Καλοκαίρι, αναψυχή, ξεκούραση, μα και εργασία. Οι παραθεριστικές πόλεις μας περιμένουν. Να μιλήσουμε για τα Καμένα Βούρλα; (Κι όχι για το σύνολο των κοινοτήτων του δήμου). Πάμε λοιπόν!
Το θέμα μας είναι το «Δεν έχουμε». Δεν έχουμε παραλιακά δέντρα (τα κόψαμε ή δεν τα φυτέψαμε ποτέ. Και προτιμάμε τη μέση θερμοκρασία του πλανήτη κι όχι τα μικροκλίματα). Δεν έχουμε ιαματικά νερά (μας τα πήρε η μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα της πόλης κι οι ισπανοί επιχειρηματίες των Εξαρχείων. Ούτε στο μουσείο δεν τα βάλαμε!). Δεν έχουμε ούτε ποδηλατόδρομο, ούτε δωρεάν ποδήλατα. Δεν έχουμε μοντέρνα σχολεία (καλύτερα κοντέινερ! Οι άλλοι έχουν Πρότυπα, Ωνάσεια και Πειραματικά). Δεν έχουμε ανακύκλωση (ούτε κομπόστ, ούτε οργανικά απόβλητα για τα τόσα ζώα γύρω μας. Ούτε χαρτί, ούτε γυαλί). Δεν έχουμε δημόσιες βρύσες στην πόλη, όπως είναι η ευρωπαϊκή οδηγία (να είναι καλά το Ασπρονέρι κι ο Σύλλογος Γυναικών με τη μία και μοναδική βρύση στην παραλία μας. Κουβαλάμε νερό από το σπίτι για να υποστηρίξουμε τις δεντροφυτεύσεις των παιδιών!).
Δεν έχουμε παιδικές χαρές (μία έχουμε και γι’ αυτή οι γονείς ξεχωρίζουν τα παιδιά. Και μετά απορούμε για τον ρατσισμό στην πόλη). Δεν έχουμε πλατείες (δύο με το στανιό, που έχουν το ακατοίκητο). Δεν έχουμε ενδοδημοτική συγκοινωνία για τις δεκαεπτά κοινότητες (ούτε στους νεκρούς μας, στα ιαματικά νερά της δωρεάς του Κονιαβίτη, στο Κέντρο Υγείας, στα σχολεία, στο βουνό και στη θάλασσα, στ’ άλλα χωριά ή στην λαϊκή αγορά, δεν μπορούμε να πάμε). Δεν έχουμε δημοτικό σινεμά της πόλης (όπως έχουν όλες οι πόλεις. Το τελευταίο σινεμά της πόλης έμεινε χωρίς αξιοποίηση. Ή μήπως αξιοποίηση είναι το δημοτικό να γίνεται ιδιωτικό κι όχι το ιδιωτικό να γίνεται δημοτικό;).
Δεν έχουμε λιμάνι! (Μην κάνουμε σχόλιο. Βαρκούλες γύρω – γύρω αρμενίζουν και στη μέση ο Μανώλης! Και τα λεφτά που παίρνουμε σύντροφε είναι λίγα για να τα πεις έσοδα). Δεν έχουμε τόπους Νατούρα (αχ βρωμολίμνη, αχ κύκνοι, αχ κάμπιγκ, αχ βιοποικιλότητα, αχ περιβαλλοντικό πάρκο πουλιών και παιδιών, αχ ιαματικά νερά «δωρεάν για τον λαό» που τρέχετε στη θάλασσα, αχ καλάμια που σώσατε τα παιδιά μετά την επανάσταση του 1821 και δώσατε το όνομα στον τόπο μας!). Δεν έχουμε ραδιόφωνο (με τόσους ράδιο–πειρατές πώς γίνεται να μην έχουμε; FM Αγκάθι για πάντα!). Δεν έχουμε μαζικό αθλητισμό (μα κάποτε τρέχαμε κι είχαμε αθλητές κι αθλήτριες με αξιώσεις. Κι είχαμε και δυο ομάδες μπάσκετ. Ωστόσο, μπράβο στον Βαγγέλη και τον Γιάννη για την αγάπη για τον τόπο τους). Δεν έχουμε τον φάρο (τον κλέψανε! Αχ Ναυτικέ Όμιλε). Δεν έχουμε κύκνους (τι γίνεται με την «Βρωμολίμνη»; Σα να μικραίνει). Δεν έχουμε παιδιά να μένουν στα Καμένα Βούρλα μετά τις σπουδές. (είναι μετανάστες, τι καπιταλισμό θέλεις πλην του τουρισμού;).
Δεν έχουμε τριτογενή επεξεργασία του νερού για τα ποτίσματα στα χωράφια (παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας θέλεις; Κι έλεγε η Οικολογική Κίνηση Καμένων Βούρλων να πάμε τα λύματα στον Βοάγριο ποταμό και να έχουμε με επίπεδα και καλαμιές σταδιακή διήθηση των νερών! Ακούει κανείς;). Δεν έχουμε οικολογικές καλλιέργειες (φύτεψε εσύ κι αν πάρεις καρπό χωρίς φυτοφάρμακα και λιπάσματα, έλα να μου πεις!). Δεν έχουμε παιδιά που να προτιμούν την εναλλακτική κοινωνική θητεία (καλά, δεν είσαι με τον στρατό τώρα που συμμετέχουμε σε τρεις πολέμους; Δεν θυμάσαι πως από παλιά προτιμούσαμε τον στρατό από τον κομμουνισμό;). Δεν έχουμε συνελεύσεις (η τελευταία στο μικρό μας Dogville ήταν για να κόψουμε το νερό στους πρόσφυγες και η προτελευταία να περάσει ο νέος δρόμος μέσα από την πόλη).
