστευε αυτά – αντιπροσωπείες τους.
Εμείς εδώ στην Εποχή θα τον θυμόμαστε. Και εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στη σύντροφό του Γώγα που τον αποχαιρέτησε με λίγα, εκ βαθέων, λόγια καθώς και στα παιδιά του.
