Τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση Μελόνι ενέτεινε τις προσπάθειές της να εμποδίσει κάθε αντίδραση των πολιτών απέναντι στον πόλεμο, απαγορεύοντας πορείες για την Παλαιστίνη και κατά του πολέμου στη Μέση Ανατολή και ξυλοκοπώντας τους διαδηλωτές σε Τορίνο και Ρώμη, που αψήφησαν τις απαγορεύσεις. Πάντως, η Μελόνι εξέφρασε την αλληλεγγύη της στις δυνάμεις καταστολής, «που δέχτηκαν ύβρεις και επιθέσεις από υποτιθέμενους διαδηλωτές».
Για να θωρακίσει περισσότερο την αυταρχική πολιτική της, η κυβέρνηση επιβάλλει με το νέο νομοσχέδιο για την ασφάλεια, που ψηφίστηκε από τη Βουλή την 18η Σεπτεμβρίου, την ποινικοποίηση κάθε δημόσιας εκδήλωσης διαφωνίας, ακόμη και της καθιστικής διαμαρτυρίας, θεωρώντας τα πάντα βίαιες ενέργειες. Μια απλή καθιστική διαμαρτυρία μπορεί να έχει ως επακόλουθο την ποινή φυλάκισης έως δύο έτη. Σύμφωνα με σχετική έκθεση του ΟΟΣΑ, ο στόχος της ακροδεξιάς κυβέρνησης είναι «να αποθαρρύνει την άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών εκ μέρους των ατόμων». Πάντως, αν δει κανείς με προσοχή τις διατάξεις, βλέπει σαφώς και μια περαιτέρω ποινικοποίηση των αλλοδαπών.
Καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων
Το νομοσχέδιο, το οποίο εξετάζεται από τη Γερουσία, εισάγει κάπου τριάντα τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα, διατυπώνοντας είκοσι νέα αδικήματα, επεκτείνοντας κυρώσεις και επιβαρυντικές περιστάσεις, και, σε κάποιες περιπτώσεις, αυξάνει τις ποινές για ήδη υπάρχοντα αδικήματα, όπως τα οδικά μπλόκα, ποινικοποιεί τις πολιτικές διαμαρτυρίες, θεωρώντας επιβαρυντική την αντίθεση στην κατασκευή μεγάλων έργων και προβλέπει ποινές έως 20 έτη φυλάκισης για όποιον/α διαμαρτύρεται για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα παραμονής και επαναπατρισμού προσφύγων και μεταναστών.
Το νομοσχέδιο εισάγει επίσης το νέο αδίκημα της «εξέγερσης εντός ενός σωφρονιστικού ιδρύματος», που τιμωρείται με φυλάκιση έως 5 έτη, ενώ είναι γνωστό ότι ο υπερπληθυσμός και η απόγνωση από τη φρικτή ζωή μέσα στη φυλακή οδηγούν όλο και περισσότερους κρατουμένους στην αυτοκτονία.
Δεν θα περίμενε κανείς, λαμβάνοντας υπόψη τη λογική της κυβέρνησης, ο χώρος της παιδείας να μείνει έξω από την ποινικοποίηση των αγώνων. Έτσι, ο υπουργός Παιδείας Βαλντιτάρα ποινικοποιεί κάθε πολιτική και κοινωνική πρωτοβουλία των μαθητών, επιβάλλοντας την άποψη των κυβερνώντων με την καταστολή και την τιμωρία.
