Δεκαέξι μικρές ιστορίες (άνισης διάρκειας) που με πνευματώδη τρόπο αφηγούνται ισάριθμες καταστάσεις που συνθέτουν κατά κάποιον τρόπο την καθημερινή ανθρώπινη συνθήκη.

Οι ιστορίες δεν σχετίζονται η μία με την άλλη, το μόνο κοινό που έχουν μεταξύ τους είναι ο πρωταγωνιστής Γκιγιλέρμο Φρανσέγια, ο οποίος υποδύεται καταπληκτικά δεκαέξι διαφορετικούς χαρακτήρες.

Ο τίτλος της ταινίας του Μαριάνο Κον και του Γκαστίν Ντουπρά “Homo sapiens?” (Homo argentum) δίνει ξεκάθαρα το στίγμα των όσων βλέπουμε επί της οθόνης. Κι αν ο ελληνικός τίτλος δίνει μια διεθνικότητα στο περιεχόμενό της, με αναφορές στον σύγχρονο άνθρωπο, ο αυθεντικός τίτλος στοχεύει στην καθημερινότητα της Αργεντινής. Που όμως έχει πάρα πολλά κοινά με τη δική μας καθημερινότητα.

Βλέπουμε λοιπόν, διάφορα στιγμιότυπα με συμπτώσεις, επαφές ανθρώπων, σεξ, ατυχήματα, απάτες κ.λπ. Κι όλα αυτά εμπεριέχουν συναίσθημα, αναισθησία, τρυφερότητα, συγκίνηση, καυστικό χιούμορ που στοχεύουν στην πολιτική κριτική, τις κοινωνικές ανισότητες, την υποκρισία, την πολιτική ορθότητα, το κυνήγι του κέρδους.

Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι όλα αυτά προσεγγίζονται με 16 διαφορετικούς τρόπους, με έξυπνες σκηνοθετικές προσεγγίσεις που εξυπηρετούν ισάριθμα εμπνευσμένα σενάρια.

Το “Homo sapiens?” είναι μια από εκείνες τις ταινίες που δεν θέλεις να τελειώσουν. Αφενός επειδή διαθέτει όλα εκείνα τα συστατικά που κάνουν μια ταινία να αρέσει, αφετέρου επειδή η εναλλαγή των ιστοριών δεν αφήνουν τον θεατή να βαρεθεί.

Μια έντονη κριτική ματιά στην κοινωνία και την πολιτική κατάσταση της Αργεντινής και ταυτόχρονα μια προσέγγιση του ανθρώπινου παράγοντα και πώς αυτός τοποθετείται μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Και βέβαια ένα παράδειγμα για το πώς το τοπικό (εθνικό) γίνεται παγκόσμιο ώστε να αφορά τους θεατές σε κάθε μέρος του κόσμου.

Η δυστυχία του ζην ποιητικώς

Ο Όσκαρ Ρεστρέπο είναι ένας ονειροπόλος άνδρας που από μικρός ήθελε να γίνει ποιητής. Όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια γι’ αυτόν και τώρα πλέον, μεγάλος άνδρας πια, είναι άνεργος, εξακολουθεί να ζει με τη μητέρα του, είναι χωρισμένος και προσπαθεί να αποκαταστήσει τη σχέση με την κόρη του Ντανιέλα, ενώ την ίδια ώρα παλεύει να απεξαρτηθεί από το αλκοόλ. Παρά την αρχική του άρνηση δέχεται να δουλέψει ως καθηγητής σε ένα σχολείο, όπου θα γνωρίσει μια φτωχή μαθήτρια, την Τζουρλάδι, που γράφει ποιήματα. Ο Όσκαρ τα διαβάζει, εντυπωσιάζεται κι αποφασίζει να τη βοηθήσει, κανονίζοντας να πάρει μέρος σε έναν διαγωνισμό ποίησης. Όμως τα πράγματα δεν θα πάνε όπως τα υπολόγιζε και χωρίς να το καταλάβει θα βρει τον μπελά του.

«Ένας ποιητής» (Un poeta) είναι ο τίτλος της ταινίας του κολομβιανού σκηνοθέτη Σιμόν Μέσα Σότο, με ήρωα έναν ονειροπόλο άνδρα που αρνείται να συμβιβαστεί και επιμένει να ζει ως ποιητής. Όμως οι καιροί είναι δύσκολοι για ποιητές.

Ο Σιμόν Μέσα Σότο σκηνοθετεί με ρεαλισμό. Οι εικόνες του σκιαγραφούν την πραγματικότητα της κολομβιανής κοινωνίας. Μέσα σ’ έναν κόσμο κοινωνικών ανισοτήτων ο Όσκαρ μοιάζει σαν τη μύγα μεσ’ το γάλα. Ταυτόχρονα όμως σηματοδοτεί την ελπίδα και τον αγώνα των ανθρώπων να αλλάξουν τα πράγματα. Ακόμη κι όταν οι πιθανότητες ελαχιστοποιούνται.

Εξαιρετική είναι η ερμηνεία του Ουμπέιμαρ Ρίος στον ρόλο του Όσκαρ, ο οποίος δεν είχε προηγούμενη εμπειρία από σινεμά. Όπως δεν είχε και κανείς άλλος απλό τους ηθοποιούς, άνδρες ή γυναίκες. Κι αυτό από μόνο του είναι ένα από τα αβαντάζ της ταινίας.

