Η κυρία Πελαγία γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τασκένδη και ήρθε μεγάλη κοπέλα με την οικογένεια της στην Ελλάδα. «Έχουμε φίλους και Ρώσους και Ουκρανούς», μας είπε, «και όπως φαίνεται ο πόλεμος είναι στα τελευταία του. Πίσω του, όμως, άφησε πολλούς νεκρούς και τραυματίες. Έχασαν τους άντρες τους και τα παιδιά τους και από τις δύο μεριές. Αλλά ίσως το χειρότερο που άφησε για τους ζωντανούς, είναι το μίσος. Εμείς τα παλιά τα χρόνια στην ΕΣΣΔ ήμασταν όλοι αγαπημένοι και έχω επισκεφθεί πολλές φορές τις πόλεις που έγινε ο πόλεμος, τώρα όμως οι Ουκρανοί έχουν άλλους ήρωες. Γιορτάζουν τον Στεπάν Μπαντέρα. Έναν Ουκρανό που ήταν με τους ναζιστές και έκανε στα χωριά χειρότερα πράγματα κι από τους Γερμανούς. Κι όταν θέλησε η Ουκρανία να είναι μόνη της κι αυτόν τον σκότωσαν. Μαζί όλοι πολεμήσαμε τον ναζισμό και όλοι μαζί γιορτάζαμε τη νίκη. Τώρα οι Ουκρανοί κάθονται χώρια. Οι Έλληνες της Ουκρανίας είναι μισοί-μισοί, άλλοι με τους Ουκρανούς και άλλοι με τους Ρώσους».
Και πράγματι το τέλος του πολέμου δημιούργησε μια νέα πραγματικότητα. Για τον «εκλεκτό» της Δύσης Βολοντίμιρ Ζελένσκι φούντωσε η συζήτηση για το ποια χώρα θα μπορέσει να τον προστατέψει και όλοι κατέληξαν ότι πρέπει να καταφύγει στο Ισραήλ. Όσο για το κύρος του, καθημερινά γκρεμίζεται. Βρίσκει πλέον κλειστές τις πόρτες στη συνδιάσκεψη για την Ειρήνη στο Ριάντ και ο πρόεδρος των ΗΠΑ τον κατηγόρησε ότι ενώ έχει λήξει η θητεία του από πέρσι, δεν έκανε εκλογές και είναι ένας δικτάτορας που έφαγε τα λεφτά της Αμερικής (200 δισ.), της Ευρώπης (150 δισ.) και εκπροσωπεί μόνο το 4% των Ουκρανών. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι έγιναν ουκρανικά γκάλοπ τον Δεκέμβρη που μας πέρασε και του έδωσαν 57%. Έβαλε, μάλιστα, και τον πρωθυπουργό της Βρετανίας Στάρμερ να τον υποστηρίξει, λέγοντας ότι σε περίοδο πολέμου και με στρατιωτικό νόμο δεν κατόρθωσε η Ουκρανία να προκηρύξει εκλογές. «Κατέστρεψε τη χώρα του, σκοτώθηκε τόσος κόσμος άσκοπα, στο τέλος θα χάσει και την Ουκρανία», του απάντησε ο Τραμπ, με τον Ζελένσκι να του λέει «ζεις μέσα σε μια φούσκα παραπληροφόρησης των Ρώσων». Ο Ντόναλντ Τραμπ συνέχισε αποκαλώντας τον ηθοποιό και μάλιστα όχι πρώτης διαλογής. Και υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Ο Ζελένσκι πριν να γίνει πρόεδρος, ως ηθοποιός πρωταγωνίστησε σε μια κωμική σειρά της ουκρανικής τηλεόρασης, όπου υποδύονταν έναν τυχαίο και άσχετο με την πολιτική άνθρωπο, ο οποίος μέσα από μια σειρά συμπτώσεων έγινε πρόεδρος στην Ουκρανία και μάλιστα πετυχημένος γιατί ήταν κοντά στον λαό. Έτσι έγινε γνωστός και οδήγησαν τον κόσμο στη σκέψη ότι αφού μπορεί να το κάνει στην τηλεόραση, γιατί να μη μπορεί να το κάνει και στην πραγματικότητα. Κατέβηκε στις πραγματικές εκλογές και εκλέχθηκε πρόεδρος μετά τον Ποροσένκο. Ο δρόμος της Ουκρανίας προς τον πόλεμο και τον θάνατο −όπως αποδείχτηκε− ήταν σχολαστικά και επιστημονικά στρωμένος.
