Το πένθος για τα αθώα θύματα της παρισινής τραγωδίας …
η οργή για τους δολοφόνους φασίστες τζιχαντιστές …
η αηδία για την υποκρισία των ηγετών του «πολιτισμένου» κόσμου …
Δεν θα μας κάνουν να φοβηθούμε, να παρασυρθούμε στη μισαλλοδοξία και την ξενοφοβία, να χάσουμε την ανθρωπιά μας.
Με σημαία την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, πηγαίνουμε κι αυτή την Παρασκευή στην Ειδομένη, για να προσφέρουμε την όποια βοήθεια μπορούμε.
Σαν εκείνο το παιδί, που ξανάριχνε στο νερό τους αστερίες που ξέβρασε την προηγούμενη νύχτα η θαλασσοταραχή και που, όταν κάποιος του είπε πως δεν έχει νόημα αυτό που κάνει, γιατί είναι εκατοντάδες οι αστερίες που πεθαίνουν στην αμμουδιά, αυτό απάντησε, δείχνοντας τον αστερία που κρατούσε εκείνη τη στιγμή στο χέρι του: «Αυτό που κάνω για το συγκεκριμένο αστερία, είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο.
Παρασκευή 20/11/2015
Όσοι στοιχημάτιζαν την προηγούμενη εβδομάδα, ποντάροντας στο φόβο, την οργή ή τη μισαλλοδοξία, πως το κύμα συμπαράστασης στους πρόσφυγες θα σταματήσει μετά το μακελειό στο Παρίσι, έχασαν το στοίχημα. Η κοινωνία αντέδρασε με ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη νίκησαν.
Τα πράγματα που πήγαμε την προηγούμενη Παρασκευή στην Ειδομένη ήταν περισσότερα από κάθε άλλη φορά.
Λοιπόν, συνεχίζουμε κι αυτή την εβδομάδα. Άλλωστε και η κατάσταση για τους πρόσφυγες, με τα σχεδόν κλειστά σύνορα, καθημερινά χειροτερεύει.
Σάββατο 28/11/2015
Σκηνή 1η
Σε τι διαφέρει ένας Ιρανός από έναν Ιρακινό πρόσφυγα;
Και οι δυο έφυγαν από τις πατρίδες τους, περπάτησαν χιλιόμετρα, διέσχισαν βουνά, θαλασσοπνίγηκαν, έφτασαν στην Ειδομένη, πεινασμένοι και κατάκοποι, με τις ίδιες προσδοκίες.
Εκείνο, όμως, το «κι» ανάμεσα στο «Ιρα-» και το «-νος», αυτή η ελάχιστη συλλαβή, αποτελεί για τον έναν διαβατήριο στα σύνορα. Ο άλλος δεν μπορεί να συνεχίσει.
Ο εγκλωβισμός, το να μη μπορείς να πας ούτε μπρος ούτε πίσω, η απελπισία, συμπεριλαμβάνονται στο κλισέ «προσφυγικό δράμα»;
Σκηνή 2η
Ο φράχτης έχει πια πάνω από δύο μέτρα ύψος. Με μεταλλικές κολώνες και αγκαθωτό σύρμα. Στη μια μεριά στέκονται οι αστυνομικοί της ΠΓΔΜ με τα όπλα προτεταμένα, σα να λένε «μην τολμήσετε». Στην άλλη, εκατοντάδες άνθρωποι, μέσα σε μικρές σκηνές, καθισμένοι σε χαρτόνια ή στο χώμα, δίπλα ή πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές, περιμένουν με τις μέρες μήπως και ανοίξουν και για τις δικές τους εθνικότητες τα σύνορα. Μπροστά – μπροστά καμιά δεκαριά απεργοί πείνας από το Ιράν. Τρεις από αυτούς, όρθιοι, σε απόσταση αναπνοής από τους πάνοπλους αστυνομικούς (το σύρμα μόνο τους χωρίζει), επαναλαμβάνουν μονότονα: «please, open», «please, open», «please, open»… Δεκάδες, εκατοντάδες φορές… Και μετά «freedom», «freedom», «freedom»… Δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες φορές …
Σκηνή 3η