Ιταλοί χωρίς ιθαγένεια
Από την άλλη, οι 914.860 μαθητές και μαθήτριες στα ιταλικά σχολεία χωρίς ιταλική ιθαγένεια, Ιταλοί και Ιταλίδες στην ουσία, αλλά όχι δικαιωματικά, δεν είναι άξιοι, σύμφωνα με τους κυβερνώντες, να την αποκτήσουν. Αξίζει να την αποκτήσουν μόνο οι Ιταλοί ή οι Ιταλίδες, που διακρίθηκαν κατά κάποιον τρόπο, όπως προτείνει ο επικεφαλής της Forza Italia Αντόνιο Ταϊάνι για τους ιταλούς αθλητές και τις ιταλίδες αθλήτριες που κέρδισαν μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πρόκειται για μια συζήτηση που διαρκεί χρόνια, αλλά δεν υπάρχει η πολιτική βούληση να επιλυθεί συνολικότερα, παρά τις προσπάθειες της αντιπολίτευσης και τις πολλές διαδηλώσεις. Πρόταση νόμου του 2022, που προέβλεπε την αναγνώριση της ιταλικής ιθαγένειας στους αλλοδαπούς ανηλίκους που γεννήθηκαν στην Ιταλία ή που ήλθαν πριν κλείσουν τα 12 χρόνια τους, οι οποίοι διέμεναν νόμιμα στην Ιταλία και οι οποίοι παρακολούθησαν τουλάχιστον πέντε χρόνια ιταλικού σχολείου, δεν πρόλαβε να ψηφιστεί λόγω αλλαγής κυβέρνησης.
Η Ένωση «Ιταλοί χωρίς ιθαγένεια», με τη στήριξη άλλων οργανώσεων, όπως οι Arci, Libera, A buon diritto και κομμάτων της αντιπολίτευσης, πραγματοποίησαν συλλογή 500.00 υπογραφών αναγκαίων για τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος, που προτείνει πενταετή συνεχή νόμιμη διαμονή στη χώρα για την απόκτηση της ιταλικής υπηκοότητας.
Η εχθρική στάση της κυβέρνησης απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες αποδεικνύεται και με την ίδρυση των κέντρων για αιτούντες άσυλο στην Αλβανία, τα οποία πρόκειται, σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών Πιαντεντόζι, να εγκαινιαστούν τον Οκτώβριο. Η αντιπολίτευση ήταν εξαρχής αντίθετη με τη δημιουργία αυτών των κέντρων και η γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος Έλλι Σλάιν δήλωσε σχετικά ότι η συμφωνία με την Αλβανία «βλάπτει το δικαίωμα ασύλου που προστατεύεται από το Σύνταγμα» και ότι «πρόκειται για μια κοροϊδία», ενώ ο γραμματέας της Συμμαχίας Ιταλικής Αριστεράς – Πρασίνων Νικόλα Φρατοϊάνι δήλωσε ότι η συμφωνία πρέπει να καταγγελθεί ως «δημιουργία χώρου εγκλεισμού και μη σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Λιτότητα και περικοπές
Παράλληλα, η κυβέρνηση προετοιμάζει τον νέο προϋπολογισμό, ο οποίος, σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών Τζιανκάρλο Τζορτζέτι είναι αναγκαίο να περιλαμβάνει «θυσίες» για όλους, με δεδομένη τη μικρή αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,8%, με αυξήσεις φόρων, τις οποίες διέψευσε η ίδια η πρωθυπουργός, αλλά προφανώς και θα ισχύσουν για τα κατώτερα στρώματα του πληθυσμού. Το μεγαλύτερο ιταλικό συνδικάτο Cgil, σε γενική συνέλευση, δηλώνει ότι «ο επόμενος προϋπολογισμός θα εγκαινιάσει μια μακρά εποχή λιτότητας και περικοπών στην υγεία, στην παιδεία και στην έρευνα, στην πρόνοια, στις δημόσιες συμβάσεις εργασίας, στην αυτοδιοίκηση, στις επενδύσεις». Το συνδικάτο αποφάσισε να προχωρήσει στην κινητοποίηση των εργαζομένων, σε συνεννόηση με τις ομοσπονδιακές συνδικαλιστικές οργανώσεις, «μέχρι τη γενική απεργία». Σύμφωνα με το συνδικάτο, «πρόκειται για μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή, να μην αγγίξουν τα υπερκέρδη, τα έσοδα από μερίσματα και ακίνητα, τις μεγάλες περιουσίες, τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή».