Η συνάντηση για την ειρήνη στο Ριάντ
Οι χώρες που έλαβαν μέρος στην ειρηνευτική συνδιάσκεψή την περασμένη Τρίτη στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας, ήταν οι χώρες που είχαν πρωταγωνιστεί στον πόλεμο. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία με τους ΥΠΕΞ Ρούμπιο και Λαβρόφ. Ο Ρούμπιο είχε ήδη καταψηφίσει πακέτο στρατιωτικής βοήθειας 6 δισ. δολαρίων το 2024 και είχε κατακρίνει τη χαρά του Πεκίνου για την άσχημη μοίρα των Αμερικανών στην Ευρώπη. Μαζί του ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Μάικ Βαλτς, οπαδός του επαναπατρισμού των δολαρίων που έστειλαν, με τον σφετερισμό του ορυκτού πλούτου και των Σπανίων Γαιών. Ο Στηβ Γουίτκοφ, επίσης, τρίτος της αντιπροσωπείας, διαπραγματευτής του Τραμπ στην πρόσφατη εκεχειρία και ανταλλαγή αιχμαλώτων μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ. Ο ίδιος βοήθησε πρόσφατα και στην ανταλλαγή των δύο κρατουμένων στις φυλακές ΗΠΑ και Ρωσίας. Τον Λαβρόφ (ΥΠΕΞ από το 2004) συνόδευε ο 77χρονος βετεράνος της διπλωματίας Γιούρι Ουσάκοφ, ο οποίος κατήγγειλε τον Μπάιντεν για υστερία λίγο πριν την εισβολή στην Ουκρανία. Παρόν στη συνάντηση (αλλά όχι στην ιστορική φωτογραφία) και ο Κιρίλ Ντιμίτριεφ, της απόλυτης εμπιστοσύνης του Πούτιν και επικεφαλής του Ταμείου Άμεσων Επενδύσεων. Ειδικός σχεδιασμού της κοινής εκμετάλλευσης της Αρκτικής από τις δύο χώρες, πρώην τραπεζίτης επενδύσεων της Γκόλντμαν Σακς και απόφοιτος της Μπίζνες Σκούλ του Χάρβαρντ. Οι Ουκρανοί και η ΕΕ δεν συμμετείχαν. Εξάλλου από την αρχή ήταν φανερό για τους Ουκρανούς ότι δυστυχώς –απλώς− συμμετείχαν με νεκρούς, τραυματίες, καταστροφή της περιουσίας τους και απαλλοτρίωση του εθνικού τους πλούτου από τις δύο παραπάνω χώρες.
Τα πρώτα αποτελέσματα της συνάντησης των δύο πλευρών ήταν η αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων και η αναζήτηση του δρόμου προς την ειρήνη. Ταυτόχρονα, ο Τραμπ δήλωσε ότι η Ρωσία θα επιστρέψει στις συνόδους των G7, δηλαδή του γκρουπ των μεγαλύτερων βιομηχανικών χωρών. Επίσης συζήτησαν διανομή στις Σπάνιες Γαίες (πολύτιμα ορυκτά για την παραγωγή υψηλής τεχνολογίας).
Αντίπαλοι στην ειρήνη των Τραμπ – Πούτιν
Στη μεγάλη «επιτυχία» του Τραμπ να οδηγήσει και αυτόν τον πόλεμο στο τέλος του, οι αντίπαλοί του τον κατηγορούν ότι υιοθέτησε την ειρηνευτική ατζέντα της Ρωσίας. Δηλαδή α) να μην υπάρχει στρατός των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ ως ειρηνευτική δύναμη ασφαλείας στο έδαφος της Ουκρανίας και β) την αναγνώριση της προσάρτησης από τη Ρωσία της Κριμαίας και των τεσσάρων ουκρανικών επαρχιών που βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο του ρωσικού στρατού και με σημαντικό ρωσικό πληθυσμό.
Είναι εδώ που συσπειρώνονται οι οπαδοί της πολιτικής του «καλύτερα ένας καθαρός πόλεμος, παρά μια βρώμικη ειρήνη» και πίσω τους στοιχίζονται ευρωπαίοι ηγέτες–οπαδοί της συνέχισης του πολέμου και πολλοί κερδοσκόποι που πατούν επί πτωμάτων (πόλεμος μέχρι να σκοτωθεί και ο τελευταίος Ουκρανός;). Στους οπαδούς του πολέμου συγκαταλέγονται, βέβαια, και αριστεροί που θυμήθηκαν ότι ο Χίτλερ είχε ονομαστεί κι αυτός καγκελάριος της ειρήνης πριν ξεκινήσει τον πόλεμο (Friedenskanzler), συνεπώς ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται στα βήματα του ναζισμού ως νέος Χίτλερ…
Αυτό που δεν βλέπουν οι οπαδοί της συνέχισης των πολέμων, είναι ότι αυτοί ακριβώς αποτελούν την έσχατη λύση για να συνεχίσει την ηγεμονία του το βαθύ αμερικανικό κράτος και το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Δεν το είχαν καταλάβει και όταν έγινε η απόπειρα εκδημοκρατισμού μιας άλλης υπερδύναμης που εκεί (σε διαφορετικές ιστορικές στιγμές) και οι αντίπαλοι του Χρουστσόφ και οι αντίπαλοι του Γκορμπατσόφ, στις υποτελείς χώρες του εξωτερικού οργάνωσαν ως στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα τις προβοκάτσιες τους. Η ταυτόχρονη πορεία του Τραμπ προς την ειρήνη με το άνοιγμα των φακέλων των δολοφονιών των Κένεντι και των βρώμικων πολιτικών επιχειρήσεων της USAID που θεωρείτο οργανισμός αρωγής στους ανήμπορους (ενώ ήταν φωλιά της CIA), δεν τους λέει τίποτα. Ότι η νέα ιστορική σελίδα που ζούμε είναι η αναγνώριση του τέλους του μονοπολικού κόσμου, ίσως με κάποιο συμβιβασμό των BRICS στην ηγεμονία του δολαρίου, επίσης.
Ας δούμε, λοιπόν, ποιοι ήταν δέκτες στην Ελλάδα των χρημάτων της USAID, σύμφωνα με την προεδρία Τραμπ: Fulbright Greece, Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο (AmChamGR), Ίδρυμα Ωνάση (Στέγη Ωνάση), Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (IDIS), Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ), Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος (Pierce – Αγίας Παρασκευής) – Κολλέγιο Ανατόλια Θεσσαλονίκης, Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, Athens Democracy Forum, Ίδρυμα Λασκαρίδη, Ίδρυμα Μποδοσάκη, Solidarity Now