Ο «Ένας ποιητής» κέρδισε το βραβείο της επιτροπής στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα στο φεστιβάλ των Καννών, βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ της Μελβούρνης και βραβείο στο τμήμα Οριζόντων στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

Στα ίχνη του Βίκινγκ

Ο Άνκερ ληστεύει μια τράπεζα και ενώ η αστυνομία βρίσκεται στα ίχνη του εξουσιοδοτεί τον προβληματικό αδελφό του Μάνφρεντ, να κρύψει τα κλοπιμαία. Όταν μετά από χρόνια αποφυλακίζεται διαπιστώνει ότι ο αδελφός του έχει χάσει τη μνήμη του και νομίζει ότι είναι ο Τζον Λένον. Έτσι ο Άνκερ και τον Μάνφρεντ/Τζον πηγαίνουν στο παλιό πατρικό τους σπίτι στο δάσος που ανήκει πλέον σε ένα παράξενο ζευγάρι που το έχει μεταγράψει σε πανσιόν. Στο μεταξύ εμφανίζεται ο συνεργάτης του Άνκερ που διεκδικεί τα κλοπιμαία απειλώντας την αδελφή τους, Φρέια. Η τελευταία τρομοκρατημένη καταφεύγει κοντά στα αδέλφια της στην πανσιόν. Εκεί πλέον θα αρχίσει να συμπληρώνεται το παζλ, όχι μόνον της ληστείας αλλά και των παλιών οικογενειακών τραυμάτων.

Ο Άντερς Τόμας Γένσεν σκηνοθετεί ένα θρίλερ με στοιχεία μαύρης κωμωδίας. «Ο τελευταίος Βίκινγκ» (Den sidste Viking) που έγινε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της τελευταίας δεκαετίας στη Δανία είναι μια ταινία, ουσιαστικά, που διερευνά τη σχέση ανάμεσα στα αδέλφια και κυρίως ανάμεσα στον Άνκερ και τον Μάνφρεντ. Μια σχέση που πηγαίνει πίσω στο παρελθόν και που αποκαλύπτεται σιγά-σιγά φωτίζοντας πολλά σκοτεινά σημεία μέχρι εκείνη την ώρα.

Η ταινία χαρακτηρίζεται -και είναι- μαύρη κωμωδία. Όμως ταυτόχρονα μπορούμε να πούμε ότι εντάσσεται στο ρεύμα του σκανδιναβικού θρίλερ. Παράλληλα, έχει και σουρεαλιστικά στοιχεία ενώ κατά βάση πρόκειται για ένα δράμα.

Όλα αυτά τα παντρεύει πολύ έξυπνα ο Άντερς Τόμας Γένσεν με αποτέλεσμα μια επιτυχημένη ταινία που διαθέτει σασπένς και χιούμορ.

Προσωπικά κάποια σημεία στο σενάριο, όπως οι ψυχικά ασθενείς που νομίζουν ότι είναι μέλη των Μπιτλς, δεν με έπεισαν και μου φάνηκαν υπερβολικά αλλά μάλλον ελάχιστα επηρεάζουν το συνολικό αποτέλεσμα.

Απολαυστικός είναι ο Μαντς Μίκελσεν στο ρόλο του Μάνφρεντ.

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

«Οι Κρίστοφερ» (The Christofers) του Στίβεν Σόντερμπεργκ: Τα αποξενωμένα παιδιά ενός κάποτε διάσημου ζωγράφου καταστρώνουν ένα παράτολμο σχέδιο: προσλαμβάνουν μια ταλαντούχα συντηρήτρια έργων τέχνης με σκοτεινό παρελθόν για να ολοκληρώσει κρυφά τα ανολοκλήρωτα έργα του πατέρα τους. Ελπίζουν έτσι να αυξήσουν την αξία τους και να εξασφαλίσουν μια μεγάλη κληρονομιά. Όμως, όσο το σχέδιο προχωρά, οι ισορροπίες αλλάζουν και η απάτη αρχίζει να αποκαλύπτει απρόβλεπτες εντάσεις, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την αξία της τέχνης, της αλήθειας και των οικογενειακών δεσμών.

“Backrooms” του Κέιν Πάρσονς: Δεκαετία του 1990. Η μυστηριώδης εξαφάνιση ενός νεαρού οδηγεί στην ανακάλυψη μιας σειράς από παράξενα βίντεο που κατέγραψε ο ίδιος. Μέσα από αυτά τα πλάνα αποκαλύπτεται ένας ατελείωτος λαβύρινθος άδειων, κιτρινωπών χώρων -τα λεγόμενα “Backrooms”-, ένα αλλόκοτο παράλληλο σύμπαν όπου οι νόμοι της πραγματικότητας φαίνεται να καταρρέουν.

“Beast” του Τάιλερ Άτκινς: Ο θρύλος των MMA (Mixed Martial Arts – Μεικτές Πολεμικές Τέχνες), Πάτον Τζέιμς, που πλέον εργάζεται ως επαγγελματίας ψαράς, τραβιέται πίσω στο κλουβί όταν ο αδερφός του κινδυνεύει. Επανενώνεται με τον παλιό του προπονητή, Σάμι, και δεσμεύεται για έναν τελευταίο αγώνα στο ONE Championship εναντίον του πρωταθλητή του, Ξαβιέ Γκράου.

«Οι κυρίαρχοι του Σύμπαντος» (Masters of the Universe) του Τρέιβις Νάιτ: Μετά από 15 χρόνια απουσίας, το Σπαθί της Δύναμης οδηγεί τον πρίγκιπα Άνταμ πίσω στην Ετέρνια, όπου ανακαλύπτει ότι η πατρίδα του έχει καταστραφεί υπό την σκληρή κυριαρχία του Σκέλετορ. Για να σώσει την οικογένειά του και τον κόσμο του, ο Άνταμ πρέπει να ενώσει τις δυνάμεις του με τους στενότερους συμμάχους του, την Τίλα και τον Ντάνκαν, και να αποδεχτεί το αληθινό του πεπρωμένο ως Χι-Μαν –ο πιο ισχυρός άντρας στο σύμπαν.