Από Achmad Rabin Taim from Jakarta, Indonesia – P3260481, CC BY 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=5616589
Στις παρυφές του διεθνούς ενδιαφέροντος, η Ινδονησία συνταράσσεται από μαζικότατες διαδηλώσεις, και όργιο κρατικής καταστολής.
Από τις 25 Αυγούστου, οι δρόμοι της Τζακάρτα πλημμύρισαν με φοιτητές, εργαζόμενους, ανθρώπους κάθε ηλικίας, αγανακτισμένους από την κρατική διαφθορά, την υπέρογκη φορολόγηση, τη συρρίκνωση των εισοδημάτων τους, την τεράστια πτώση της αγοραστικής τους δύναμης. Στον αντίποδα της δικής τους ανέχειας, τα μέλη της Βουλής ψήφισαν την αύξηση των ήδη μεγάλων αποδοχών τους, που πλέον ξεπερνάει το 1εκατ. ρουπίες μηνιαίως, χώρια τα ειδικά επιδόματα και τις παροχές. Στις αντιδράσεις των πολιτών, η ελίτ απαντά απαξιωτικά, χαρακτηρίζοντας τους εντελώς ηλίθιους. Όσο για την ανεργία που μαστίζει τη χώρα –το μεγαλύτερο ποσοστό σε όλη τη νοτιοανατολική Ασία– οι κυβερνητικοί παράγοντες αντιτάσσουν την… έλλειψη δημιουργικότητας των ανέργων, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν οι ίδιοι δουλειές για τους εαυτούς τους, τις οικογένειες και τους φίλους τους.
Σε μια χώρα με νωπές τις μνήμες από τη μακρόχρονη στρατιωτική δικτατορία Σουχάρτο και νυν πρόεδρο τον γαμπρό του, Πραμπόουο Σουμπιάντο, η διαφθορά αποτελεί κανονικότητα. Η λιτότητα και οι περικοπές του προϋπολογισμού έχουν διαλύσει τις κοινωνικές υπηρεσίες, τη δημόσια υγεία και παιδεία. Αναφερόμενος πρόσφατα στις χαμηλές αποδοχές των δασκάλων, ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι αυτό οφείλεται στο ότι πληρώνονται μόνο από το κράτος, και οι πολίτες να συμβάλουν πληρώνοντας κι αυτοί, ενώ η φορολογία στοχεύει ακόμα και τη χρήση των social media.
Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν ειρηνικά στην Τζακάρτα, με οργανωτική πρωτοβουλία του Εργατικού Κόμματος. Όταν όμως στις 28 Αυγούστου, ένας 21χρονος οδηγός μοτο-ταξί (που ενώ εργαζόταν βρέθηκε μεταξύ των διαδηλωτών ) ανατράπηκε από αστυνομικό όχημα και πέθανε στο νοσοκομείο, η κατάσταση άλλαξε. Για πολλούς (καλλιτέχνες, ακτιβιστές, ακαδημαϊκούς, φοιτητές) ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Βίαιες συγκρούσεις ξέσπασαν σε όλη την Ινδονησία, κτίρια περιφερειακών συμβουλίων πυρπολήθηκαν, σπίτια πολιτικών δέχθηκαν επιθέσεις. Με διαταγή του προέδρου, η αστυνομία χρησιμοποίησε πυρά και ακραία βία, πάνω από 7 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, πολλοί τραυματίσθηκαν και εν μέσω μαζικών συλλήψεων, 20 διαδηλωτές εξαφανίσθηκαν. Θύματα της καταστολής τα ασθενοφόρα και το ιατρικό προσωπικό που προσπαθούσε να περιθάλψει διαδηλωτές. Η κυβέρνηση απαγόρευσε ακόμα και στην κρατική τηλεόραση να μεταδίδει οτιδήποτε σχετικό με τις διαδηλώσεις και ο στρατός εμφανίσθηκε στους δρόμους.
Παρά την επίδειξη δύναμης, το πολιτικό κατεστημένο έχει πολλούς λόγους να αισθάνεται ανασφάλεια. Από τους σημαντικότερους, οι φοιτητικές ενώσεις, αφού ήταν οι φοιτητικές εξεγέρσεις που έριξαν τον Σουχάρτο. Σε μια προσπάθεια κατευνασμού, βουλευτές ζήτησαν συγγνώμη για την προκλητική συμπεριφορά τους, κυβερνητικοί εκπρόσωποι υπόσχονται συναντήσεις των φοιτητικών εκπροσώπων με υπουργούς, ο πρόεδρος προαναγγέλλει μείωση βουλευτικών αποδοχών και επιδομάτων. Δύσκολα πείθουν. Η τακτική μαστίγιο και καρότο είναι προφανής, εφόσον η κυβέρνηση συνεχίζει να αναφέρεται σε «αναρχικούς διαδηλωτές», οι οποίοι «υποκινούνται και χρηματοδοτούνται από ξένες δυνάμεις». Την ώρα που ο ΟΗΕ ζητά να διερευνηθούν οι θάνατοι και οι εξαφανίσεις των διαδηλωτών και οι συνθήκες της κρατικής καταστολής (ο Σουμπιάντο έχει βεβαρημένο παρελθόν, κατηγορούμενος για σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων), ενισχύεται το σενάριο περί ξένων δυνάμεων που χρηματοδοτούν ΜΚΟ, ώστε να σπείρουν τη διχόνοια μεταξύ των Ινδονήσιων. Για τον πρόεδρο της χώρας, οι διαδηλωτές χρηματοδοτούνται από διαφθορείς.
Απέναντι στην ιδέα του ανεύθυνου και ανώριμου λαού που χρειάζεται πειθαρχία και σιδηρά καθοδήγηση, μεγαλώνει ο αριθμός όσων διεκδικούν καλύτερη ζωή. Από τη Δυτική Ιάβα ως το Λομπόκ και το «εξωτικό» Μπαλί, η Ινδονησία διαρρηγνύει το σκηνικό του ήσυχου τουριστικού παραδείσου με την επιβεβλημένη σιωπή.
«Η σιωπή προστατεύει τους ισχυρούς και όχι όσους παλεύουν για κοινωνική δικαιοσύνη. Υψώστε τη φωνή σας!» επαναλαμβάνει συνεχώς η νεαρή διαδηλώτρια Τάτα Τζουλιάστριντ, Μις Κόσμος 2024. Οι εξεγέρσεις αδιαφορούν για τα στερεότυπα.