Δεν έχουμε πίστη, ελπίδα, αγάπη (δίνουμε ποτέ δικό μας πράγμα; Κι η ελπίδα δεν έφυγε πριν δεκαπέντε χρόνια; Τελικά, είμαστε όλοι πιστοί χωρίς εκκλησία του δήμου). Δεν έχουμε πρόσφυγες (τους διώξαμε!). Δεν έχουμε θεό (δεν σου φτάνει ο κρατικός θεός; Αιρετικός είσαι;).
Δεν έχουμε τοπική εφημερίδα (είμαστε όλοι Ρόιτερ! Αχ, εκείνο το ωραίο εφημεριδάκι του Νεανικού Παλμού. Και το «Ράδιο Αγκάθι»). Δεν έχουμε σταθερή ή κινητή βιβλιοθήκη! (Γιατί όταν είχαμε κινητή βιβλιοθήκη την καταλάβαμε; Ευτυχώς κάτι κάνει η βιβλιοθήκη του συλλόγου του Νεανικού Παλμού). Δεν έχουμε κοινότητες μάθησης (καλά προτιμάς τον κοινοτισμό από τον φιλελευθερισμό;). Δεν έχουμε μνήμη (αχ Πέτρο! Τι τα θες τα αρχαία; Τι τα θες τα αρχεία θανάτου; Τι τα θες;). Δεν έχουμε λαογραφικό μουσείο (αχ δάσκαλε Δημήτρη με τους αγώνες σας. Ο Στέφανος που είναι;). Δεν έχουμε θεατρική σκηνή (μπράβο στην «Θεατρομανία»!). Δεν έχουμε ούτε ένα πειθαρχικό για εκπαιδευτικό (είναι όλοι επαρκείς). Δεν έχουμε ποιητές (τελευταία γράφονται κάτι ποιήματα εθνικιστικού παραληρήματος που ζητούν αγάπη. Μα εμείς βυζάξαμε στην πόλη Γιώργο Σεφέρη, Γιάννη Βαρβέρη, Βασίλη Στεριάδη και Λάμπρο Παγκάκη).
Δεν έχουμε κατασκηνώσεις (η παραλία του Ασπρονερίου είναι χωρίς παιδιά. Έμειναν μόνο τα τούνελ). Δεν έχουμε πεζοδρομήσεις στο 30% της πόλης (και που θα παρκάρουμε τα αμάξια; Και για τα ΑμεΑ; Τι να τα κάνουμε τα αμαξίδια; Κι όμως ο μεγάλος πεζόδρομος της παραλίας αγαπήθηκε τόσο). Δεν έχουμε δικά μας στάρια για δικό μας αλεύρι για το ψωμί (καλά, δεν είσαι με την παγκοσμιοποίηση; Αχ Κονιαβίτη με τον μύλο σου! Δυο μύλοι έμειναν στον νομό). Δεν έχουμε πάρκο σκύλων. (Καλά παίζουν κι οι σκύλοι; Δεν δαγκώνουν; Τι τα θες τα σκυλιά; Καλύτερα παιδιά! Κι ας θέλουν σκυλιά). Και για να γελάσουμε… δεν έχουμε ποντίκια! (Αυξήθηκαν οι γάτες. Δεν πωλούνται πολλές ποντικοπαγίδες).
Τελικά όσοι λείπουμε είμαστε άπολεις. Δεν μας ταιριάζει ο «Επιτάφιος» του Περικλή πάνω στα μνήματα του Κεραμεικού. Ίσως μας ταιριάζει ένας φυγάς, ο Οιδίποδας ή η Αντιγόνη. Μήπως έχουμε Θησέα σ’ αυτή την πόλη που να τους αγαπά και να τους δίνει λίγη γη να πεθάνουν; Τώρα ρωτάμε τι έχουμε, τι θέλουμε, ποιος είναι ο τόπος της επιθυμίας, που πάμε. Αγιάσαμε. Είμαστε γεμάτοι εικόνες της ουτοπίας από την παιδική μας ηλικία και τις εφηβικές αναζητήσεις. Έχουμε την έλλειψη και ξέρουμε τι δεν έχουμε και τι θέλουμε. Και θα μιλάμε στεντόρεια αδιάλειπτα μέχρι ελεύσεως της δικαιοσύνης. Τότε μπορούμε να σωπάσουμε.
Σημείωση:
Από «Τα θρανία της Άνοιξης» – το ραδιόφωνο των παιδιών. Στο κείμενο και το μικρόφωνο ο Μπαμπάλ με τον «Κοκκινολαίμη». Καλοκαίρι 2025, Καμένα Βούρλα – Αθήνα.
