Η φράση «σε εξέλιξη βρίσκονται τις τελευταίες ημέρες οι εκλογές στην Ινδία» ακούγεται παράξενα και αυτό είναι λογικό. Οι εκλογές σ’ όλες τις χώρες του κόσμου διαρκούν μία ημέρα και από την επόμενη οι πάντες συζητούν για τα αποτέλεσμα. Όχι, όμως,στην Ινδία.
Προφανώς, για μία χώρα η οποία έχει εκλογικό σώμα 900.000.000 εκατομμύρια ανθρώπους(!), δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.
Οι εκλογές, λοιπόν, σ’ αυτό το αχανές κομμάτι του πλανήτη άρχισαν στις 11 Απριλίου και θα ολοκληρωθούν στις…19 Μαΐου, ενώ τα αποτελέσματα θα γίνουν επισήμως γνωστά στις 23 του ίδιου μήνα.
To ερώτημα της εκλογικής αναμέτρησης είναι το εξής απλό: θα συνεχιστεί η πολιτική ηγεμονία του Nαρέντα Νταμοντάρντας Μόντι και του κόμματός του (BJP), το οποίο στην εκλογική αναμέτρηση του 2014 είχε πάρει μία εντυπωσιακή νίκη, εξασφαλίζοντας την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή με 282 βουλευτές; Κάτι ανάλογο είχε να συμβεί στην Ινδία από το 1984.
Ο Μόντι είναι ο τύπος ηγέτη που είτε λατρεύεται, είτε μισείται με πάθος. Οι επιδόσεις του σε ό,τι αφορά την εκπλήρωση των προεκλογικών του υποσχέσεων δεν μπορεί να χαρακτηριστεί υψηλού επιπέδου, ωστόσο ο τρομερός κομματικός μηχανισμός δεν αποκλείεται να του εξασφαλίσει μία ακόμη νίκη.
Το πολιτικό επίδικο
Είναι, όμως, σαφές ότι τα αποτελέσματα της οικονομίας την τελευταία πενταετία δεν μπορούν να παίξουν το ρόλο του συμμάχου του σ’ αυτήν την προσπάθεια. Σε μία χώρα που ο αγροτικός τομέας είναι τεράστιος, οι αγρότες παραμένουν σφόδρα απογοητευμένοι, αφού βλέπουν τα διαθέσιμα εισοδήματά τους να μειώνονται. Όπως, άλλωστε, μειώνονται τόσο οι εξαγωγές, όσο και οι θέσεις εργασίας, αφού η ανεργία ανέβηκε το 2018. Ενώ η αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση ότι αποκρύβει την αλήθεια από τους πολίτες, αλλοιώνοντας τα στατιστικά στοιχεία της ανεργίας. Παρά την άδικη και ταξική φορολογική του πολιτική, τον Μόντι μπορεί να τον σώσει το γεγονός ότι το τέρας του πληθωρισμού έχει πλέον εξημερωθεί. Όπως και ότι από το κρατικό ταμείο βγαίνουν πολλά χρήματα για επενδύσεις και δημόσια έργα.
O κυριότερος αντίπαλος του Μόντι δεν είναι είναι άλλος από τον Ραχούλ Γκάντι, της γνωστής πολιτικής οικογένειας. Εγγονός της Ιντίρα Γκάντι και γιος της Σόνιας, ήταν μάλλον αναπόφευκτο για τον Ραχούλ να ασχοληθεί με την πολιτική και να ανέβει γρήγορα τη σκάλα της ιεραρχίας στο κόμμα του (INC), βοηθούμενος και από το επίθετό του. Από τον Δεκέμβριο του 2017 που ανέλαβε την προεδρία του κόμματος, ο 48χρονος Γκάντι έχει καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια να κλείσει το χάντικαπ που τον χωρίζει από τον πρωθυπουργό Μόντι και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα έχει εν μέρει καταφέρει. Ο Γκάντι εκκινεί από τα πολύ χαμηλά ποσοστά των εκλογών του 2014, κατά τις οποίες το κόμμα του υπέστη ιστορική ήττα, εξασφαλίζοντας ποσοστό που μόλις άγγιξε το 20%, αλλά πιστεύει ότι αυτή τη φορά ο πολιτικός σχηματισμός του οποίου ηγείται, θα είναι σαφώς πιο ανταγωνιστικός.
Το αποτέλεσμα θα κρίνουν οι γυναίκες
Η Ινδία είναι μία χώρα που ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι κάνει πλήρως σεβαστά τα δικαιώματα των γυναικών. Το αντίθετο θα μπορούσε να πει κάποιος, και θα είχε και χιλιάδες ευρήματα για να επιχειρηματολογήσει αναλόγως. Ωστόσο, οι γυναίκες δεν αποκλείεται να κρίνουν το αποτέλεσμα, αφού η συμμετοχή τους τείνει να ξεπεράσει πια εκείνη των ανδρών. Στις εκλογές του 2014 το χάσμα που υπήρχε μεταξύ της συμμετοχής των ανδρών και αυτής των γυναικών έκλεισε στις δύο μονάδες, ενώ στις τοπικές εκλογές που έλαβαν χώρα μεταξύ του 2012 και του 2018, η συμμετοχή των γυναικών ήταν υψηλότερη στα 2/3 των γεωγραφικών διαμερισμάτων της χώρας. Όπως γίνεται κατανοητό, κανένα κόμμα δεν μπορεί να ελπίζει σε νίκη αν δεν πείσει τις γυναίκες. Ανάλογα την κάστα τους, οι γυναίκες πλέον απολαμβάνουν κάποιων στοιχειωδών δικαιωμάτων, όπως δάνεια για την εκπαίδευσή τους και άλλα. Απομένουν, βέβαια, πολλά να γίνουν και ουδείς θα πρέπει να ξεχνάει ότι οι γυναίκες αντιπροσωπεύουν μόλις το 8% των υποψηφίων βουλευτών σ’ αυτές τις εκλογές. Σε θέματα διαφοράς φύλου, η Ινδία κατατάσσεται μόλις στην 130η θέση σε σύνολο 189 χωρών.
Τέλος, σε μία χώρα που τα ποσοστά φτώχειας παραμένουν μεγάλα, τα ποσά που ξοδεύονται στον προεκλογικό αγώνα μπορούν να χαρακτηριστούν ακόμη και προκλητικά. Στην αναμέτρηση του 2014, σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου για τα ΜΜΕ, ξοδεύτηκαν σχεδόν 5 δισεκατομμύρια δολάρια. Για τη φετινή διαδικασία η πρόβλεψη δείχνει ότι οι δαπάνες θα διπλασιαστούν και θα ξεπεράσουν σε απόλυτα νούμερα τις δαπάνες των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ! Οι πηγές χρηματοδότησης των κομμάτων στην Ινδία παραμένουν αδιαφανείς, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την καχυποψία των πολιτών. Το κυβερνών κόμμα δήλωσε ότι άντλησε περίπου 150 εκατομμύρια από εκλογικά ομόλογα. Πρόκειται, όμως, για πολύ μικρό ποσό, που δεν μπορεί να καλύψει το σύνολο των αναγκών.
Η συνολική συμμετοχή στην αναμέτρηση αναμένεται να είναι υψηλή, όπως ήταν και στην αντίστοιχη του 2014, όταν και ξεπέρασε το 66%. Τα κόμματα που παίρνουν μέρος ανέρχονται στα… 464 και οι υποψήφιοι βουλευτές φτάνουν τους 8.250!
Νίκος Γιαννόπουλος
