Και στο μεταναστευτικό η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης δείχνει να είναι η μόνη που μπορεί να βγει τελικά ωφελημένη
Του Δημήτρη Σμυρναίου
Την ώρα που οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δείχνουν να προσπαθούν να «αποτινάξουν» από πάνω τους την αντιμετώπιση του προσφυγικού ρεύματος, που προκάλεσε ο πόλεμος στη Συρία, στο Βερολίνο επιβεβαιώνουν για μια ακόμα φορά την παροιμία σχετικά με τις… μαγειρικές ικανότητες των παιδιών των φρονίμων.
Η γερμανική κυβέρνηση δείχνει να είναι η μόνη που έχει υπολογίσει το κόστος υποδοχής των προσφύγων, κάνοντας λόγο για περίπου 6 δισ. το επόμενο διάστημα, αλλά και η μόνη που έχει προβλέψει τον τρόπο με τον οποίο η αφομοίωση των προσφύγων θα μπορούσε να αντισταθμίσει τις συνέπειες του δημογραφικού προβλήματος στην Ευρώπη. Το εντυπωσιακό μάλιστα είναι ότι τέτοιες έρευνες έχουν γίνει όχι μόνο για την ίδια τη Γερμανία, αλλά και για χώρες της Ανατολικής Ευρώπης όπως η Πολωνία και η Ρουμανία. Το περιοδικό «Σπίγκελ» έγραψε για παράδειγμα ότι η Πολωνία θα χρειαστεί περίπου 5 εκατομμύρια ανθρώπους για να αντιμετωπίσει τους ρυθμούς μείωσης του πληθυσμού της μέχρι το 2050.
Ευκαιρία για φτηνό εργατικό δυναμικό
Για την ίδια τη Γερμανία, ο σοσιαλδημοκράτης αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ μίλησε για 500.000 μετανάστες το χρόνο, τους οποίους θα μπορούσε να ενσωματώσει η χώρα ενώ η Ανγκέλα Μέρκελ, την ώρα που ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ παραδεχόταν από το Στρασβούργο ότι η Ευρώπη είναι …απούσα, παρουσίαζε το δικό της σχέδιο στο γερμανικό Μπούντεσταγκ, το οποίο κινείται σε τρεις βασικούς άξονες. Αποδοχή των πραγματικών προσφύγων και απόρριψη των οικονομικών μεταναστών, συνέχιση της πολιτικής της λιτότητας και κανένας εκτροχιασμός του προϋπολογισμού εξαιτίας του μεταναστευτικού και γρήγορα βήματα αφομοίωσης αξιοποιώντας την εμπειρία των «γκασταρμπάιτερ» (Gastarbeiter) από τη δεκαετία του ‘60.
Το τελευταίο σημείο είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον. Μεγάλες βιομηχανίες και άλλες επιχειρήσεις της χώρας εκπονούν ήδη προγράμματα αξιοποίησης των προσφύγων, ταχύρυθμης εκμάθησης της γλώσσας και εκπαίδευσής τους, με στόχο να τους εντάξουν στην παραγωγική αλυσίδα τους. Εδώ είναι φυσικό να γεννιέται η υποψία ότι το γερμανικό κατεστημένο βλέπει μια χρυσή ευκαιρία για φτηνό εργατικό δυναμικό με στόχο να συμπιέσει το κόστος της εργασίας και να ενισχύσει και άλλο την ανταγωνιστικότητα της χώρας.
Μάνα εξ ουρανού
Ακόμα και η προσεκτική στις διατυπώσεις της και «ημικρατική» Ντόιτσε Βέλλε έκανε λόγο για μια χρυσή ευκαιρία για τη γερμανική οικονομία και ανέφερε μεταξύ των άλλων ότι μεγάλες εταιρείες όπως η «BAYER» ή η «evonik» ήδη ζητούν απλοποίηση και εκσυγχρονισμό της σχετικής νομοθεσίας, έτσι ώστε οι πρόσφυγες να μπορούν να εντάσσονται πολύ πιο εύκολα στην παραγωγική διαδικασία. Η σπουδή αυτών των επιχειρήσεων προφανώς και δεν έχει ανθρωπιστικά κίνητρα. Νέοι, πρόθυμοι και ήδη σπουδασμένοι εργάτες που βλέπουν μια θέση εργασίας όχι ως δικαίωμα αλλά ως δώρο είναι ό,τι το καλύτερο μπορούσε να συμβεί στη γερμανική βιομηχανία.
Όπως έλεγε, μάλιστα, κορυφαίος γερμανός επιχειρηματίας η εξέλιξη αυτή ήταν «μάνα εξ ουρανού», αφού κατάφερε να συμφιλιώσει τη γερμανική κοινή γνώμη με κάτι που κανένας πολιτικός δεν τολμούσε να της πει μέχρι τώρα κατά πρόσωπο. Ότι δηλαδή η χώρα θα χρειαστεί μαζική εισροή προσφύγων για να μπορέσει να λύσει το δημογραφικό και ασφαλιστικό της πρόβλημα τις επόμενες δεκαετίες. Από κοντά ο συστημικός Τύπος εξυμνεί την «Γερμανία του μέλλοντος που θα είναι πολύ διαφορετική από τη σημερινή» αλλά και τις ηγετικές ικανότητες της Ανγκέλα Μέρκελ, η οποία ήταν και η πρώτη Ευρωπαία πολιτικός που δημόσια είχε προβλέψει ότι το μεταναστευτικό θα απασχολήσει πολύ περισσότερο την Ευρώπη τους επόμενους μήνες από ότι την απασχόλησε η οικονομική κρίση. Η αλήθεια είναι πάντως ότι η γερμανίδα καγκελάριος για μια ακόμα φορά αποδεικνύει ότι βλέπει μακρύτερα από πολλούς άλλους ομολόγους της και να μετατρέψει ένα φαινομενικά πρόβλημα σε πλεονέκτημα της. Η Γερμανία, αφού συγκέντρωσε πρώτα κατά δεκάδες χιλιάδες υψηλά ειδικευμένους επιστήμονες από όλες τις χώρες του Νότου της Ευρώπης, τώρα φροντίζει να εξασφαλίσει και φτηνά εργατικά χέρια βελτιώνοντας παράλληλα την διεθνή της εικόνα ως μια χώρα «φιλόξενη» και πρόθυμη να βοηθήσει ανθρώπους ξεκληρισμένους και ανέστιους.