Το μπαμ ακούστηκε από μακριά. Και μετά δεύτερο και τρίτο. Οι αστυνομικοί της ΠΓΔΜ έριξαν δακρυγόνα. Και πριν να γεμίσει ο τόπος καπνούς και κυλήσουν δάκρυα από τα μάτια, με το πρώτο μπαμ τέσσερις – πέντε γυναίκες τσίριξαν κι αλαφιασμένες άρχισαν να τρέχουν από δω κι από εκεί. Άραγε, ποιες μνήμες τρόμου και πολέμου έφερε στο νου και την καρδιά τους ο ήχος του όπλου;
Σκηνή 4η
Μέσα στον «καταυλισμό» υπήρχε μεγάλη ένταση. Η πολυήμερη παραμονή, η απελπισία μπροστά στο αδιέξοδο, τα δακρυγόνα, είχαν κάνει εκρηκτική την κατάσταση. Δεν μπορέσαμε να ξεφορτώσουμε τα πράγματα στο συνηθισμένο τόπο. Παρκάραμε, κάπως μακριά, περιμένοντας. Στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου υπήρχαν κούτες με φαγώσιμα. Μόλις το αντιλήφθηκαν κάποιοι, πλησίασαν. Στην αρχή λίγοι, μετά περισσότεροι. Τα χέρια απλώνονταν, στην αρχή παρακλητικά, μετά διεκδικητικά, απαιτητικά. Σε λίγο δεν υπήρχε καμιά δυνατότητα να κρατηθεί σειρά. Όποιος προλάβαινε, ορμούσε κι έπαιρνε ό,τι μπορούσε. Πώς να κατηγορήσεις κάποιον πεινασμένο; Ένας ψηλός γεροδεμένος άντρας πήρε στην αγκαλιά του μια ολόκληρη κούτα και απομακρύνθηκε. Ένα νέο παλικάρι, κυριολεκτικά παλεύοντας, του πήρε από την κούτα δυο σακούλες με πράγματα. Όταν ηρέμησε κάπως η κατάσταση (το πορτμπαγκάζ είχε πια αδειάσει), πλησίασε και έδωσε πίσω τις δυο σακούλες βουρκωμένος, ψιθυρίζοντας κάτι στη γλώσσα του. Είναι σίγουρο πως ζητούσε συγγνώμη στο όνομα όλων για την πληγωμένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Παρασκευή 4/12/2015
Αυτό που συμβαίνει κάθε εβδομάδα μοιάζει μ’ ένα μικρό θαύμα.
Μέχρι την Πέμπτη το μεσημέρι επικρατεί ησυχία. Καμιά ένδειξη για το αν και τι θα γίνει. Και συνακολουθεί αγωνία. Άραγε, θα καταφέρουμε να πάμε κάτι στην Ειδομένη την Παρασκευή;
Και ξαφνικά, από την Πέμπτη το απόγευμα, το σκηνικό αλλάζει. Η προσφορά ξεπερνά και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις.
Έτσι, παραδείγματος χάριν, την περασμένη Παρασκευή, παρά τα δυσοίωνα μηνύματα λόγω της τεταμένης κατάστασης στα σύνορα, πήγαμε 2.000 μερίδες μαγειρεμένου φαγητού στους πρόσφυγες.
Συνεχίζουμε, λοιπόν, κι αυτή την εβδομάδα.
Παρασκευή 11/12/2015
«Πετροβολήθηκαν μεταξύ τους οι πρόσφυγες στην Ειδομένη… Επεισόδια ανάμεσα σε μετανάστες στο γήπεδο Τάε Κβο Ντο στην Αθήνα…». Ειδήσεις σαν κι αυτές είναι συχνές στα κανάλια και τις εφημερίδες. Ακόμη κι αν δεν είναι μεγαλοποιημένες, ποιος δεν μπορεί να καταλάβει ότι δεν είναι δύσκολο να χάσει την ψυχραιμία του ένας άνθρωπος ταλαιπωρημένος, πεινασμένος, απελπισμένος, που έφυγε κυνηγημένος από τη χώρα του, βάδισε αμέτρητα χιλιόμετρα και θαλασσοπνίγηκε, για να βρεθεί κάποια στιγμή μπροστά του ένας φράχτης, που τον εμποδίζει να προχωρήσει και τον γυρνάει πίσω σαν το Σίσυφο;
Σπάνια, όμως, θα δουν το φως της δημοσιότητας γεγονότα σαν αυτά, που καθημερινά συναντούν οι εθελοντές στα σύνορα. Να, παραδείγματος χάριν, όπως προχθές. Ένας νεαρός πρόσφυγας, μόνος του πήρε σακούλες και μάζευε τα πεταμένα σκουπίδια. Και λίγο μετά, όταν δειλά ήρθε να ρωτήσει μήπως υπάρχουν γάντια κι ένας εθελοντής προσφέρθηκε να του δώσει τα δικά του, «όχι, όχι», είπε ντροπαλά, παρόλο που το κρύο ήταν τσουχτερό, κι απομακρύνθηκε.