Οι νέες περικοπές θα επιδεινώσουν την ήδη δραματική κατάσταση της υγείας και της παιδείας. Η 7η έκθεση του Ιδρύματος GiMBE επιβεβαιώνει αυτήν την κατάσταση στον χώρο της υγείας, μιλώντας για μεγάλη έλλειψη προσωπικού, ρωγμή μεταξύ Βορρά-Νότου, αύξηση δαπάνης των οικογενειών (συν 10,3%), 4,5 εκατομμύρια άτομα τα οποία παραιτούνται από θεραπείες, μείωση της πρόληψης (-18,6%).
Στον χώρο της παιδείας, η κυβέρνηση περικόπτει 41.700.000 από οκτώ πανεπιστήμια, τα οποία, όπως καταγγέλλουν οι πρυτάνεις τους, μάλλον θα αναγκαστούν να κλείσουν. Πρόκειται για τα πανεπιστήμια Καμερίνο, Κιέτι-Πεσκάρα, Άκουιλα, Ματσεράτα, Περούτζια, Πολυτεχνείο Μάρκε, Τέραμο, Ουρμπίνο.
Όλα αυτά δεν πτοούν τη μαύρη διεθνή του Σαλβίνι και του ακροδεξιού ευρωβουλευτή της Λέγκα Βανάτσι, στην Ποντίντα, τον καθιερωμένο χώρο συγκεντρώσεων της Λέγκα, με καλεσμένους τον ούγγρο ακροδεξιό ηγέτη Ορμπάν και τον αντίστοιχο ολλανδό Βίλντερς, με την υπόσχεση «θα πάρουμε τους λαθρομετανάστες να τους πάμε στις Βρυξέλλες».
Η αντιπολίτευση
Ποιες είναι, όμως, οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης απέναντι σε όλα αυτά;
Στο Κίνημα 5 Αστέρων ο Γκρίλο θεωρεί ότι ως ιδρυτής έχει περισσότερα δικαιώματα στη χάραξη πολιτικής, ενώ ο Κόντε τονίζει ότι στο Κίνημα δεν υπάρχει κανείς πάνω από τα υπόλοιπα μέλη και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αντιτίθεται στη δημοκρατική αρχή και στην ελεύθερη συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις. Και οι προστριβές μεταξύ των δύο συνεχίζονται.
Ο Κόντε κήρυξε, επίσης, τη διάλυση του υπό σχηματισμό μετώπου της προοδευτικής αντιπολίτευσης, λόγω της επιμονής της Έλλι Σλάιν να εντάξει στο μέτωπο και το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι, τον οποίο ο Κόντε αποκαλεί «ωρολογιακή βόμβα». Παράξενη αυτή η επιμονή, όταν, μάλιστα, η Σλάιν αποχώρησε το 2015 από το Δημοκρατικό Κόμμα εξαιτίας της αντεργατικής πολιτικής Ρέντσι, με μια επιστολή στην οποία αναφερόταν σε «ταπεινώσεις προς τη μειοψηφία, που έγιναν για να απευθυνθεί το κόμμα σε ένα ευρύτερο κοινό, στο Κέντρο, το οποίο ρουφήξαμε και καταβροχθίσαμε, και τη Δεξιά, που εντάσσουμε σε πολλές περιοχές με μια ανησυχητική άνεση και με μια αδηφαγία που προκαλεί δυσπεψία».
Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις το 67,4% των ψηφοφόρων του Δημοκρατικού Κόμματος λέει όχι στην ένταξη του Ρέντσι στο δημοκρατικό μέτωπο και το 70% των ψηφοφόρων του Κινήματος 5 Αστέρων, επίσης.
Γιατί, επομένως, να επιμένει τόσο πολύ η γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος; Τι έχει αλλάξει;
