Αποκαλύψαμε σε ρεπορτάζ που δημοσιεύσαμε με τη συναδέλφισσα Άννα Νίνη, ότι τρία έφηβα κορίτσια βρίσκονταν κλεισμένα αρχικά στα κρατητήρια του Α.Τ Καισαριανής και στην πορεία στα κρατητήρια της Υποδιεύθυνσης Προστασίας Ανηλίκων στη ΓΑΔΑ. Ο λόγος για τον οποίο διέταξε η εισαγγελία ανηλίκων τον εγκλεισμό τους, ήταν γιατί δεν έβρισκε διαθέσιμη ιδρυματική δομή να τα στείλει. Τα κορίτσια έμειναν ως «εισαγγελικά» αρχικά στο νοσοκομείο Παίδων και επειδή έκαναν «φυγές» –όπως αποκαλείται στην ιδρυματική αργκό η προσπάθεια των παιδιών να αποδράσουν από αυτή την άτυπη φυλακή των ιδρυμάτων για εφήβους ή των νοσοκομειακών δωματίων στα οποία τοποθετούνται για παρατεταμένα διαστήματα– φυλακίστηκαν… για το καλό τους.
Το ρεπορτάζ ευτυχώς διαδόθηκε γρήγορα και έτσι υποχρεώθηκε η Ελληνική Αστυνομία να εκδώσει ανακοίνωση το ίδιο απόγευμα (6/11/26). Στην ανακοίνωση πέραν του ότι παραδέχτηκαν την «προστατευτική φύλαξη», όπως την αποκάλεσαν, έκαναν σαφές ότι η εντολή είχε δοθεί από την εισαγγελία ανηλίκων. Δεν ήταν δηλαδή μια βίαιη και απάνθρωπη πρωτοβουλία της αστυνομίας. Ήταν συνειδητή εντολή της εισαγγελίας ανηλίκων, του θεσμού που θεωρητικά ασχολείται με την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών.
Σε «προστατευτική φύλαξη» έχουν τεθεί για παρατεταμένα διαστήματα στο πρόσφατο παρελθόν ασυνόδευτα ανήλικα. Και η χώρα μας έχει καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για βασανιστήρια, εξευτελιστική μεταχείριση και παράνομη κράτηση. Και έτσι αναγκαστήκαμε ως κράτος να καταργήσουμε με νόμο την «προστατευτική» τους «φύλαξη».
Πριν την δημοσίευση του ρεπορτάζ, αποστείλαμε ερωτήματα σε όλους τους αρμόδιους φορείς. Το υπουργείο Δικαιοσύνης, το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας και ασφαλώς την εισαγγελία ανηλίκων. Μέχρι αυτή τη στιγμή, μία εβδομάδα μετά, δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση.
Γνωρίζουμε ότι το ένα από τα τρία κορίτσια δόθηκε στη βιολογική του οικογένεια πριν το δημοσίευμά μας, ενώ τα άλλα δύο αποφυλακίστηκαν άρον άρον μετά το ρεπορτάζ και οδηγήθηκαν ξανά στο Παίδων με αστυνομική φύλαξη. Το ένα από τα δύο οδηγήθηκε σε ίδρυμα στην επαρχία ενώ η τρίτη 15χρονη παραμένει σε αυτό το άτυπο καθεστώς στο νοσοκομείο όσο γράφονται αυτές οι γραμμές.
Ως δημοσιογράφοι ασφαλώς χαρήκαμε που η δουλειά μας βοήθησε στην απελευθέρωση αυτών των παιδιών που έζησαν αυτόν τον απάνθρωπο και άδικο εγκλεισμό για τόσο καιρό –το 15χρονο κορίτσι για το οποίο είχαμε τις περισσότερες πληροφορίες έμεινε δέκα ημέρες στο κρατητήριο της Καισαριανής και 15 ημέρες στο κρατητήριο της ΓΑΔΑ.
Μπορούμε όμως να το θεωρήσουμε κάποιου είδους νίκη;
Αμφιβάλω. Πρώτα απ’ όλα γιατί δεν είναι δυνατόν να πανηγυρίζουμε για τα προφανή. Δεν είναι δυνατόν να πανηγυρίζουμε γιατί έπαψαν τρία παιδιά να βρίσκονται πίσω από κάγκελα, να δέχονται επισκεπτήρια λες και είναι κατάδικοι, να τρέφονται επί έναν μήνα με φαγητό κρατουμένων, να στερούνται κάθε ερέθισμα που θα έπρεπε να έχουν ως παιδιά, σε άγνωστες συνθήκες υγιεινής με φρικτές επιπτώσεις στην ψυχοσυναισθηματική τους υγεία.
Έπειτα, το γεγονός πως μάθαμε για αυτά τα τρία έφηβα κορίτσια ήταν ένα «δημοσιογραφικό ατύχημα». Πρέπει να γίνει σαφές ότι μιλάμε για τα πιο ευάλωτα παιδιά της κοινωνίας μας. Για παιδιά ιδρυμάτων. Για παιδιά που δεν έχουν κανέναν να περιφρουρήσει τα δικαιώματά τους και να αγωνιστεί ώστε αυτά να μην πληγούν. Δεν έχουν υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον να αγωνιστεί γι’ αυτά και ούτε βέβαια προσβάσεις σε μέσα ενημέρωσης. Υποτίθεται ότι αυτόν τον ρόλο τον αναλαμβάνει το κράτος αλλά νομίζω ότι έχω εξηγήσει επαρκώς μέχρι τώρα το πώς αντιλαμβάνεται το κράτος μας την προστασία των παιδιών.
Και είναι σημαντικό επίσης να ξεκαθαρίσω ότι δεν γνωρίζουμε πόσα ακόμη παιδιά έχουν υποστεί αυτή την «προστατευτική φύλαξη». Διότι η Αστυνομία στην ανακοίνωσή της μίλησε μόνο για τα τρία κορίτσια του ρεπορτάζ μας. Αγόρια; Δεν υπήρχαν αγόρια στα κελιά της ΓΑΔΑ; Και πόσα ακόμα παιδιά, κορίτσια και αγόρια, βρίσκονται ή βρίσκονταν μέχρι να δημοσιευτεί το ρεπορτάζ μας υπό «προστατευτική φύλαξη» στα αστυνομικά τμήματα ανά την επικράτεια;
Τι μέτρα πήρε η πολιτεία ώστε να μην επαναληφθεί αυτό; Τι μέτρα πήρε το αρμόδιο υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, ως το αρμόδιο υπουργείο για την παιδική προστασία; Η κατά τα άλλα λαλίστατη υπουργός, Δόμνα Μιχαηλίδου, τι έχει να πει γι’ αυτό; Πέραν από το να κρυφτεί πίσω από τη βολική δικαιολογία ότι την απόφαση για τον εγκλεισμό δεν την έλαβε το υπουργείο αλλά η εισαγγελία ανηλίκων;
Το ότι βγήκαν τα παιδιά από τα κελιά της ΓΑΔΑ, ναι, είναι μια νίκη. Για τα ιδρυματικά «κελιά» στα οποία θα τα οδηγήσουμε, θα μιλήσουμε άραγε ποτέ;
FOTO
DLBAKAR ROY/PEXELS
